týsdagur 21. november 2017síða 26

Mikudagur 22. november 2017 · Nr. 136 26 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Javnaðarflokkurin í ragnarroki hóast eingin Gerhard meir Gerhard Lognberg fyrrverandi løgtingsmaður Setti meg at bíða, fyri at hoyra tíð­ indasendingina kl 2355, ímeðan vesturættin rykti og skakaði húsa­ skjøldurin. Jú, eg lurti ímeðan eyga fang­ aði málningin, sum Livar Ny­sted hevur málað, ein gáva frá Javn­að­ arflokkinum tá vargurin úr Skopun fylti 60 ár. Sum vanligt, so verður serfrøð­ ing­urin av Tvøroyri spurdur, sum ein annar vísmaður, tað sá út sum, at kapparnir í kringvarpinum truffu hann beint áðrenn, hann fór á norð­pólin. Jú, hvørjaferð at trupulleikar eru í javnanaðarflokkinum, so verð­ ur Gerhard Lognberg viðgjørd­ur, hví tað? Tit koyrdu meg úr flokkinum, tí eg, bæði í skrivi og talu, átalaðu javnaðarflokkinum ímóti at leggja eftir verkamanninum, men tað nytt­aði einki! Hví? Tí javnað­ar­ flokk­urin í stuttum millummili saml­aði ein staba saman uppi í Losj­uni, sum í mínari verð eru teir reinu og skæru kommunistar. Tað var tað harkaliðið, sum rópti “burt­ ur við Gerhard” ímeðan Aksel so fittur vaskaði sær hendurnar. Jú, eg haldi, at boðað varð til fund­ar í áðurnevndu Losju 31.10 í 2013, dagin fyri mín føðingardag, Alla­halgunardag, um at fáa Ger­ hard vekk. Kona mín gav mær tey ráð, um ikki at leggja í at møta til hátíð­ar­ haldið hjá flokkinum. Tað helt eg ikki vera rætt, men bað hana um tey fragastu klæðini, eg átti. Síðan var málið Gamlarætt og síðani Losjan. Eg spadseraði í yvirfrakka og settis á næstfremsta bonk, ímeðan keisarin læs dómin yvir yvirgangskroppin úr Skopun. Men tað gekk rúm tíð, áðrenn nakar fór upp á røðarapallin. Umsíður fór maður, ættaður sunn­an av landi, men búsettur í norð­ur­streymi, hann helt nógv av Gerhard, sum hevði verið messu­ drong­ur við skipi, hann var við, tá var Gerhard 13 ára gamal. Men aftan øll góð orð mátti mað­ urin enda, hann segði til síðst “men Gerhard hevur verið ein ribbaldur í politikki”. Síðan reistist Aksel, sum eg metti sum ein hampamann, men trýst­ur av "losjuforsamlingini". Hevði hampamaðurin av Oyri røst mær, so lá Aksel einki aftan­ fyri. Tá Aksel fór av røðarapallinum, fóru fólk at røra upp á seg, nú skuldi stemmast, tær flestu vóru fyri, at Gerhard skuldi út, men ikki allar, eg átti eisini vinir í tingmanningini, eingin ivi um tað. Jú, eg reistist, fleiri komu og heils­aðu mær, jú takk, haldi eg ikki varð sørt rørdur, eygnakrókarnir vætað­ust. Síðani varð hesin leikur av Síðani fór eg út úr Losjuni og turk­ aði dusti undan skónum. Men hvørjum møtti eg, ímillum nakrar plattar, í túninum hjá nevndu Losju? Jú , tað var Sjúrður Skaali, hann kom so fittur ímóti mær, helt syrgin fyri, hetta var keði­ligt, hetta kundi verðið gjørt ørvísi. Eg hugsaði mítt, men segði einki, man tú ikki hava verið við til at løða byrsuna, hugsaði eg. Eg fór beinleiðis oman í ting­ húsið og tømdi skuffuna í borð­in­ um. Komin út í tún aftur, stóð bygda­ maðurin Guddi, hann gav mær nøk­ ur góð orð á vegnum, aftur tá fekk eg klump í hálsin. Tá eg var komin til hús aftur, komu abbabørnini pø á pø, at vitja abban, jú, tey harmaðust, eis­ini tann ljósa purlutta, sum nøk­ur ár framm­anundan spurdi abb­an, um hann var koyrdur úr "havn­ar­flokk­ in­um". Síðan ringdi mín góði vinur Sverri Midjord sáli, hann segði, eg havi biði teg um, at halda teg vekk frá Losjuni, men tað nyttar einki at snakka við teg, tú lurtar ikki, tú skuldi gjørt sum Kristin Mikkelsen, hildið teg langt burtur frá Losjuni, tí tað havi eg altíð gjørt, og rætt hevði hann. Teir tóku javnaðartingsessin frá mær, men javnaðarhugsjónina hjá Petur Mohr Dam og ørðum góðum monnum, kunnu tit taka. Men nú hevur Javnaðar­flokk­ur­ in vunnið valið og setist við stýris­ vøl­in, Tjóveldið situr við dragið, ímeð­an Framsókn heldur útkikk. Skjótt verður Aksel lofnaður og skút­an fer av kós. Øll vita vit, at Petur Mohr Dam var tann, sum kom við pensjónini, sam­an við góðum fólki, helst má sig­ast, at tá lýsnaði hjá meiniga før­ oy­inginum. Avrik hjá samgonguni. Javnaðarflokkurin aðra kós. Tað fyrsta tit gera er, at broyta hjúnarbandslógina Tað næsta er, at hjálpa Tjóveldi at fáa eina stjórnarskipan, eitt loys­ ing­arskjal. Tit langa úteftir grund­upp­ hædd­ini hjá pensjonistunum, skatta og lækka hana Tit lækka upphæddina til 30.000 kr um árið, so ein pensjonistur, sum egnur ella eigur ein bát ella okkurt fyrifallandi, má kasta frá sær og seta seg inni, hetta er kanska at eyggja fólki at arbeiða? Tit skatta samhaldsfasta í báð­ um endum, so har er lítið eftir. Tit hækka pensjónsaldurin upp í 68 ár, hetta er byrjanin, málið var 71 ár. Síðani kom Sonja Jógvansdóttir við, at hækka gjaldið hjá fyri­tíðar­ pen­sjonistum við 3.000 kr um mán­ að­in, men kortanei. Men tit vildu lata 1.000 kr til fyri­tíðarpensjonistar, men skuldu ræna tað frá kommununum, hó­ast tit vistu, at hetta rakti tær komm­ un­urnar, sum ikki eru í sterk­um økj­um, meinast Sand­oygg­in til­ dømis. Javnaðarflokkurin hevur reist ríkið runt og fortalt pensjonistum, hvat teir fáa eftir 2020. Hvat vænta tit, ið stýra í dag? Í 2020 vænti eg, at Aksel og tit eru úti av spælinum, annars er løgið, so tit bestemma neyvan nakað um pensjónir eftir 2020, Guð havi lov fyri tað. Tit, samgongan berjast við tykkara egnu, Javnaðarflokkurin er í gamla lag, tingmenn hava einki at siga, "losjufólkið" stýrir og skal bestemma so, at tingfólkini bara skuldu vera boðberar. Pensjonistarnir berjast tit við, fiskimannafelagið berjast tit við, Skiparar- og Navigatørfelagið berj­ ast tit við. Og reiðararnar, har er svartasta morð. Tykkara meining er, at skatta eitt møguligt avlop hjá reiðarum við 70 til 80%. Helst verður tann stolti skipa­ flotin til gamlar rustikustar og trygdin hjá sjómonninum hareftir. Hetta er fyrsta glepsið frá mær, tað eri eg provekaraður til, men eg havi tagt, síðan tit tveittu meg úr flokkinum. Helst hevur tað verið leikluturin hjá Jóaness Eidesgaard, at koma við niðrandi viðmerkingum um Ger­ hard. Samgonga í trupulleikum Ólavur Hátún Ikki er undirritaði nakar politiskur persónur við stórvegis innliti í manna-gongdir og framferðir á politiska virkispallinum. Men sum borgari í samfelagnum má ein og hvør hava rætt, ja skyldu, til eftir besta førimuni at eygleiða og gera sær sínar tankar um, hvussu landsins týðandi mál verða viðfarin á ovastu rók. Sum socialt hugsandi flokks­ leysur fullveldismaður gledd­ist eis­ini eg, tá verandi lands­stýris­ sam­gonga tók við fyri brátt tveim­ um árum síðani, og hugaligt hevur verið at fylgja við, hvussu íðið og nærlagt er farið til verka til tess at vinna samhaldsfesti og javn­rætt­ indum hægstu prioritering í okk­ara samfelag, at menna okkara ment­ anarlív og at geva okkara vinnu­ lívi bestu umstøður bæði til varð­ veitslu og til endurnýggjan. Men rókur kom í tilgongdina, tá tann eini javnaðarmaðurin, sum vera skuldi, Kristin Michelsen, leyp frá undirskrivaðum samtyktum. Kenni ikki mannin og havi tí ikki orsøk til at bera honum nakað hvørki hendan ella handan vegin. Men eg minnist, tá hann upp undir næstseinasta løgtingsval trein fram og kunngjørdi, at hans­ara landspolitisku hugsjónir ein­ans miðaðu móti vælferð og fram­gongd á Tvøroyri. Eftir mínari kanska naivu áskoðan átti slík for­honds­ frá­boð­an at verið nóg mikið til, at mað­urin bleiv strokin av vallist­an­ um til landsins ting. Næsti tingmaður har suðuri til at sleppa flokspolitiskum hug­ sjónum og – sum tað má tykjast - eins og Kristin heldur tryggja sær lokala undirtøku til eitt komandi val var Bjarni Hammer - um tað so var rætti vegurin. Men at sam­gong­ an kemur í trupulleika av slíkum at­burði, og at tað er úr sjálvari há­ borg javnarðarmanna Tvøroyri, at lemjandi split er við at taka seg upp innaflokks, mátti fingið hesar menn til at hugsa seg um. Sum næsta stig í hesum ósolid­ ar­iska skrædli loysnaði eisini fyri norðan. At Jónleif Johannesen, sum á so mangan hátt hevur givið seg so jaliga til kennar í ment­an­ arligum og samfelagsligum mál­ um, skuldi fara á bás við áður­ nevndu sunnanmonnum, mundi undra eisini onnur enn meg. Um tal­an er um trýst, nú hann er vorð­ in klaksvíkingur, skal eg ikki reka frammundir um; men mær dett­ ur í huga at samanbera við ann­an landspolitikara við eisini Klaks­ vík sum veljaraaðaløki: Óluvu Klettskarð. Hugaligt var tað fyri mánaðum síðan í einum blað at lesa samrøðu við hana, har hon greitt gav til kennar, at hon sum politikari helt fast við sína sam­ felags­ligu sannføring og støðu­tak­ an, sjálvt um tað í einum tíðarráki kundi koma til at kosta henni velj­ ara­undirtøku. Skal ikki leggja meg so bein­ leið­is upp í eina aðalmálið, sum ósemja stendst av; men í práti við íslendingar herfyri, har vit eisini komu inn á aktuella fiski­vinnu­ málið, var teirra útsøgn, at fiski­ vinnan í Íslandi ikki longur hevði sama berandi týdning fyri teirra samfelag sum fyrr, nú ræði­s­rætt­ ur­in til fiskfatilfeingið í mesta mun var komið á hendur einstakra manna, sum ríkaðu seg upp og settu peningin í virkir og bankar utt­an­lands. Mong høggini hevur verandi sam­gonga megað tola av ágangi frá andstøðuni. Men eftir mínari sann­føring hava vit í mong ár neyv­ an havt so hugbjarta manning í lands­ins leiðslu sum hesaferð. Um­ ráð­andi er tað, at okkara landsstýri utt­an bakbit av sínum egnu fær lóg­arheimild og stundir til at fremja í verki tær hugsjónir og tann politikk, sum tað frá byrjan hev­ur sett sær fyri at náa. KJAK