týsdagur 26. juli 2016síða 42

juli 18 Ólavsøkan 2016 V it hava sett sálarfrøðingi stevnu, nú ólavsøka nærkast. Eyð­un Joensen er royndur sálar­frøðingur, ið hevur sínar hugs­ anir um hetta, at fólk seta hvør øðr­ um stevnu, og um tjóðarhátíð okkara. Hittast – At fólk seta hvør øðrum stevnu er gamalt og alheims, og er helst okkum borið í hold og skinn. Hugsa bert um ítróttarstevnuna á Olympos í forna Grikkalandi og nútíðar olymisku leikir. Og her heima hava vit havt fólka­fundir í ymiskum líki. Og vit hava havt samfelagsstevnur og missións­vikur á hvørjum ári ymsa staðni í landinum. Eg giti, at tað er ikki bert fyri at hoyra Guðs orð, men eisini fyri at hava samband hvør við annan, hitta hvønn annan, og ikki minst at hitta onnur andlit til andlits, í eygna­hædd, at eta saman, og so fram­vegis, sigur Eyðun Joensen. – Tað er tað sama við bygda­stevn­ unum, og nú at enda ólavsøku. Her er høvi at hitta fólk úr øllum landinum og úr útlondum eisini. Alskyns tiltøk eru, og til ber at fáa eitt beinleiðis prát á gøtuni, andlit til andlits, í eygna­hædd, og við fleiri sansum opn­um, heldur enn bara umvegis tøkni, so sum telefon ella facebook, metir Eyðun Joensen. Blíðskapurin – Frísk og normal fólk hava tørv á breiðum sambandi við onnur fólk, og ikki minst at hitta gamlar kenningar, ið ein ikki hittir gerandis. Bara tað kann kennast forkunnugt, fyri ikki at tala um møguleikan fyri at sýna, ella sjálvur taka við blíðskapi, sigur Eyðun Joensen. – Víst munnu mong júst til stevn­ ur verða drigin av lunni, ella undan vaðingini, og út fyri dyr stevnudagar í sínum besta stási, sum í sjálvum sær kann kennast sera væl, metir nú fráfarni sálarfrøðingurin Eyðun Joensen. – Tað góða og gangliga kann tó hava lýti. Her hugsi eg um strongd, sum tað er hjá summum um jólini, tá so nógv upp á stutta tíð skal fáast at rigga upp á stás. Og ov mikið er at fara til, so sjálvt tey ídnu illa røkka runt til alt, men mugu velja í skránni, og tað haldi eg ein eigur at gera, sigur Eyðun Joensen. – Kremmarastættin egnir á ólav­ søku dúgliga fyri børnum, sum ótolin plága móð foreldur, tó at tað átti at borið til í allari rímuligheit, metir Eyðun Joensen. – Seinastu mongu árini hava verið stevnur og festivalar av øllum slag alla ta ljósu tíðina av árinum. Ein kundi óttast fyri, at tað gjørdist ov mikið av tí góða og at t.d. festivalar fóru at taka frá gomlu bygdastevnunum og ólavsøkuni, men soleiðis tykist kortini ikki at vera.Hetta kann so møguliga takast sum eitt tekin um tørv manna at savnast um okkurt felags undir glæsiligum umstøðum, hugleiðir Eyðun Joensen. Sjálvur heldur Eyðun Joensen, at eitt nú ólavsøkan er broytt, tí til­ komin fólk síggjast ikki válandi við góð­ari kenning, ella meira enn tað, í gøtunum longur. – Á ólavsøku vilja fólk fáa alt við, og ongin tímur at ganga aftan á ólav­ søku, og onki minnast av hátíðini, metir Eyðun Joensen. – Ljós er fyri framman, tí tá tað ber til at koma roykingini til lívs, so er vón at hóma. Og hví er tað so? Jú, tí tað er stig­matiserandi. Og tað luktar. Og sjálv­ur bíði eg spentur eftir tí degi, tá disko­teks­ung­dómur tekur frá­ støðu frá fólki, ið ganga full við blóð­sprongd­um eyg­um, sigur Eyðun Joen­sen vón­ríkur. Hóvlig ólavsøka Men hvussu heldur Eyðun Joensen ólavsøku? – Tað verður í familjuhøpi við hóvligari ferð, enn so mangan áður. Gerandis eru bert eg og konan í húsi. Á ólavsøku er dótturin komin úr Keypmannahavn við sínum, og son­ urin við sínum úr arabaralondum, so vit vera 12 fólk í húsi, sigur Eyðun Joen­sen. –Vit menniskju hava sosialan tørv, og tað er gamalt, at fólk seta hvør øðrum­ stevnu, sigur sálarfrøðingrin Eyðun Joensen, ið eisini metir, at ólavsøkan er broytt, tí tilkomin fólk síggjast ikki válandi við góðari kenning í gøtunum longur, so ljós er fyri framman. Dagfinn Olsen, dagfinn@sosialurin.fo Mynd: Dagfinn Olsen FÓLK HAVA ALTÍÐ SETT HVØR ØÐRUM STEVNU »Vit hava havt samfelagsstevnur og missiónsvikur á hvørjum ári ymsa staðni í landinum. Eg giti, at tað er ikki bert fyri at hoyra Guðs orð, men eisini fyri at hava samband hvør við annan, hitta hvønn annan, og ikki minst at hitta onnur andlit til andlits«