týsdagur 23. juli 2019síða 54

juli 54 Ólavsøkan 2019 SANGBEATIN: SO SYNGJANDI INN Í TJÓÐSKAPARKENDU FELAGSKENSLUNA Gómin á seyðarhøvdi verður nevndur sangbiti. Gamalt var, at tey, sum vóru røsk at eta syngjuna, fingu gott mál. Kanska hava føroyingar í gomlum døgum ikki leivt, og er tað tí á ein hátt íborið, at vit føroyingar kunnu savnast árliga og saman skapa eitt av heimsins størstu kórum Hugleiðing: Dagfinn Olsen Stóra sangløtan. Soleiðis nevna nøk­ ur midnáttarsangin á Vaglinum á Ólav­søku. Og hetta er fyri mong ein stór løta. Hjá summum besta ólavsøkuløtan, og í øllum førum ein hóskandi endi á ólav­søkuni. Hóast siðvenjan við mid­náttar­ sangi­num ikki hevur so nógv ár á baki sum skipað tiltak, so er hetta vorðið eitt stórt tiltak, sum hjá mongum er ímynd­in av sjálvari ólavsøkuni. Fólk í túsund­tali savnast um sangin. Og spyr ein fremmandafólk, ið upp­liva, at føroyingar koma saman í veitslu­lag, so leggja tey aloftast til merkis, at føroyingar syngja, og duga at syngja og duga sangirnar. Júst hetta, at felagssangurin er eitt eyðkenni, og at fólk veruliga duga at syngja og veruliga duga sangirnar, er sermerkt. Ein syngjandi tjóð, má sigast. Helst er tað so, at føroyingar á Vaglin­um á ólavsøku koma syngjandi inn í tjóðskaparkenda felagskenslu, har felagssangurin er hornasteinurin. Síðuvinningurin er sjálvsagt, at ein hesa løtuna á Vaglinum hittir fólk. Kanska stendur ein knappliga und­ir liðini á gomlum floksfelaga, ella fólki, ið ein hevur havt samband við, men ikki hevur hitt í mong ár, og so er lagaliga løtan til prát, har alt aft­ur er sum fyrsta dagin. Sangbeatin Júst hví føroyingar hava henda egin­leikan at duga væl at syngja, og duga tekstirnar, er ikki lætt at gita. Siðvenjan við sangi í skúlum, sam­ kom­um og aðrastaðni hevur óivað havt ávirkan á, at fólk duga løg og tekstir. Men hví so nógvar góðar sang­røddir eru, er kanska verri at siga orsøkina til. Yvirhøvur verður sagt, eittnú av vitjandi útlendingum, at føroyingar eru eitt tónagávað fólk, og lutfallsliga eru eisini mong her á landi, ið leika á ljóðføri. Men aftur til sangin. Leitar ein eittnú í orðabókum, so sæst, at gómin á seyðarhøvdi verður nevnd­ur sangbiti. Gamalt var, at tey, sum vóru røsk at eta syngjuna, fingu gott mál. Kanska hava føroyingar í goml­um døgum ikki leivt, og er tað tí á ein hátt íborið, at vit føroyingar kun­nu savnast árliga og saman skapa eitt av heimsins størstu kórum. Hvør veit? Hvussu er og ikki, so eiga vit øll sjarmer­andi løtuna á Vaglinum. Í botn og grund er eitt vagl jú eitt træ ella biti, sum høsn sita á. Og her kom so bitin aftur. Vagl er ein biti og kanska er sang­ bit­in orøk til góðu føroysku røddirnar. Og tá vit eru eitt syngjandi fólk, ið eisini duga at spæla ljóðføri og gera tón­leik, so er stóri felagsnevnarin kanska eitt nýtt orð, sum kundið verið; sangbeatin!! Um vit sleppa tí meira skemti­liga, so kann staðfestast, at stóra sang­ løtan, sum kórleiðarin og musikk­ skúla­stigtakarin Ólavur Há­tún á sinni tók stig til, er vorðin savn­andi parturin av ólavsøkuni. Stóra sang­ løtan, ið snýr seg um sang, felags­ kenslu og samanhald.