hósdagur 1. februar 2018síða 32

FRÍGGJADAGUR 2. FEBRUAR 2018 SOSIALURIN 14 32 Í gjár vóru 20 ár liðin, síðani Eirikur Lindenskov var settur í starv sum blaðstjóri á Sosialinum. Síðani 2011 hevur hann verið ábyrgdarblaðstjóri. Eirikur Lindenskov byrjaði sum blaðmaður á Sosialinum 1. juli í 1996, og frammanundan hevði hann gjørt nógv freelancearbeiði fyri blaðið. Tá ið Eirikur var settur sum blaðstjóri, skuldi hann serliga taka sær av at menna blaðredaktiónina, nútímansgera blaðframleiðsluna og standa fyri nýggja átakinum við Internet-Sosialinum. Nógv er hent við tøkni og menn­ ing á Sosialinum hesi árini síðani. Øll blaðframleiðslan varð talgilt og nútímansgjørd. Internet-Sosialurin var fyrsta føroyska blaðið við reglu­ ligari útgávu á netinum. Og seinni gekk Sosialurin undan við at skriva inter­net­ tíð­indi til Portal.fo, sum Føroya Tele átti. Tá ið Portalurin í 2013 varð seldur, menti Sosialurin nýggju tíðindasíðuna In.fo. Í 2005 flutti Sosialurin úr blaðhúsinum á Argjum og í Miðlahúsið í Vágsbotni, og tá tók Eirikur Lindenskov eitt óvanliga stórt tak við at gera flytingina til veruleika. Eirikur Lindenskov hevur sum blaðstjóri verið í miðdeplinum fyri stóru menningini á Sosialinum øll hesi árini, og hann hevur verið íðin og áhaldandi í arbeiðnum at menna Sosialin til eitt veruligt miðlahús við fleiri miðlapallum. Eirikur Lindenskov er sera arbeiðssamur, og hann er góður skribentur og eygleiðari. Umframt at hava ábyrgd og standa fyri dugir Eirikur eisini at røkja so at siga allar aðrar uppgávur í Miðalhúsinum, og mangan eru boð eftir honum, um okkurt er galið við tøkni, forritum, internetsambandi, servarum, eini hurð, einum vindeygað ella hvat tað skal vera. Hann er sjáldan ráðaleysur, og hann kann loysa fløktar tøknitrupulleikar og einfaldar handverkarauppgávur. Eirikur Lindenskov hevur tíðindi og skriving í blóðinum, og hann kann skriva tær skjótu tíðindagreinarnar til In.fo, nær á døgninum tað skal vera. Eirikur skrivar eisini greinar, greiningar og oddagreinar til Sosialin og atknýttar útgávur. Eirikur er róligur av lyndi, og hann órógvast ikki av trýsti – líkamikið um nógv skal gerast eftir stuttari stund í evstu løtu, ella um tað onkuntíð er rumbul kring greinar ella dekning hjá Sosialurin. Eirikur fer ikki upp á flákra, men hevur fast fótafesti, líkamikið um klokkan andar hann í nakkan ella misnøgd fólk gera vart við seg. Eirikur Lindenskov er havnamaður og hevur útbúgving sum lærari. Mamman er Jóna fødd Jacobsen og ættað úr Fuglafirði, og pápin er Jacob Lindenskov úr Havn. Jacob Lindenskov varð valdur á ting í 1958 og var seinni bæði landsstýrismaður og fólkatingsmaður. Politikkur og samfelagsviðurskifti fylti nógv í heiminum í Torfinsgøtu, og tá ið Jacob hevði nógv við Sosialin, sum tá helt til á Heysgsbreyt at gera, ber til at siga, at Eirikur snoddaði til samfelagsspurningar, politikk og miðlar frá barnaárunum av. Eirikur eigur systrarnar Elin og Biritu. Hann er giftur Ingun Schiller, ið er ættað úr Havn og arbeiðir sum lærari. Børnini hjá teimum eru Anna og Jónas, og bústaðurin er í Hoyvík. Vit takka fyri gott samstarv hesi árini og ynskja alt tað besta frameftir. Starvsfelagar BAKSÍÐAN EIRIKUR LINDENSKOV BLAÐSTJÓRI Í 20 ÁR Sum í einum Fellinifilmi Høgni Djurhuus fekk Móðurmáls­ virðislønina 2012 E nn ein vín­ smakking, tann triðja – og tíverri tann seinasta - tann dagin. Lagið var gott. Vit komu til ein víngarð um kvøld­ið. Minnist ikki, hvussu s t a ð ­i ð kallast. Havi helst ongantíð vitað tað, kanska eina stutta løtu tann dagin, tá eg skeitti í skránna. Sama ger. Tað var onkra staðni har norðuri í Italia, á Milanoleiðini. Familja eigur garðin sum alla­ staðni har, trý ella fýra ættarlið í somu húsum. Tey bjóðaðu okkum inn, settu á borðið og skonktu í gløs­ini. Sum í einum Fellinifilmi. Ein ung kvinna, ivaleyst ein dótt­ir teirra tilkomnu í húsunum, øðr­um ættarliði, var við barn, so hon gjørdi einki. Sat á einum beinki saman við mammu sínari og brosaði til okkum øll, eitt skálka­bros hálva leið og væl­vera og gleði annars. Í svørtum kjóla, sum var gliðin niður av økslini á annan armin. Ella skumpaður. Legði ikki í at lyfta upp aftur á øksl­ina. Hon sat úti við veggin í stóra rúmi­num, men fylti tað kortini, rúmið. Magna mater um nakrar mánaðir. Sum í einum Fellini­ filmi. Vit fingu at eta, og vit smakk­aðu vín. Og hon bara sat har brosandi o g eygleiddi menn­inar, sum ar­beiddu, bóru inn og bóru út. Veit ikki, hvussu er við barns­ burðar­farloyvinum í Italia. Neyv­an sum her hjá okkum, har kvinn­ur­nar ikki fáa arbeitt ella sleppa at ar­beiða í eitt ár eftir, at tær hava átt. Kanska vónar hon, okkara komandi mamma, at fáa ein son. Ella tveir synir. Sigst, at mammurnar í Italia eru best við synirnar. Sum í Føroyum. Spiltir av móðurkærleika, spilt­ um móðurkærleika. Vit drekka vín og látast sum hava vit skil fyri tí. Hetta er betri enn hitt, sum vit fingu í áðni. Hóast vit ongan mun smakka. Sleingja vínið í glasinum, lukta, smakka og sleingja vínið aftur, hesa ferð í munni­num. Svølgja so og smílast væl hýrd. Sum hava vit skil fyri víni. Onkur sigur, at hevur tú ikki skil fyri víni, smakkar tú ikki mun á 80 kron­um og 400, so drekk tað bara, uttan alt hatta snobbuta hóva­sták­ið. Drekk tað sum vatn. Lat vera við at spæla tað, tú als ikki ert. Vínkennari. Var hon vøkur, unga kvinnan, sum var við barn og bara sat har og brosaði við berari øksl. Ikki objektivt vøkur. Hon var eing­in glansmynd, tíbetur. Men sub­jek­tivt var hon vøkur. Slíkt sum vakurleiki hjá kvinnum fær ongan­ tíð verið ein objektiv meting. Hon er bara subjektiv. Glansbíløt eru ongan­tíð vøkur. Tey eru, ja, tann beri glansur og kitsch. Vakurleikin kemur innanífrá. Tað er bara at duga at síggja hann, varnast hann. Hámeta hann. Sum í einum filmi hjá Fellini. Saman við víni verður alt vakurt og gott, siga tey. Men hon var eisini vøk­ur, helt eg, áðrenn vínið kom á borð­ið og í glasið og í búkin og í blóð­ið. Nú hevur hon kanska átt, kanska ikki, hetta var í oktober í fjør. Eg dugi ikki at síggja á kvinnum, hvussu langt, tær eru komnar, als ikki. Hvussu leingi tær hava verið í fleir­tali. Vit fingu okkara vín og okkara mat, søgdu góða nátt og fóru gjøgn­ um náttina til gistingarhúsið. Kanska hevur hon hjálpt teim­ um at rudda borðini og vaska upp. Neyvan tó. Hon sat har á beinki­ num við sínum búki og sínum brosi og bíðaði. Pávin vælsignaði hana. Hon lyfti svarta kjólan upp aftur á økslina. Eg visti alt fyri eitt, eg sá hana, at hana skrivi eg um, tá eg komi heim. Eg kundi tikið myndir, men eg taki ikki myndir. Ein mynd sigur meira enn 1000 orð, verður sagt. Ein klumma sum hendan er 621 orð, so hon sigur ikki líka nógv sum ein mynd hevði gjørt. Hon krevur heldur ikki samtykki. Sum í einum Fellinifilmi eru myndirnar frá kvøldinum í víngarðinum har norðuri í Italia. Høgni Djurhuus