týsdagur 27. februar 2018síða 20

Mikudagur 28. februar 2018 · Nr. 25 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 MINNINGARORÐ Minningarorð um Siggu Ketty Olsen, Miðvági Fødd 24. januar 1932, deyð 25. januar 2017 Ketty var ein sera fryntlig og blíð kona at koma inn til. Hon var altíð so fitt og dámlig at vitja. Eg plagdi at vitja Ketty og báðar beiggjarnar, Kem og Petur Jacob, í heimi teirra við Kirkjar í Miðvági. Vit vóru eisini í familju. Ketty og beiggjarnir høvdu handil í bygdini, og plagdu vit at koma saman til prát og hugnaliga samveru. Har komu eisini mong úr bygdini saman, tá ið tey skuldu keypa eitthvørt í handlinum. Alt angaði av sátt og semju, og hugaligt var at koma saman og sanskifta við Ketty, beiggjarnar og onnur í bygdini. Tosað varð um grindarakstur, fiskiskap og onnur evni. Alt var við tað gamla, broytingarnar vóru ikki so stórar. Ketty plagdi at leggja uppí prátið á sín serstaka hátt. Hon hevði búð í Danmark, so hon visti altíð okkurt at tosa um. Ketty giftist sum eldri við Jákupi Olsen, hýruvognsførara, úr Miðvági. Og høvdu tey eitt lukkuligt lív saman her við Kirkjar. Jákup og Ketty plagdu at koyra túr í oynni, men tey fóru eisini til Havnar og til Klaksvíkar, har Ketty hevði tvær systrar giftar. Hon hevði eisini eina systur gifta í Havn og eina í Sørvági. Ketty var familjukær og vitjaði hon eisini systrarnar, og henni dámdi at koma saman við vinum og kenningum. Hon hevði ein sosialan hugburð. Familjan plagdi eisini at savnast í heiminum við Kirkjar, har kendu øll seg heima. Blíðskapurin var óførur, og eg kendi meg heima millum tey, ið plagdu at savnast í heiminum. Eg dugnaði teimum eisini við at koyra Petur Jacob niðan á trøðna, og eg hjálpti teimum eisini á annan hátt. Ketty var ein lívsglað kvinna, og hon var aloftast í góðum lag. Jákup og Ketty dámdu hugna, prát og góða samveru. Tey dámdu at vera saman við fólki til føðingardagar, konfirmatiónir og onnur høvi. Ketty búði á Sýnini tey seinastu árini, og hóast henni dámdi best heima, so fall hon til og treivst betri, sum tíðin gekk á Ellisheiminum. Hon doyði ein stillisligan deyða og sovnaði burtur. Eg vil minnast Ketty við Kirkjar við tøkk og virðing. Hon var ein bygdarmynd her í Miðvági. Ærað veri minnið um Ketty! Finnbjørn Gud signi Føroyar - ein ráki í einum roki Arnstein Niclasen Jú, tað er væl skiljandi, at Sjúrður Skaale (evnaligur sjónleikari og politikari) tekur at “rygg-svimja” av aftur “offurs-helluni”, sum hann bleiv skolaður upp á av “klippi- pjøssi-seansuni” undir autoriteru rann­sakan SvFs í átrúnaði v. m. Eg eri sjálvur hart “uppdrigin” í tílíkum trúar-dystum – so meg skak­ar einki longur. Lýsingar Ó-lýsingar av kristiligum fólkum eru eitt rættiliga fortugt evni í bók­mentum og filmum. Eg havi lisið mangt um hetta fyribrigdið - bæði fyri og ímóti –frá ungum av. Eg las Williamsa “Den sorte gryde” sum hálvvaksin, og nú á búnum aldri kom Carl Jóhan við sínum “Ó-søgum” – har ið eg nærum fekk hem­ing – av orðafloyminum (!). Hinvegin hevur høvuðs­per­ són­urin í tí gomlu, svørtu bókini vitu­liga hugtikið og órógvað mong menn­iskjur um lond í tíð og tíma. Og um Móðir Teresa skilti meiri um lívið og læruna hjá tí “Ein­ sama Nazarearanum”, enn eitt nú teir samtíðar so kendu og mest­ sum genialu heimspekingarnir og Nobelprís-vinnararnir (og skyld­ menn, forrestin) Albert Schweitzer í frum­skóginum í Lambaréné, Gabon og Jean-Paul Sartre á Café de Flore í París - ella trællurin - neyð­ars Klávus - í “Feðgar á ferð” - tað kunnu vit bara meta um. Børn Jú, tað er vituliga skeivt at ræða børn og ung. Uttan undantak. Tó hendir hetta. Hvønn dag. Og blað­ fólk og journalistar eru als ikki und­antikin. Tíverri. Og so undrast tú hinvegin mang­ an yvir barnanna serstøku evnir - at sálda millum “fupp og fakta”. Tak t.d. tey makabru/ræðuligu spøl­ini, sum børn nú um stund hugna sær við til svøvnloysis. Ella “Fjøru­- -trøllið” í SvF: Á sinni táið mamm­ ur­nar mestsum svímaðu frá hond, omm­urnar fingu kamfurdroparnar fram, meðan børnini rá-hugnaðu sær (?). Varð sagt. Sjónvarpsfólk eru eisini menn­ iskju, og eru sum vit onnur befongd við fáfongd. Og tey vilja fegin av­ dúka sínar fortreffiligheitir. Og summi hava lættari við at koma fram at í ljósmálan í miðlunum enn onnur. Og hevur redaktørurin tá av óvart ella av gáloysni jordað sína (einu?) talent - so kann úrslitið verða hareftir. Tí eingin flokkur, felagsskapur, heim ella land eiga at verða dømd - bara út frá tí mest ekstrema lut­ tak­aranum. Innihald Maðurin av Skála í fyrru sendingini var greiður (mundi helst ána, at hetta ikki kom at rigga i longdini?). Tí frásagt varð uttan beiskleika. Kortini hugsaðu helst tey flestu framm­an fyri gluggan, meðan leik­ur fór, meiri um familjuna - børn hansara, sum skuldu í skúla morgunin eftir – í henda happ­ing­ ar “hel-heim” - fyri mangar minni­ lut­ar...? Og mamman í seinnu sendingini fekk gjølla sagt frá síni og sonarins kvølum. Eingin ivi um tað. Men journalistiskt tað veikasta liðið í báðum sendingunum higartil var tó myndavalið í seinnu sending og tann stemningsløddi tónleikurin afturvið - yvirhøvur. Hvat nú? Boðabrot kunnu vera ymisk, og tað triðja er ofta tað størsta. So nú fáa vit at síggja. Og vit hava helst eisini øll tørv á - við høvi - at lesa ta rannsakandi taluna, sum finst í 5. kapitli hjá Matteusi. Og hvat er nú at taka til - í kyrr­ ind­um? Jú, kanska ber eitt nú til at leggja fløguna við Ingálvi av Reyni á fløguspælaran. Ingálvur var fyri mong eitt ásýniligt og lítillátið menniskja, sum tó skar­aði væl framúr sum teknari, lista­málari og sangari - og sum sunnu­dags­skúla­ lær­ari eisini. KJAK