mikudagur 7. juni 2017síða 38

VIKA 23 • 5. JUNI 2017 6 ÓKEYPIS LÝSINGARBLAÐ .... Kúlan var farin gjøgnum bilin aftanfyri, síðani gjøgn­um baksetrið, fram gjøgnum framsetrið og gjøgnum ryggin. Síðani var hon strokin eft­ir øðr­um lunganum, rakt endan á brisinum, sett tvey hol á magan og var steðgað frammi í búk­ vegg­inum, so at hon mátti verða skorin útaftur framm­anfyri á búkinum. Talan var um eina níggju millimetur dumm dumm kúlu. Hon virkar so­leiðis, at holið inn í kropppin kann vera lítið, men hon flatnar, tá ið hon rakar. Hann fekk at vita, at enn sótu nakrir bitlar í kroppinum, sum ikki bar til at reinsaa burtur. Tí var holið eftir kúluni, ið var til støddar sum ein fimmkróna, ikki seymað aftur, men lá opið, fyri at tað kundi reinsast. Læknarnir høvdu eisini ver­ið noyddir at taka eitt petti av brisinum. Teir vóru bjartskydågdir um støðuna, men tordu ikki at siga naka við vissu. Jens Petur var undir støðugum eftirliti av lækn­um og sjúkrarøktarfrøðingum. Tríggjar tím­ar seinni varð roynt at taka lungamaskuna burt­ur. Tað lætnaði, tí nú fekk hann eina masku í staðin. Men tað kendist sum kroppurin var deyð­ur, hann føldi einki. Tey vildu hava hann at hosta fyri at fyribyrja lungnabruna, men tað var næstan ógjørligt, tí hann orkaði ikki. Hann fekk at vita, at hann mátti einki eta í minst fimm dag­ar. Vattpinnar vórðu nýtti at væta tunguna og varrarnar við. Hetta varð gjørt, fyri at magin skuldi fáa frið at grøða aftur. Hann kendi ikki til svongd, ikki so mikið sum einari sigarett mung­ aði hann eftir. Seinni komu foreldrini niður. Ikki var stuttligt hjá teimum at skul vitja sonin undir slíkum um­ støð­um. Men Jens Petur kundi so einki gera við tað, sum hent var. Hann og vinmaðurin vóru farn­ir til eina konsert í frið og náðum uttan ann­ að í tonkum. Síaðni varð hann avhoyrdur av løgregluni. Har varð hann millum annað spurdur, um hann hevði nakað við rokkararnar at gera. Um teir hava mistonkt hann fyri eitt ella annað tilknýti við teir, veit hann ikki. Men hann varð noyddur at greiða frá, hví, hvat og hvussu. Tað gjørdi hann eis­ini. Men hann hevði als eiki við teir at gera. Eftir seks døgum fekk Jens Petur vatn at drekka. Tveir dagar seinni át hann fyrsta bitan. Tvær vikur seinni varð hann útskrivaður ambu­lant. Hann gekk tó annanhvønn dag til kann­ingar. Seinasta dagin, hann var til kanningar, kom læknin, sum stóð fyr skurðviðgerðini, til hans­ara og helt fyri. Betri sært tú út í dag enn tann dagin, eg sá teg fyrstu ferð. Komst tú tíggju minuttir seinni, vart tú deyður Hetta segði læknin, tí hann heðvi staðfest, at Jens Petur hevði bløtt inneftir. Í bilinum, sum teir høvdu verið í, var so at siga einki blóð at síggja. Var kúlan komin útaftur gjøgnum búkin, hevði ver­ið rættuligt blóðbað í bilinum. Seinni hevur hann frætt, at orsøkin til, at skot­ið var eftir teimum, var hon, at hann sat boygd­ur framyvir og tókst at fáast við okkurt, hó­ast tað bara var GPS-arin, hann hugdi í. Tríggir menn vórðu tiknir tríggjar mánaðir seinni, skuldsettir fyri at hava framt brots­gerð­ ina. Teir sótu inni í fýra mánaðir, men vórðu síð­ ani fríkendir, tí prógvini vóru ikki haldgóð. Kortini bendi alt á, at teir hava havt fatur í teimu røttu monn­un­um, tí hesir seinni hava meira ella minni við­gingið tað. Onkur sá tilburðin, men møguliga hava tey ikki torað at sagt nakað. Tveir mánaðir seinni sótu somu menn aftur í geglinum av somu orsøk. Jens Petur heldur, at kúlan hevur valt eina hepna leið gjøgnum kroppin. Hann hevur hvørki fing­ið likamligt ella sálarligt mein av hesum skelk­andi tilburði. Tá ið hann er til gongu í dag, hygg­ur hann oftari aftur um seg, enn hann gjørdi áðrenn hetta hendi. Sum nátúrligt er, hev­ ur hann eisini gingið til sálarfrøðing Tað, sum hjálpir í slíkum føri er at tosa mest møgu­ligt um tilburðin og ikki goyma nakað inni í sær sjálvum. – Eg veit, at eg var á skeivum tað, eitt skeivt tíðar­skeið á dgnum. Kortini gerist eg ofta illur inn á atburðin hjá hesum fólakslagnum. Hann leggur afturat, at vitjaði eg lítið inni á Nørre­bro áðrenn hetta kvøldið, so geri eg tað minni nú. Við loyvi frá forlagnum Føroya Met úr bókini »Skakandi tilburðir VI«, 2011, sum fæst í bókahandlum kring landið. framhald av síðu 4 Løgreglan sperraði partar av Korsgade og Griffenfeldsgade eftir at skotið var eftir bilinum, sum Jens Petur Weihe, sum var raktur í ryggin