mánadagur 7. november 2016síða 28

VIKA 45 • 7. NOVEMBER 2016 4 MIÐLAHÚSIÐ ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ Danjal av Rana H eilt síðan 1955, bert sjey ár eftir at Ísrael varð stovnsett sum stjálvstøðugt land aftur, hevur Jerusalem verið karmur um árliga afturvendandi tiltakið Jerusa­ lem March, har fólk frá alheims tjóð­ um luttaka fyri at sína stuðul og solidaritet við landinum Ísrael. Í ár var Jerusalem skrúðgongan hildin 20. oktober, og føroyingar vóru eisini við í hesi skrúðgongu. Mads Andreas Winther, var ein teirra, og hann sigur, at tað er eitt heilt serstakt upplivilsi at sleppa at luttaka í hesi skrúðgonguni. Í ár vóru tað meir enn 80 tjóðir og 5.000 fólk, sum luttóku. Eisini vóru átta føroyingar við í skrúðgonguni. Talan var um føroysku hjúnini Jonnu og Bjørgfinnur Heinesen og børn teirra, Majbritt og Mads Andreas Winther og Marthu og Eyðfinn Reyðberg, sum bóru føroyska flaggið, og harvið sýndu jødiska fólkinum og ísraelsku tjóðini at tey eisini hava stuðlar í Føroyum. Skrúðgongan er í samband við leyvsælahøgtíðina, Sukkot, har fólkið í Jerusalem fer út á gøturnar, til tess at fylgja við og taka ímóti stóru mann­ fjøldini, ið komin er úr fleiri enn 80 av heimsins londum, fyri at vísa stuðul og solidaritet og ynskir teimum eina gleðiliga hátíð. – Tað er bæði stuttligt og hjarta­ nemandi at luttaka í skrúðgonguni. Jødiska fólkið er ikki vant til nógvan stuðul frá alheims samfelagnum, og her er sjón fyri søgn, at fólk úr so nógvum londum møta upp, tí tey vilja vísa sín avgjørda stuðul til jødiska fólkið og Ísrael sum land. At merkja hita og vinarlag millum tey og okkum sum føroyingar er sermerkt og stórt, sigur Mads Andreas Winther. Lurta vit nógv eftir tí hoyrt verður í tíðindunum fæst sjótt varhugi av, at tað er ótrygt at vitja Ísrael, men hetta er als ikki so, sambært føroyska ferðalagnum. – Tað kennist bæði trygt og gott at ferðast í landinum, og tað er undr­ unarvert, at tað ber til at hava so nógv fólk, úr so mongum londum og við so ymiskari trúgv, búgvandi í einum so lítlum landi sum Ísrael. Tað krevur bæði dugnaliga leiðslu og álítandi eftirlit, sigur Mads Andreas Winther. Hann heldur, at eitt sum eisini er sermerkt við Ísrael, er vilji teirra til framburð. Fyri fáum árum síðani var turkur í landinum. Í dag gera tey sjógv til allarbesta vatn, og landið selur nú hesar loysnir til onnur lond kring heimin, greiðir hann frá. – Tað er stuttligt í dag at síggja grønar fløtur, har tað fyrr bert var oyði­mørk, og at nógv ymiskt frukt og grønmeti verður framleitt har, sigur hann. Í oktobur luttóku átta føroyingar í Jerusalem March fyri at vísa sín stuðul og solidaritet við landinum Ísrael Merkið veittraði í Jerusalem Leyvsælahøgtíðin Sukkot á hebraiskum. Høgtíðin varar í níggju dagar. Høgtíðin skal minna jødarnar á ferðina hjá ísraelsfólki gjøgnum oyðimørkina. Gud gevur boð um at halda høgtíðina í 3. mósebók 23:42: “Tá skulu tit í sjey dagar búgva í leyvsølum.” Endamálið er at minna jødarnar á, at á ferðini úr Egyptalandi til Ísraels búðu tey í smáttum ella tjøldum (leyvsølum). Hvør famija skal byggja sína egnu smáttu, sum skal standa undir opnum himli. Takið á smáttunum skal vera úr leyvi. Menninir í familjuni skulu eta og sova í smáttuni. Í dagsins Ísrael er tó vanligt, at smátturnar vera gjørdar í samband við sýnagogurnar, heldur enn at hvør familja hevur sína egnu. Sukkot er eisini eitt slag av heysttakkarfest. Í gomlum døgum plagdu bóndarnir at fara til templið at ofra og takka fyri grøðina hetta árið. Frá hesum degnum byrjað tey eisini at biðja um regn aftur, eftir eitt langt og turt summar. Mads Andreas Winter og familjan uppi á Masada 5.000 fólk luttóku í skrúðgonguni í Jerusalem í ár