týsdagur 30. apríl 2019síða 27

27 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 1. mai 2019 · Nr. 49 NØVN Minningarorð Nú tynnist millum tey elstu í míni ver­familju, og innan fyri tíggju mánaðir eru trý teirra farin. Tann 13. apríl í fjør andaðist Elisa­beth Egholm, fødd Debes, 81 ára gomul. Hon var gift við Johan Hendrik, yngsta beiggja konu mína Hjørdis. Tann 15. november andaðist Herbjørg Egholm, fødd Viderø, 95 ára gomul, hon var gift við Eiler, elsta beiggjanum, og longu 13. februar í ár, bert 3 mánaðir aftaná, andaðist Eiler, svágur, somuleiðis 95 ára gamal. -0- Elisabeth og Johan Hendrik vuksu upp í sama grannalagi við Hoyvíksvegin og Jónas Broncks gøtu. Sum ung róðu tey bæði við bátum hjá Havnar Róðrarfelag og tóku eisini lut í felagsarbeiðnum har. Mitt í 60unum rann saman teirra millum, og tey giftust 19. aug­ ust í 1967. Brúdleypið var væl­ komið, og brúd­leyps­gestirnir vóru nógvir í tali, og ikki kann sigast annað, enn at tey vóru sera væl lýdd, og minnast vit við gleði aftur á henda stóra dagin. Sum ung arbeiddi Elisabeth fleiri ár hjá Jacob Veyhe, sum hevði virki í Bringsna­gøtu. Nøk­ur ár arbeiddi hon í Radio- El, Sápuhúsinum og eisini í tógv­handl­inum Pingvin, og var hon ein dugna­lig og væl­ lýdd krambakvinna. Tá tey gift­ust, gavst hon at arbeiða úti. Seinni fóru hon og Johan Hendrik at gera reint á Tele­ fon­støðini, sum tá helt til í mið­býnum, har Løgtingið hús­ ast nú, og síðani uppi á Hálsi, tá Telefon­støð­in flutti í nýggj­ an bygning har. Síðst í 1970unum bygdu Elisa­beth og Johan Hendrik sær hús á Konm­ans­mýru, sum var tann nýggja útstykk­ing­in tá, og har hava tey búð síðan. Fitt og blíð at vitja, og hava vit altíð sitið hugna­ligt og væl hjá teim­um á Mýri­snípu­vegnum. Elisabeth og Johan Hendrik vóru barn­leys, men tey vóru sera góð við øll børnini í familj­ uni. Elisabeth var røsk og handa­lig í allar mátar. Eisini dugdi hon sera væl at binda bæði til smá og stór, og mangt plaggið bant hon upp á børn­ ini. Hon hevði altíð okkurt á stokk­unum, líka til tað síðsta. Elisabeth var eisini hjálpsom og góð hjá okkum at heita á, tá tørvur var á barnagentu. Hon segði altíð ja beinanvegin, og børn­ini vóru sera góð við hana og Johan Hend­rik. Tey hava verið sera trúgv og hava fylgt væl við børnum okkara upp gjøgn­um árini. Tey keyptu sær skjótt bil og dámdi teim­um væl at koyra lang­ar túrar og fóru ofta at vitja familju á Strondum, í Leir­vík og í Klaksvík. Sum pensionistar dámdi teim­um sera væl at fara á bingo, og koyrdu tey eis­ini mang­an út um Havnina at royna eydn­una. Men tað seinasta árið var heils­an hjá Elisabeth farin at bila, og andaðist hon aftan á stutta sjúkralegu. Tá høvdu tey verið gift í 50 ár og náddu gull­brúd­leyps­dagin. Góði Johan Hendrik, tit vóru altíð sam­an, sá man ann­ an, so var hin ikki langt burtur. Tú og Elisabeth fingu nógv góð ár saman, so saknurin hjá tær er stórur. Men gott er at hava nógvu góðu minnini um Elisabeth, og má Harrin styrkja teg fram­ eftir. -0- Herbjørg og Eiler giftust tann 12. desember 1949, og fingu tey 2 døtur, Eyðnu og Emi. Eyðna er gift við Sigurð Bech, tey búgva í Sorø, og Emi er gift við Eli Ellendersen, tey búgva á Argjum. Nú Herbjørg og Eiler andaðust áttu tey 5 ommu- og abba­børn, 10 langommu- og lang­a­bbabørn og 2 oldur­ ommu­- og oldurabbabørn. Herbjørg, sum var ættað av Sandi, kom ung til Havnar at arbeiða sum krambakvinna, eitt nú hjá Heinesen. Hon hitti skjótt Eiler, og tey gjørdust par. Tá tey giftust, høvdu tey verið trú­lovað í 8 ár. Ungur fór Eiler í læru til bil­ mekan­ik­ara hjá Vilhelm Niel­ sen, og haðani fór hann víðari at læra til maskinmeistara. Evnini at læra vóru góð, og fall skúla­gongdin honum løtt. Hann fór nakrar túrar til skips og silgdi eisini við gomlu Tern­ uni eitt skifti, men hann var ikki so glaður fyri sjógvin og fann sær tí skjótt starv á landi. Sum maskinmeistari ar­ beiddi Eiler í fleiri ár á Bacalao, har hann m.a. umsat køli­skip­ an­ina og flakamaskinurnar. Har var hann til 1970, arbeiddi so eina tíð á amboðsdeildini hjá Thomas Dam í miðbýnum, til hann í 1973 fór at arbeiða á goymsluni hjá Føroya Tele. Har arbeiddi hann í nógv ár, líka til hann gavst fyri aldur í 1990. Eiler var nær­lagd­ur í sín­ um arbeiði og vællýddur alla­ staðni, har hann starvaðist. Tey bygdu sær hús á Eg­ holm­strøð, við Gripsvegin, og hevur blíðskapurin verið stór­ ur í teirra hugnaliga heimi. Her­bjørg dámdi so sera væl plant­ur og trø, og brúkti hon og Eiler nógvar tímar uttanfyri i garðinum, og við tíðini gjørd­ ist urtagarðurin hjá teimum ein av teimum vakrastu í býn­ um. Tá Hjørdis og eg giftust í 1966, fluttu vit inn í íbúðina niðri­undir hjá teimum, og búðu vit har, til vit fluttu í egin hús í 1969. Fyri okkum ungu nýgiftu vóru tey fyrimyndarlig í allar mátar, og vóru tey okk­ um góð í ráðum og altíð við eini hjálpandi hond. Eisini Herbjørg var nærløgd í øllum, hon fekst við. Hon bant og seymaði nógv upp á døt­urnar og so øll ommu- og lang­ommubørnini, og lat hon eisini mang­an heimagjørda lut­in til árligu jóla­sølurnar hjá pen­sion­istafelagnum. Har kom hon nógv og var við á fleiri uttan­landsferðum, sum pen­sionista­felagið skipaði fyri. Eiler var fittur í hondunum, og við síni stilli medferð hoyrdi tú ikki nógv til hann, men tað sást, har hann hevði verið. Hann mintist eisini væl, dugdi at siga frá, og tað varð lurtað, tá ið hann segði nakað. Tá Eiler var í 60unum fóru eyg­uni at bila, og aftaná at hann var givin at arbeiða, kom hann nógv á Blinda­stovn­in. Ser­liga minnast vit teir sera væl dámdu krakkarnar við flætt­aðum setri, sum hann gjørdi nógvar av. - Sjónin vikn­ aði tó meira og meira, og ta síðstu tíðina sá hann næstan einki. Fyri nøkrum árum síðan gjørd­ist Herbjørg sjúk og seinni óhjálpin. Tá fluttu tey bæði á Tjarnargarð at búgva og búðu har útvið 7 ár. Tað var ikki langt at flyta av Grips­ vegn­um og niðan á Hoy­víks­ tjørn, og høvdu tey tað gott har. Møblar og aðrir persónligir lut­ir prýddu stovuna hjá teim­ um, og var tað heim­ligt og hugna­ligt at koma á vitjan. Tey fyrstu árini hevði Her­ bjørg enn førleika til at binda, sjálvt um sjónin eisini hjá henni var farin at bila, og bant hon 26 litrík teppir til síni nærm­astu, og haraftrat bant hon hópin av turri­kløðum, sum vóru latin børnum í Rum­ enia. Meðan tey búðu á Tjarn­ar­ garði, var Herbjørg bundin at koyri­stóli, og hvønn dag fór Eiler túrar við henni eft­ir gong­ini, so leingi, sum hon ork­aði at sita uppi. Hann var væl fyri líka til tað síðsta, tá hugsað verður um høga ald­ur­ in, og gleddust hann og fam­ilj­ an um, at hann á nýggjárinum fór eina sein­astu ferð at vitja tey í Sorø. Tá tey bæði enn vóru væl fyri, dámdi teimum væl at ferð­ast niðri hjá Eyðnu og hjá Emi, sum nøkur ár búði í Hors­ ens. Tær báðar komu eisini javn­an heim við teirra familj­ um um summarið, til føðingar­ dag­ar og serlig høvi. Herbjørg og Eiler vóru sera glað og takksom, tá Emi valdi at flyta heim­aft­ur til Føroyar at búgva, og sum tey eld­ust, hevur hon verið teimum ein góð­ur stuð­ul. Øll árini, tey búðu á Tjarn­ar­garði, hjálpti hon upp á tey og vitjaði tey so gott sum hvønn dag aftan á ar­ beiðs­tíð. Tey fingu eitt langt og ríkt lív saman, 69 ár í hjúnarlagi, tað er ikki øllum til­lutað. Tey vóru bæði klár og kundu halda bæði diamant- og krún­dia­ mant­brúd­leypsdagarnar. Góðu Eyðna og Emi við familj­um, sakn­urin er stórur, nú tykkara góðu for­eldur, ver­ foreldur, omma og abbi, lang­ omma og langabbi, olduromma og oldur­abbi ikki eru meira. Serliga hjá tær Emi man tað kenn­ast sum eitt tóm­rúm. Men gott er við nógvu góðu minn­un­um, tit hava um tey, og má Harrin styrkja tykkum frameftir. -0- Ja, sigast má, at Elisabeth, Her­ bjørg og Eiler náddu øll ein høgan aldur og livdu eitt gott og virkið lív. Øll vórðu tey bor­ in út úr kirkjugarðskapellinum, fylgd av einum trúgvum vina­ skara, sum tað sást til jarð­ar­ ferð­irnar og erv­ini aftaná. Góða Elisabeth og góðu Her­bjørg og Eiler, minnini um tykk­um eru okkum nógv og góð. Takk fyri alt. Hvílið í friði. Heðin og Hjørdis v/familju