týsdagur 9. august 2016síða 12

Mikudagur 10. august 2016 · Nr. 90 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Minningarorð um mín góða vin, Signheðin Olsen Signheðin varð føddur 22. sep­temb­ er 1938. Foreldrini vóru Elisabeth, ættað úr Tjørnuvík, og Nickas Olsen, van­ liga nevndur Niclas í Skorti. Vit vóru í Keypmannahavn í ørindum á ríkissjúkrahúsinum, tá vit hoyrdu, at Signheðin var farin. Tað kom eitt sindur óvæntað, hóast vit vita, at vit øll skulu fara her frá, fyrr ella seinri. Signheðin var mín barndóms­ vin­ur. Vit vuksu upp saman, og vinar­lagið okkara millum vardi alt lívið. Elisabeth og Niclas vóru okkara bestu vinir, og so systir hansara Guð­bjørg, sjálvandi. Signheðin og eg komu at kenn­ ast, áðrenn vit dugdu at ganga. Vit fóru í skúla í senn, og gingu saman í kommunuskúlanum. Vit spældu sum smádreingir, og vóru góðir vinir. Eg fór í realskúla, men Signheðin fór tíðliga til skips. Hann var raskur og sterkur, og sigldi við línubáti, og fiskaði m.a. á Flemish Cap. Seinri arbeiddi hann á landi á Tvøroyri m.a.. Elisabeth og Niclas vóru trúgv­ andi fólk, og vildu hava Signheðin at koma sama veg, men tað vildi hann ikki tá. Tey gingu í meinigheitshúsið, og vit gingu í Bethel. Signheðin giftist og fekk børn, og hann bygdi á Tvøroyri. Seinri bleiv hann skildur, og nakað eftir møtti hann Monsu úr Hvalba, sum varð blivin einkja, og sum hann hevði kent frá tí hann var ungur, og tey giftust. Tey keyptu hús á Marknoyri, og fluttu til Vágs. Tey fingu nøkur góð ár saman, men so bleiv Monsa sjúk, og hevur verið á Hamragarði seinru árini. Tá Signheðin var rættiliga til­ komin, vendi hann um, og hann vitnaði um Jesus, tá tað bar honum til. Eg búði hjá Signheðin og Monsu onkuntíð, eg var á Tvøroyri. Onkuntíð vóru Monsa og Sign­ heðin og vitjaðu meg í Kaldbak. Vit vóru saman á møti í Oasuni og í Lívdini, og Signheðin vitnaði á møtinum í Oasuni. Signheðin vitjaði eisini Sólvu og meg í Gøtu. Elisabeth og Niclas høvdu verið nakað glað, um tey fingu at vita, at Signheðin kom til trúgv á Jesus. Signheðin var ein góður og trúgv­ur vinur. Má Harrin troysta børnini, Monsu og Guðbjørg í sakninum eft­ir Sign­heðin. Ærað verið minnið um mín góða og trúgva vin Signheðin Olsen. Álvur Kirke Minningarorð um Hávarð Jensen Tung vóru boðini, nú tíðindi vóru um, at ein góður vinur, Hávarður Jen­sen í Kvívík, er farin. Ein stór rødd er tagnað. Kom at kenna Hávarð, tá eg var um tey 20 og hann eini 15 ár eldri, tá hann arbeiddi fyri pápa mín. Vit skrúvaðu uppá bussar og bilar á ESSO-støðini í Kollfjarðadali. Hávarður hjálpti mær mangan at umvæla gamla SAAB-bilin hjá mær – eitt nú dugdi hann sera væl við startarum og øðrum elek­ trisk­um. Hávarður var av tí góða gamla slagnum, sum dugdi ALT. Hann sveisaði, skrúvaði motorar, gearkassar, diffirentialir – ja, alt fekk hann at virka. Eg var sera hug­tikin av, hvussu hugagóður hann altíð var. Onkuntíð kundi hann kanska taka í so rívan til um, hvat hann dugdi og kundi, men sera dugnaligur til alt, tað var hann, og hann gjørdi alt sjálvur: smíðaði m.a. síni egnu hús og egnan bát. Og Hávarður visti nógv, men – sum hann skemtiliga tók til – "man kan ikki vita alt – heldur ikki eg". Hávarður hevði eina rødd sum fáur, og røddin var ein sonn Guðs gáva. Tíbetur eru upptøkur frá Vestur­kirkjuni, har Hávarður syng­ ur og Hanus Joensen spælir orgul, og havi eg mangan sitið við andagt og lurta í útvarpi eftir hesum vakra sangi. Tá eg byrjaði egna fyritøku, var Hávarður ofta sera góður at heita á, tá ið á stóð, og við sínum góða likamliga førleika var hann tann, sum oftast tók tey tyngstu tøkini við teimum stóru hjólunum. Hávarður var innløgumaður burturav. Hann fekst við alt frá fjals til fjøru, og nógv aftrat. Har var fiskur, fuglur, hvalur, seyður, harur og hvat tað annars kundi blíva til. Minnist einaferð eg segði honum, at pápi og eg høvdu hjálpt eini súlu, sum var komin í eitt trol, á flog aftur. Tað dámdi honum lítið, at vit ikki høvdu kipt, og tikið fongin heim við. Hávarður var eisini sera hug­ tikin av tí gamla, og onkuntíð tók hann til, at hann mintist abban, sum aftur mintist abba sín, sum var føddur í 1850´unum ella seinni, og soleiðis kundi hann droyma seg burtur í farnar tíðir og ynskja, at alt var sum fyrr. Ivist ikki eina løtu í, at Hávarður væl hevði klárað at liva soleiðis, sum tey gjørdu fyri 150 árum síðan. Soleiðis var hann eisini. Tíbetur untist mær at kenna Hávarð í fleiri enn 30 ár, og eg fari at liva við minninum um alt tað góða, vit hava havt saman. Tankarnir leita til konuna Jona, børn, verbørn og abbabørn, sum hann var so glaður og errin um. Má Harrin verða við tykkum, nú maður, pápi, verpápi, og abbi er farin til Jesupápa. Friður veri við minninum um Hávarð Jensen. Fríðrikur Bláhamar 95 ára føðingardagur Hósdagin 11. august fyllur Anne­ lisa Gaardlykke í Saltangará 95 ár. Dagurin verður hátíðar­ hildin í skótahúsinum við Løkin frá klokkan 17. Øll eru hjartaliga vælkomin. 90 ára føðingardagur 12. aug. verður Jóhanna Vágs­heyg 90 ár. Dagurin verður hildin í hølinum ítriv hjá Klaksvíkar sjúkra­ húsi frá kl. 15–18 . 2 x 70 ár Ónsdagin 17. august halda Eris og Torkil Hentze, Trong­i­s­vágur, teirra 70 ára føð­ing­ardagar á Segl­loft­ in­um frá kl. 12-16. Øll eru hjarta­liga væl­komin. Heilsan Eris og Torkil Avlýsing Vegna forfall verður áttati ára føðingardagurin ikki hildin í Føroyum. Gunnar Joensen Eiði/Bornholm 75 ára føðingardagur Kristianna Djurhuus fyllir 75 ár 11. aug. Dagurin verður hildin í Nerija á Skála leygardagin 13. aug. frá kl 16. Øll eru hjartaliga vælkomin.