týsdagur 26. apríl 2016síða 62

VIKA 17 • 25. APRÍL 2016 22 ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ TEMA Bilar Tá ferðafólka­buss­urin mundi endað úti í Vestmannasundi Vilmund Jacobsen T á Føroya Ellisakfør fyri eini tíð síðan hevði eitt hugnakvøld í hølum felagsins Yviri við Strond í Havn, hevði felagið bjóðað Atla Jensen, sum í mong ár var stjóri á Bil­ eftir­litinum, núverandi Akstovuni, við til kvøldið. Atli Jensen veit ein hóp av søgum at siga um hendingar, sum honum vóru fyri, tá hann í sínari tíð fór út at sýna bilar kring landið. Á hugnakvøldinum segði hann frá ymiskum søgum um, hvussu honum hevði gingist, og ein av teimum meira dramatisku hendingunum fór fram í Vágum. – Eg var farin í Vágar at sýna bilar og ein av bilunum, sum henda morg­unin skuldi sýnast í Sørvági, var bussurin, sum rutumaðurin, Henry David­sen, koyrdi. Henry var líka sum sjálvt álitið í Vágum. Bilarnir komu oman á kaiuna og í smiðjuna til sýn. Nú kemur Henry, og tá hann skjótt skal í rutu, ynskir hann at sleppa eitt sindur fram í røðina. Atli Jensen segði, at tá hann skuldi kanna bremsurnar á bussinum hjá Henry, setti hann seg í bussin, koyrdi rættiliga harðliga og smekkaði bremsurnar í. – Og hvat hendi? Jú, bremsurørið brotnaði, og pedalurin fór í botn. Tað mundi gingið heilt galið, tí eg hevði ikki hugsað, at júst hetta fór at henda. Men, eg kláraði at fáa róðrið í borðið, soleiðis at eg og bussur ikki fóru í havið. Nú var Henry Davidsen ikki blíður. Hann helt, at hetta var ein ógvusligur máti at viðfara bussin upp á. Henry spyr nú, hvat hann skal gera, tí hann skal í rutu. Eg noyddist at siga, at tað bleiv so ikki í dag, men heldur ein annan dag. Ja, men hvat skuldi hann so gera við ferðafólkini? Eg segði, at tað fekk eg ikki hjálp honum við, men at hann kundi royna at fáa onkrar aðrar bilar í Sørvági at koyra. Atli Jensen segði, at sum løtan leið, javnaði tað seg so nøkulunda við Henry Davidsen. – Eg segði, at hann skuldi fara í smiðjuna og fáa bremsurørið gjørt. Tá hetta varð liðugt, skuldi hann fáa smiðjuna at skriva eina kvittan upp á arbeiðið. Síðan skuldi hann fara til sýslumannin og fáa nummarspjøldrini aftur. Mær nýttist ikki at koma vestur aftur og síggja, at arbeiðið varð gjørt fyri, at hann skuldi fáa spjøldrini aftur. Alt var broytt Atli Jensen segði, at tá hann einar tvær ella tríggjar vikur seinni var aftur í Vágum, var Henry Davidsen ein heilt annar maður enn tann dagin, teir skiltust. – Henda dagin, tá Henry kemur til umsýn við bussinum, heldur hann seg aftarlaga í røðini. Hann plagdi annars altíð at hava ringa tíð og vilja sleppa nakað fram í røðina. Men, soleiðis var ikki hesaferð. Nú helt hann seg aftast. Henda dagin var Henry ikki til at kenna aftur og sigur, at tað ikki var heilt av tilvild, at hann hevði hildið seg aftast í røðini. Atli Jensen sigur, at tá bussurin hevði verið til umsýn henda dagin, bað Henry Davidsen hann koma við sær í neystið, hann hevði í Sørvági. – Eg hugsaði við mær sjálvum, at nú ætlaði hann eitthvørt. Eg síggi, at ein teggja við røstum fiskagreipum hongur undir einum bjálka. Nú sigur Henry, at hann plagar at vera á floti, og at hann ynskir at geva honum greip­urnar. Men, eg skuldi ikki taka tær við nú. Henry lovar sjálvur at koyra fiskin umborð á Vesturleið í Miðvági. Men, Henry Davidsen vil henda dag­in meira enn bara geva Atla Jensen ræst­an fisk. – Sjálvur hevði hann verið einkju­ maður í fleiri ár. Nú sigur hann, at hann hevði biðið dóttir sína gera teim­ um báðum ein betri døguðabita. Tað er klárt at eta, og tú kemur heim við mær, sigur hann. Ógvuslig hending Meðan Atli Jensen og Henry Davidsen sita við døgurðaborðið, greiðir Henry frá einari hending, honum og einari heilari skipsmanning hevur verið fyri – um hvønn týdning tað hevði havt, at júst bremsurørini í bussinum vóru skift. – Ein dagin, hann skuldi koyra alla manningina á trolaranum, Jógvan Eliasi, á Fútaklett, hendi nakað, sum kundi fingið álvarsligar avleiðingar, um bremsu­rørini tá ikki vóru skift framm­an­undan. Trolarin hoyrdi heima í Sandavági, men lá altíð á Vest­ manna. Við allari manningini, teirra klæð­sekkjum og øðrum í bussinum var hann á veg á Fútaklett henda dagin. Hetta var sjálvandi eftir gamla og tronga vegnum við teimum mongu og trongu sving­unum. Her var so trongt, at skuldi bussurin hjá Henry Davidsen klára svingini í einum, skuldi ansast sera væl eftir, tí tað vóru næstan bara sentimetrar hvørju megin, tá bussurin snaraði. Atli Jensen segði, at hesa løtuna við døgurðaborðið greiddi Henry David­sen honum soleiðis frá: – Hendingin fór fram, tá hann kom oman í seinasta svingið til Fútaklett og bara Vestmannasund var eftir. Tá hann var mitt í svinginum, fór eitt lið inni í stýriknekkinum, soleiðis at hann ikki fekk stýrt bussinum. Nú sat Henry Davidsen við róðrið, sum bara snurraði og einki samband hevði við sjálva stýr­ ing­ina – og við fullum bussi av fiski­ monnum. Her vóru eingi onnur ráð hjá honum at taka enn at traðka hart á bremsurnar. Til alla eydnu steðgaði bussurin, áðrenn hann annars hevði farið út í Vestmannasund. Atli Jensen segði, at Henry David­ sen henda dagin vildi siga honum takk fyri tað, sum hendi á kaiuni í Sørvági hin dagin, tá hann royndi bremsurnar á buss­inum – og tað vísti seg, at bremsu­rørið brotnaði. – Henda dagin vildi hann siga mær takk fyri tað, sum eg hevði gjørt. Vóru brensurørini ikki skift, kundi bussurin við førara og allari skipsmanningini enda úti í Vestmannasundi, segði Atli Jensen. – Henda dagin vildi Henry Davidsen, sum koyrdi ferðafólkabussin í Vágum, siga mær takk fyri tað, sum eg hevði gjørt. Vóru brensurørini ikki skift, kundi bussurin við førara og allari skipsmanningini enda úti í Vestmannasundi, segði Atli Jensen á hugnaløtu Atli Jensen veit ein hóp av søgum at siga um hendingar, sum honum vóru fyri, tá hann í sínari tíð fór út at sýna bilar kring landið – Her var so trongt, at skuldi bussurin hjá Henry Davidsen klára svingini í einum, skuldi ansast sera væl eftir, segði Atli Jensen Myndin er úr bókini: Vága Samferðslusøga