hósdagur 22. desember 2016síða 40

FRÍGGJADAGUR 23. DESEMBER 2016 SOSIALURIN 148 40 MYND: HEINESEN MYNDIR N ú eru jól aftur, tíverri. Teim­um slepst ikki und­ an. Tí vænta øll og eftir­ spyrja sjálvandi, at eg skrivi okkurt banalt um tey, jólini. Okkurt kleiggjað við siroppi. At eg skrivi somu tuggu sum øll onnur øll onnur ár og eisini í ár. Um frið, góðan tokka, piparnøtur, kava, nógv at gera, ljós, alt hatta afturvendandi adventsmøsnið Onkur hættar sær tó at nevna strongd, men tað er ikki so væl umtókt og fær tummilin í ein beinan sunnan. Allir hasir jólasangirnir við tekstum, sum eru líka vánligir sum teir hjá kapp­ róðrarfeløgunum, ella verri. Jólini bara órógva tann støðufasta og góða ger­ andisdagin. Eingin torir at biða tey, jólini, pilla av og ikki koma aftur. Tað geri eg. Jólini á eystfallið, sum fer við teimum út av tromini. Tíbetur arbeiði eg á einum stovni, sum ikki letur aftur í minst tvær vikur síðst í árinum, eisini, tá jólini eru vikuskifti, leygardag og sunnudag. Latið okkum bara sløkkja nøkur ljós afturat, blás ella hála stikkið úr. Eingin hevur spurt meg, hvør mein­ingin er við lívinum. Men eg kann so sjálvur spyrja meg. Og svarið er avgjørt, eingin meining er. Lívið er fullkomiliga høpisleyst. Og at halda uppá, at lívið er ein gáva, ein jólagáva, er humbukk. Vit enda her, uttan at verða hoyrd ella spurd. Varð eg spurdur, segði eg nei, kortanei, gáva ella ikki. Tað er ófólkaligt at siga nei takk, tá tú fært eina gávu, eisini, um gávan kann býtast um við okkurt frægari, deyðan til dømis. Fólk vil hava frið, segði prestur. Eg eri púra samdur. Vit vilja hava frið fyri prestum. Vit vilja hava frið fyri allari religión, sama, hvussu hon eitur. Fólk duga at hugsa sjálvi. Tey hava ikki brúk fyri øðrum at hugsa fyri seg. Við í gávuni, sum lívið sigst vera, eru evnini at hugsa rasjonelt. Øll eru fødd skynsom og eru tað líka til tey hoyra fyrstu lygnina. Gangi ikki í kirkju, eri ikki limur. Fari ikki í kirkju í Føroyum. Men uttanlands fari eg í kirkju, tí tað er ein mentanarlig uppliving, als ikki religiøs. Seinast, eg var í kirkju, var í Sainte-Catherine í Brússel. Roykilsi, smádreingir í skrúðgonguni oman og niðan kirkjuhelluna og heila katólska fratið. Messa við altargongd, uttan vín tó. Alt var betri fyrr. Tá fekst tú vín at skola pappið, tey kalla breyð og likam Krists, niður við. Eitt kvøldið, ikki nakað vanligt fríggjakvøld, men J-dagskvøld, sum als ikki er ein kirkjuligur hátíðardagur, fór eg á djasskonsert í kirkjuni við Vesterbro torv í Keypmannahavn. Elias kirkjan, eitur hon. Góður verðsligur tónleikur og, ja, mín sann, vín afturvið. Ikki allar kirkjur eru trábeitnar. Har var einki hallelújafjas, einki amen í kirkjuni, eingin fordøming, eingin vegvísari til helvitis. Hagar finna vit saktans uttan ferðaleiðara í svørtum kjóla, stytstu leið, men nógva staðni inn á vegnum. Hetta var ein hugnaligur skái í øll­ um býarmeldrinum. Í Eliaskirkjuni eru djasskonsertir hvørja viku, enntá jóladjassur. Nú iva­ leyst undir jólaskreyti. Men jóla­skreyt fær ikki oyðilagt góðan djasstónleik. Hetta var so ikki nakar jólaligur lestur. Men tað er alt annað í hesum svikaliga ljósi og avgjørda myrkri. Handilsfólkini telja pengar og piparnøtur, sumk lupu av. Jesus liggur í sínari krubbu, fingið lívið í jólagávu, og bíðar eftir at sleppa til verka. Fólkaræði er tað besta sum er, siga tey. Hvi ikki gera sum í hálovaða fólkaræðinum og hava jól fjórða hvørt ár? Desember er óførur: myrkur, illveður, slysni og nú eisini hálka afturat. Kunnu vit krevja meira? Jú, tað kunnu vit, jól. Høgni Djurhuus Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ virðislønina 2012 Blás og hála stikkið úr Vit ynskja øllum eini gleðilig jól og eitt eydnuberandi nýggjár