mánadagur 30. november 2015síða 66

VIKA 49 • 30. NOVEMBER 2015 10 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Danjal av Rana 79 ára gamli Árni Dam er farin í hjallin at svíða sær nakrar gæs. Hann hevur júst verið í Norðurlandahúsinum til eina framførslu, har abbasonurin hev­ur sungið, men nú er hann farin úr klæd­ninginum, í arbeiðsklæðini og stend­ur við gassfløskuni í hond. Hann setir hettuna á, tekur gass­ brennaran í aðra hondina og eina gás í hina. Tað gongu væl at svíða. – Eg geri sum eg eri vanur og brúki lítið gass. Eg plagi vanliga at leggja gassbrennaran frá mær við eini lítlari flammu á, tá eg skal gera eitt hvørt annað. Tað havi eg gjørt í 50 ár, og tað geri eg eisini hetta kvøldið. Komin niður á hálvan leggin, brestir og alt stend­ur í logum um meg, greiðir Árni Dam frá. Sjálvur verður hann fluttur tríggj­ ar metrar, út í tún. Har liggur vatn­ slangan tíbetur og rennur. Árni Dam setir slanguna á seg sjálvan, tí eldur er í klæðunum. Tá kemur hann í tankar um fløskuna. – Mær rennur í hug, at eg einaferð havi uppliva, at ein gassfløska brestir. Tá er ikki lukkuligt at vera fyri. Tað var umborð á Gullborg í 1958. Tað var í himmalsins ódnarveðri, við lógu norðan fyri Ísland og fiskaðu. Niðri í maskinrúminum hava vit gass og ilt, og brádliga reyk slangan av gass­ fløskuni. Til alla lukku fingu vit sløkt eldin sjálvir. Veðrið var so ringt, at hóast fleiri skip lógu nær okkum, ivist eg í, um nakar hevði verið bjargaður, um skipið sakk, sigur Árni Dam. Eldurin í klæðunum er slóknaður og Árni fer tí aftur móti hjallinum eftir gassfløskuni. Hurð og vindeygu eru í spønum av brestinum. Hurðin liggur í túninum, í fýra pettum. – Eg hyggi inn í hjallin, men tori ikki at fara inn, tí har er so mikið nógvur eldur. Eg seti vatnstráluna á fløskuna, sum enn er heil og lukkutíð slóknar eldurin, sigur hann. Allarhelst hevur tað likið um hettuna og er tað hetta, sum hevur elvt til spreingingina. Grannarnir hava sum vera man hoyrt brestin og eru nú komnir til. Onkur teirra hevur boðsent løgregluni og sjúkrabilurin er skjótur á staðnum. – Portørarnir tóku sær ógvuliga væl av mær og sproytaðu meg við vatni allan vegin úr túninum og oman á Landssjúkrahúsið. Har tóku sjúkra­ røktarfrøðingarnir yvir og spulaði meg í fleiri tímar aftur at. Eg hoyrdi lækn­arnar siga, at kjøtið brennur í eini tríggjar tímar eftir at eldurin er sløktur. Tí er tað so neyðugt at halda á við at spula, sigur Árni Dam. Í fimm samfullar tímar stóð hann nakin á sjúkrastovuni, meðan sjúkra­ røktar­frøðingar, portørar og læknar skift­ust um at spula kroppin, uttan íhald. – Hendurnar hevði eg niðri í hvør sínari pøs við ísakøldum vatni. Eg skalv so av kulda, at eg mundi hvølvt spann­irnar. Eftir tríggjar tímar spurdu sjúkra­systrarnar, um eg orkaði meiri. Um tit orka, so orki eg eisini, svaraði eg teim­um, greiðir hann frá. Og væl hevur eydnast. Á andlit­in­ um sæst ikki eitt arr eftir eldsbrunan. Hendurnar eru enn merktar av stóra skað­anum tær hava fingið, men har hava læknarnir eisini avgjørt, at ikki er neyðugt við nakrari skurðviðgerð fyri at bøta um tær. – Eg vænti, at eg havi tikið fyri and­litið, tá tað small, tí brunin har var av fyrsta stigi. Tá ein vika var far­in, var øll hin brenda húðin dott­ in av í flykrum. Men tað er heilt víst dugna­ligu starvsfólkunum á Lands­ sjúkra­húsinum at takka, at skaðin ikki er størri. Eg havi altíð sagt tað, at lækn­arnir, sjúkrarøktarfrøðingarnir, por­tørarnir og starvsfólkið annars á Lands­sjúkra­húsinum, eru so ómeta­ liga dugna­lig, sigur Árni Dam. Ein gassbrestur mundi gjørt enda á Árna Dam, tá hann eitt kvøldið stóð og sveið nakrar gæs í hjallinum Tað er dugnaligu starvsfólkunum á Landssjúkrahúsinum at takka, at skaðin ikki er størri, sigur Árni Dam Myndir: Álvur Haraldsen Vindeygu og hurð í hjallinum blivu blást út av brestinum Hendurnar fingu størst skaða, men eisini har er húðin við at koma seg Bleiv spulaður í fimm tímar