týsdagur 23. mai 2017síða 60

24. MAI 2017 28 Sosialurin – ein rósa ið krevur vætu – Tíðin á Sosialinum hevur sett síni fingramerki, og lívið sær øðrvísi út eftir at hava verið ein partur av hesum virkna liði, skrivar Jústinus Leivsson Eidesgaard, fyrrverandi blaðmaður á Sosialinum, í hugleiðandi grein um árini á Sosialinum JÚSTINUS LEIVSSON EIDESGAARD T að er ein lagnufelagsskapur millum undirritaða og Sosialin, og hann er eftirhondini 27 ára gamal. Tað er líka sum ein partur av okkara blóðrensli er felags, og eg fylgi við hvussu blaðið hevur tað. Og Sosialurin fyllir 90 ár í ár, og enn er lív í honum, enntá rættuligt lív. Sosialurin, sum eisini hevur føtt Miðlahúsið, er ein virkin partur av samfelagnum og ein partur, sum sæst aftur í samfelagnum og tað fer hann at halda fram við, um hann framvegis sær vætu og nering. Lyklaorðið fyri framhaldandi menning er tillaging til støðugt broyttar umstøður. Í meðan eg siti og skrivi hesa heilsan til Sosialin, rennur fram fyri meg øll tey óteljandi starvsfólk, sum hava verið slúsað gjøgnum arbeiðsplássið á hesum blaði seinastu 90 árini. Tað eru 27 ár, síðan eg á fyrsta sinni kom í starv á Sosialinum, og bara í hesum tíðarskeiði hava nógv fólk verið knýtt at blaðnum og lært um handverkið at gera eitt blað, við teimum mongu kreftum, sum skulu til, fyri at eitt blað skal gerast veruleiki. Á einum livandi arbeiðsplássi er vanligt við útskifting av starvsfólkum, og nøkur eru meira støðug enn onnur. Men felags fyri øll trúgvi eg er, at tíðin á Sosialinum hevur sett síni fingramerki, og lívið sær øðrvísi út, eftir at hava verið ein partur av hesum virkna liði. Eitt heilskapað blað Vit skrúva tíðina aftur til á heysti 1990 úti í blaðhúsinum á Argjum. Eg varð settur í starv, tí blaðleiðslan hevði sett sær fyri at geva blaðið út fimm ferðir um vikuna, heldur enn tríggjar ferðir. Húsið var fult av fólki, ongin skrivstova var til okkum nýggju. Eg og Hilmar Jan vóru settir í starv um somu tíð, hann nakrar mánaðir fyrr, og vit vóru settir, tí nú skuldi ferð setast á, og vit skuldu gera eitt blað hvønn yrkadag í vikuni. Vit vóru heimleysir í blaðhúsinum, Hilmar Jan og eg og fingu ein krók í stóru felagshølunum hjá Suðurstreymoyar Javnaðarfelag, einar gardinur vóru hongdar upp, og síðan fóru vit til verka aftan tjaldið, sum skilti hetta politiska hølið frá tí allar heilagasta. Hetta var eitt vinnaralið, sum blaðstjórin Jan Muller hevði sett saman. Málið var stórt og tað var at koma fram á stavnin á Dimmalætting, sum var størsta blað í landinum, nógv tað størsta, við einum upplagi uppá millum 12-13.000, og vit lógu niðanfyri 4000. Livandi hús Nøkur av teimum fólkunum, sum komu á mína leið hesi ár, hava brent seg fastan í tilvitskuna, og eru kær minnir. Og tey flestu eru deyð. Hvussu ber tað til, at fólk knappliga fáa virði, tá ið eyguni eru bresta?. Argjaskaldið Viggo Olsen kom javnan á gátt. Hann livgaði meg og Hilmar Jan við hábornum mergjaðum orðum og eisini við heilt vanligum práti. Hann var húsavørður við Argja skúla. “Hæ da gott!”, segði Martin Drangá hvørjaferð hann fór úr úr kaffistovuni, sum var beint uttan fyri tjaldið, sum skilti okkum frá tí verðsliga. Martin dámdi kaffistovuna og tað, sum har var at fáa til matna. Hann var í starvi á Sosialinum, eitt sokallað vart starv, fittur sum berur pokker, blíður og vinarligur. Hansara arbeiði var at ganga kjølsvínunum á Sosialinum, tí einaráðandi Hjørleif Hilduberg niðri í kjallaranum, til handa. Hjørleif var prentari og uttan hann einki blað. Hjørleif var ein sjarmerandi og heilt egin maður. Og so hevði Martin eina eksklusiva uppgávu uppi á. Hann skuldi bera brúkta framkallaravesku frá fotosetarunum niður í kjallaran, har hon var burturbeind. Hetta var eitt arbeiði, sum Kristjan Dahl fyristóð við stórum nærlagni. Veskan var í stórum gjøgnumsiktigum sterkum plastposum og sá út sum ein risa urinprøvi og luktaði eisini á leið á tann hátt. Og stillisliga kom Bil Tummas inn um tjaldið, og tá hevði hann longu fylt rúmið við síni vinarligheit. Meg hevði hann kent altíð, og eg kendi hann valla í fyrstuni, og vit gjørdust vinir. Aftanfyri Hilmar Jan var ein hurð, sum var plomberað og ikki kundi latast upp. Har var virksemi og alvorligt virksemi. – Fær Sosialurin vætu, heldur hann fram at blóma, sum ein kritiskur, óheftur miðil, har aðalmálið altíð eigur at vera at lýsa eitt mál frá øllum síðum, sigur Jústinus Leivsson Eidesgaard Mynd: Rósa Tovudóttir Framhald á síðu 30