mánadagur 6. juni 2016síða 36

VIKA 23 • 6. JUNI 2016 4 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Býarmyndir ganga aftur í havnargøtum Tað er kanska heitasti dagur í árinum, tá eg fari gangandi gjøgnum tær smalu gøturnar úti á Reyni, elsta býarpartinum í høvuðsstaðnum. Eg hyggi leitandi eftir navnaskeltunum á teimum ymisku húsunum, inntil eg loksins finni navnið, undir Kletti, goymt aftanfyri íslendsku sendistovuni, ið júst er vorðin málað av nýggum Hallur av Rana E g stígi varisliga inn í lítlu, gomlu húsini, men við eitt gongur innara hurðin upp og eg verði møttur við stórum smílum. Her búgva hjúnini Ulla undir Kletti, 74 ár, og Atli Klein Olsen, 75 ár, í barndómsheiminum hjá Ullu undir Kletti, har hennara familja hevur búleikast í yvir hundrað ár. Tey bæði eru tað, ið vanliga verður kallað ein býarmynd í Havn. Síðani nítiárini hevur tað nevniliga verið ein vanlig sjón at síggja tey bæði ganga ein langan túr yvir við Strond árla á morgni, óansæð hvussu veðrið hevur verið. – Vit plagdu at ganga frá Reyni og yvir til Strond, og so allan vegin yvir til rundkoyringina á Hálsi, og so oman aftur í býin. Tað gjørdu vit hvønn ein­ asta dag í eini fimtan ár í øllum veðrið. Tað gjørdi ikki mun, um tað var kavi, stormur, regn ella sól, greiða tey bæði frá. Læknaboð Tað var eftir at Atli Klein Olsen hevði fingið staðfest, at hann hevði ov høgt kolesterol, at Andor Ellefsen, komm­ unulækni, gav honum greið boð um, at hann mátti røra seg meira. – Eg fekk boð um at ganga sjey km um dagin, so tað gjørdu vit, sigur Atli Klein Olsen. Hetta var langt áðrenn heilsuráki skolaði yvir Føroyar, og tá var ikki vanligt, at fólk vóru til gongu ella runnu í gøtunum. – Vit plagdu at fara tá um seks tíðina fyri at sleppa undan ferðsluni. Tá var óvanligt, at vit møttu nøkrum. Tað var líka Poul Michelsen og Eirikur Højgaard, men annars ikki nøkrum øðrum. Men nú renna fólk sum eg veit ikki hvat. Tað er ein øgiligur munur, men tað er bara gott, sigur Ulla undir Kletti. Sjúka steðgaði teimum Gangitúrarnir fingu tó ein bráðan enda, tá Ulla undur Kletti í 2012 gjørd­ist sjúk. – Eg fekk knappliga seks blóð­ proppar, harav tríggjar í lunguni. Tað ljóðar løgið, tí eg var væl fyri, men læknin segði eisini, at tað helst gekk so væl, tí eg havi gingið so nógv, sigur Ulla undir Kletti. Hjúnini vóru tó bitin av gongu­túr­ unum, og nakrar blóðproppar steðg­ aði ikki teimum, tó at túrarnir ikki eru eins langir longur. – Vit ganga ein túr upp á 45 minuttir hvønn morgun, og einaferð aftrat seinni á degnum. Her liggur alt so tætt við, so vit ganga út á Tinganes, oman í Vágsbotn, út á Skansan og so runt ymsastaðni í Havnini, sigur Atli Klein Olsen. Parið viðgongur tó, at tey sakna teir longu túrarnar, ið hjúnini plagdu at ganga yvir við Strond. – Eg kundi gingið einsamallur, men tað tími eg ikki sjálvur, sigur Atli Klein Olsen við eitt sindur av longsli í røddini, áðrenn Ulla undir Kletti heldur fram. – Man vil so gjarna, men orkan er ikki tann sama sum áðrenn sjúkuna. Men bara tað, at man roynir at røra seg, heldur enn at seta seg niður og einki gera, ger ein mun. Men eg sakni túrarnar yvir við Strond og at síggja náttúruna, lombini, gásarungarnar og dunnuungarnar, sigur Ulla undir Kletti at enda. Mynd: Álvur Haraldsen Ulla undir Kletti og Atli Klein Olsen njóta góðveðrið