týsdagur 29. januar 2019síða 32

Mikudagur 30. januar 2019 · Nr. 12 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Da budskabet om Jonhard Her­dalurs død nåede mig, gled min tanke automatisk op til øriget i Atlanterhavet: Fær­øerne. Jonhard var med i Nordens bestyrelse i flere år, og noget af det første, han fore­slog, var, at foreningen skulle lave en sensommertur til Færøerne. Han fik turen op at stå, og i september 2007 rejste 36 medlemmer op fordelt i 9 biler. Det blev den første tur til øriget, og senere blev foren­ingen opfordret til at lave en ny tur og denne gang til Suderø, der er den sydligste. Den­gang sendte foreningen 8 biler af sted, og også denne gang havde Jonhard planlagt turen og var med som rejse­ leder. Og minsandten om fore­n­ingen ikke et par år efter arrangerede en 3. tur til Fær­ øerne, og denne gang med fly. Mange husker de store natur­oplevelser, han viste os på sin stille og rolige måde. Andre erindrer, da vi stod i Gjogv naturhavn, og pludselig skar Jonhards stemme igenn­ em: »Jeg har lige talt med min søn i København, og vi skal til Torshavn. Der er grind i havn­ en.« Vi kom af sted og fik en fantastisk oplevelse med hjem til Karup. Eller kæde­danse­ aftenen i Sumba , der er det syd­ligste punkt på Færøerne, hvor vi fik skænket snaps af et glas, som Frederiks og Mary oplevede det sidste år. Aftenen endte med, at fær­ inger stillede op og sang os ud af lokalet. Det var deres måde at sige farvel og tak på. Jonhard var stolt over at få lov til at vise sit land frem, og kærligheden til ø­riget og dets smukke natur skinn­ ede igennem i alt, hvad han foretog. I dag tænker mange med taknemlighed på Jon­ hard for hans arbejde med at vise os Færøerne. Jonhard var en beskeden og rolig mand, hvis hjerte brændte for sin »Nordiske forening«. Vi mindes Jonhard med respekt og tak­nem­lighed. Jann Rasmussen Formand for Norden i Karup. ”Tú mamma bið fell ei í fátt” – Hetta var mammusa ”motto”. Tá eg koyrdi hendan sangin frá á sjúkrahúsinum, tá lyfti mamma hondina upp, tí øll familjan og øll lívsins viður­ skifti legði hon hvønn dag fram fyri Gud í bøn. Aftur til barnaárðini: Hvørt kvøld bleiv biðið við okkum, og hvønn morgun bleiv krossmerkið rist áðrenn vit fóru í skúla. Hvønn sunnu­ dag fóru vit í kirkju (ella bleiv lestur lisin), í sunnu­dags­skúla og á møti í missións­húsi­num. - Mamma var altíð har. Babba var sjómaður og var tí nógv burtur, men babba fylti nógv í mammusa lívi, og vit vóru sera glað, tá ið babba kom heim. Okkara vanligi dagligdagur var góður. Mamma gekk høgt uppí okkum – vit vóru hennara eitt og alt. Hon hevur altíð bakað nógv. Eg haldi at henni dámdi væl at gera mat, tí vit fingu altíð millummála – nýbakað frans­breyð ella bollar ella sago­suppu. Altíð gjørdi hon tað, sum vit bóðu hana um. Hon dugdi eisini væl at binda. Eg minnist at hon bant troyggju til onkran av okkum, tá vaknaði eg um náttina. Tá sat mamma uppi og bant í seing­ini. Hon mátti blíva liðug - hon var so bráð. Hon skuldi helst verða liðug áðrenn hon var byrjað. Hon tapetiseraði og málaði. Hon var altíð í sving við onkrum. Hon hevði eitt so lætt lindi – hon skeldaði okkum ongan­tíð. - Vit vóru jú so nógv og á ymiskum aldri. Tað kundi vera nokkso rokaligt, men har var altíð pláss fyri øllum. Mamma var ein vøkur kona, tað hoyrdi eg ofta. ”Er hatta mamma tín? Altso hon er pen.” Hon var vøkur uttan, men hon var vakrari innan. – Hon hevði eitt hjarta av GULL. Hon var trúðføst og gesta­ blíð, og hon fann seg í nógvum. Hon gekk uppí alt við lív og sál. - Hjálpsom – umhugsin – yvir­berandi. Hon kundi siga nógv, men hon dugdi eisini væl at tiga og var eitt sindur hulin. Hevði hon sagt okkurt ov nógv, fór hon beinan vegin og bað umskylda. – Hon vildi hava alt uppá tað reina. Hon var stuttlig – musikalsk – ung­domme­lig – ein sjón­leikari – ja hon sprud­ laði av lívi. Er tað nakað, sum mamma saknaði, so var tað pápa sín, sum hon misti, tá hon var heilt lítil, og ofta segði hon: ”Minnist til – verið góð við pápa tykkara.” Mamma var so sera góð við babba. Tá hann kom heim av skipi, bleiv hann borin á lógvunum. Hon gjørdi alt fyri hann. Tí kann eg siga, at mamma er okkara stóra fyrimynd. Hon var okkara mamma til lítar. Hon var tann besta konan, sum babba kundi fáa. Øll svigarbørnini elskaðu hana og hon tey. Og so komu øll ommubørnini og lang­ommubørnini. Hon interiseraði seg fyri teimum øllum. Hon gjørdi ikki mun á nøkrum. Hon var so stolt av teimum øllum. Hon elskaði tá tey komu á gátt, og eg veit at tey øll vóru líka góð við hana og babba. Tey nógvu síðstu árini hevur lívið hjá mammu verið familjan, Keldan og Pen­sjón­ ista­húsið. Mamma, Kia og Sigrid- gumma fóru fast hvørt leygar­ kvøld á ungdómsmøti. Har vóru tær saman við øllum teimum ungu og Mass, beiggja teirra. Og altíð á sunnu­dags­ møti, og har høvdu tær allar fast pláss lið um lið. Mamma var í nevndini í Pensjónistafelagnum. Hon, Sigrun og Dora og fleiri ornaðu fyri bingo og tiltøkum, sum vóru har. Á jólum høvdu tey fast ræstkjøtaveitslu, og tað elskaði mamma. So fóru tey útflukt um summarið, tað dámdu mammu og babba sera væl. So bundu tey til Absalon og ”sjavsaðu”. Mamma elskaði at fara biltúr. Hon hevði einki koyri­ kort. Tað var hon eitt sindur kedd av. Norður í Sálarbótará eftir vatni og so at vitja onkran. Eg spurdi mammu eina­ ferð nær hon bleiv frelst. Hon segði, tá hon var blað­ung í missiónshúsinum á Strond­ um. Trúgvin á Jesus hevur betýtt alt fyri mammu. Hon legði alt í Guds hond og bygdi sítt lív á hann. Í dag er hon heima hjá tí harra, sum hon tænti her. - Mamma eg ynski at takka tær fyri alt. - Vit sakna teg ómetaliga nógv, og gleða okkum at møta tær aftur. Mamma fekk eitt gott úrslit fyri alt sítt stríð her á jørð. Oddbjørg Mindeord om Jonhard Herdalur Minningarorð um mammu mína Odu Frederiksberg