hósdagur 25. februar 2016síða 12

FRÍGGJADAGUR 26. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 24 12 TEMA Kvinnustríð BIRGITH LASSEN »Omma, omma, veitst tú hvat? Stjórin á Atlantic er ein kona«. Nøkun­lunda soleiðis segði ein skúla­gentu við ommu sína, eftir at hon hevði verið á skúlavitjan á flog­vøllinum í síðstu viku. Hóast kynið hjá Jóhonnu á Bergi javnan verður nevnt í miðlum og millum fólk, hugsar hon sjáldan um tað sjálv. – Eg helt bara, tað var fitt, tá eg las um hasa skúlagentuna á facebook. Eg hugsi sjáldan sjálv um mitt kyn. Eg hugsi fyrst og fremst um, hvat mitt arbeiði er, og hvussu eg geri tað nóg gott, sigur hon. Tá Jóhanna á Bergi í fjør tók við sum stjóri á Atlantic, varð tað nógv umrøtt í útlendskum miðlum. Hon skrivaði nevniliga søgu við at vera fyrsti kvinnuligi stjórin á norðurlendskum flogfelagi. Men fyri hana er tað einki nýtt at vera einsamøll kvinna í eini mans­domi­ ner­aði verð. Hon hevur millum ann­að starvast hjá Faroe Ship, JFK, og Faroe Seafood. – Eg havi altíð trivist væl í mín­ um størvum. Sjáldan hugsi eg um, at eg eri umringað av mannfólkum, tí tað hevur altíð riggað væl at sam­ starva, sigur hon. Jóhanna á Bergi kallar seg ikki feminist. Hon hevur eiheldur tikið greiða støðu til kvinnustríðið. Hon hugsar rætt og slætt ikki um tað, hóast hon er ein livandi ímynd av tí, kvinnur hava strídst fyri í yvir hundrað ár. – Eg hvíli í mínum kyni, og tað stavar nokk úr mínum uppvøkstri. For­eldrini hjá mær tosaðu hvørki fyri ella í móti kvinnustríðnum. Tað var simpulthen ikki eitt evni, vit høvdu á munni, greiður hon frá. Viðurkennir munin á kynunum Jóhanna á Bergi er gift og hevur tvey børn. Ein son og eina dóttir. Júst sum hon ikki sjálv er ald upp til at vera tilvitað um teir forðingar, kvinn­ur renna seg í, ynskir hon ei­ heldur at dóttir hennara skal vera tað. – Tá eg síggi míni børn, síggi eg tveir einstaklingar sum hava akkur­át somu møguleikar í lív­ inum. Eg fari ikki at gera dóttir okk­ara tilvitaða um, at hon skal stríð­ast meir enn beiggi sín, um hon vil nakað í lívinum. Tí eg trúgvi veru­liga, at tey kunnu akkurát tað, tey sjálvi vilja, sigur hon. Jóhanna á Bergi leggur tó stóran dent á at viðurkenna munin mill­ um kvinnur og menn. Bæði sum mamma og stjóri. – Heima kann eg finna upp á, at siga við dóttir okkara, at hon skal gera tað og tað, tí tað eiga gentur at gera. Sama kann eg finna upp á at siga við sonin. Eg ræðist ikki munin mill­um kynini, og tað haldi eg, er ein fyri­munir, sigur hon. Jóhanna á Bergi sigur, at fyri­ mun­irnir við at vera meir ella minni ótilvitað um kvinnustríðið í ger­andis­degnum er, at tá sær hon ikki forð­ingarnar. Hon ræðist ikki kynsmunir ella ójanst kyns­ býtið á arbeiðs­plássinum, og tí verður tað ikki gjørt til ein trupul­ leika. – Eg haldi, tað er fínt, at flestu flogternurnar eru kvinnur. Og at teir flestu í hangarinum eru menn. Eg eri ikki bangin fyri at staðfesta tað, men eg hugsi veruliga ikki um, hvat kyn míni starvsfólk hava, so leingi tey duga sítt arbeiði, sigur hon. Jóhanna á Bergi heldur, at tað er ein fyrimunur at hvíla í sínum kyni, tí tað ger, at hon ikki sær forð­ ingar í gerandisdegnum. – Eg havi altíð kent meg kvinnu­ liga, og eg eri ikki bangin fyri at ganga í niðurdeili, tá eg eri til ar­ beiðis, sigur hon. Hvílir í sínum kyni Men er tað ikki ein trupulleiki, at so fáar kvinnur eru í leiðandi størv­ um? Jóhanna á Bergi heldur ikki, at tað mangla kvinnuligir leiðarar í Føroyum. Hon biður okkum heldur hyggja eftir, um leiðararnir gera sítt arbeiði nóg væl. – Vit burdu ikki gjørt tað til ein trupul­leika, at ov fáar kvinnur stilla upp til val og berja seg fram til stjóra­sessir. Fólk mugu gera tað, tey hava hug til. So leingi eing­in forðar okkum kvinnum í at sleppa framat, kann eg ikki rópa upp um nakran trupulleika, sigur hon. Hon leggur tó afturat, at hon hevur stóra virðing fyri undan­gongu­ fólk­unum, sum hava syrgt fyri javn­støðu í Føroyum og framvegis virka fyri javnstøðu uttan fyri okk­ ara landa­mørk. Men heldur enn at gera vart við trupulleikar og forðingar, vil hon eggja ungum kvinnum at gera júst tað, tær vilja. Um tað so er at ger­ ast flogterna ella at vilja arbeiða í hangarinum. – Tá eg á facebook las um hasa lítlu skúlagentuna, sum var ovfarin um at stjórin á Atlantic er ein kvinna, helt eg tað bara vera fitt. Men eg kom eisini at hugsa um, at eg kanska havi eina ábyrgd, hóast eg ikki síggi meg sjálva sum eina inspiratións­keldu, vil eg mæla teim­um ungu kvinn­unum til at hvíla í sín­um kyni og gera júst tað, tær vilja, sigur hon Jóhanna á Bergi. Tá eg síggi míni børn, síggi eg tveir einstak­ ling­ar sum hava akkurát somu møgu­leikar í lív­ inum. Eg fari ikki at gera dóttir okkara tilvitaða um, at hon skal stríðast meir enn beiggi sín, um hon vil nakað í lív­inum. Tí eg trúgvi veruliga, at tey kunnu akkurát tað, tey sjálvi vilja« Jóhanna á Bergi EG MERKI IKKI – Vit burdu ikki gjørt tað til ein trupul­leika, at ov fáar kvinnur stilla upp til val og berja seg fram til stjóra­sessir. Fólk mugu gera tað, tey hava hug til. So leingi eing­in forðar okkum kvinnum í at sleppa framat, kann eg ikki rópa upp um nakran trupulleikar, sigur Jóhanna á Bergi, stjóri í Atlantic Airways Ein av valdmiklastu kvinnunum í landinum Hava kvinnur javnrættindi í Føroyum ella er stríðið enn livandi? Hesum spurningi ynskir Vikuskiftis Sosialurin hesaferð at svara. Vit hava tosað við Jóhonnu á Bergi, sum ofta verður kallað ein av valdmiklastu kvinnunum í landinum, men hvat merkir tað fyri hana at vera valdmikil og kvinna?