hósdagur 25. februar 2016síða 6

FRÍGGJADAGUR 26. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 24 6 PERSÓNSSØGA BARBARA HOLM F ríggjadagur 12. februar 2016. Ein púra vanligur dagur byrjar eins og hann altíð ger. Jón Krosslá Poulsen, fótbóltsspælari hjá Víkingi og rørleggjari fyri Mariu Poulsen, fer av húsum um 07 tíð­ ina, og setir kós móti Runavíkini. Tað er har hann og áleið 10 aðrir frá fyri­tøk­uni starvast. Teir hava fing­ið til upp­gávu at leggja rør og ventila­tión í bygningin hjá Bakkafrost. Veðrið er av tí allar fagrasta hend­an dagin. Eitt lítið lot, einki meira enn tað. Dagurin byrjar eins og altíð við, at mennirnir á arbeiðs­ plássinum seta seg at reypa eina løtu í kaffirúminum, áðrenn farið verður til verka klokkan áleið 9. Og bert skamma stund aftaná broytist dagurin fullkomiliga. Jón og ein annar frá Mariu Poulsen verða spurdir, um teir kunnu hjálpa starvsfólkum á Bakka­frost við at draga eina sokall­ aða talju til sín. Taljan, sum vigar áleið 25 kilo, verður bundin fast við ein­um stroppi, og skal dragast áleið fimm metrar. Jón og hin frá Mariu Poulsen seta føtur í spenn og leggja fyri at draga til sín. Men stroppurin slitn­ar og taljan kemur í fullari ferð móti Jón. – Eg sá hetta koma flúgvandi í móti mær, og so minnist eg ikki meira fyrr enn eg vaknaði í sjúkra­bilinum, sigur Jón Krosslá Poulsen. Men Jón hevur fingið at vita frá starvsfeløgunum, hvat hendi tað løtuna millum óhappið og til Jón raknar við í sjúkrabilinum. – Teir siga mær, at eg reisti meg upp og royndi at ganga, meðan blóðið fleyt út høvdinum. Teir stuðl­aðu mær síðani út í tún, og har setti eg meg at fáa luft. Og so svím­aði eg aftur, sigur Jón Krosslá Poulsen. Skilti álvaran á Landssjúkrahúsinum Í sjúkrabilinum vaknar Jón aftur eina løtu. Hann hyggur upp, og sær ein portør, sum hann kennir. Hann merkir, at hiti floymir frá oyranum oman á andlitið og bringuna. Hann spyr portørin, hvat gongur fyri seg, og lyftir hondina upp ímóti høgra oyra. Portørurin biður Jón halda hendurnar burturi frá oyranum, tí tað er helst eitt sindur viðtikið. – Tá hugsaði eg, at tað mátti ikki vera so álvarsamt, tí hann tóktist mær so róligur. Tað var ivaleyst fyri at geva mær tryggleika, sigur Jón Krosslá Poulsen. Komin á Landssjúkrahúsið hittir Jón damuna Petru og mammu­beiggjan Jógvan Páll og tey bæði greiða honum frá, at Kári, pápi hans­ara, er ávegis til Havnar við tyrluni. Eg sá hetta koma flúgvandi í móti mær, og so minnist eg ikki meira fyrr enn eg vaknaði í sjúkra­ bilinum« Framhald á næstu síðu fekk skallabrot BANGIN FYRI ONGANTÍÐ AT HITTA BARN MÍTT – Eg raknaði við á sjúkrahúsinum, og tá søgdu tey mær, at pápi mín var ávegis til Havnar við tyrluni. Tá gekk upp fyri mær, hvussu álvarsom støðan var, greiðir Jón Krosslá Poulsen frá. Fyrr í mánað­inum var hann fyri ógvusligum arbeiðsóhappi í Runavík Hetta er ein sokallaða talja, sum Jón Krosslá Poulsen fekk í høvdið 12. februar Jón Krosslá Poulsen