mánadagur 30. desember 2019síða 4

Mánadagur 30. desember 2019 · Nr. 148 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 TÍÐINDI Pætur Hjalmar Evensson Nógv uppskot til Ársins Føroying 2019 eru komin inn seinastu vikurnar. Sosialurin hevur valt at geva heiðurin til 51 ára gamla Martin Kúr­ berg, sum seinastu nógvu árini hevur verið høgra hond hjá nógvum av teimum, sum ikki hava tað so gott her í sam­felag­num. Í sínum arbeiði sum dagligur leiðari á Herberginum og við­gerðar­stovninum Frælsi­num á Eiði er hann ein eld­sál, sum hvønn dag bjarg­ar og hjálpir menniskj­um aftur á røttu kós. Tað eru góð sjey ár síðan, at Martin tók við sum leiðari á Her­bergi­ num. Áðrenn tað ar­beid­di hann í 12 ár sum ráð­gevi hjá fráhalds- og hjálpar­ felagsskapinum Bláa Krossi, sum hevur givið hon­um drúgvar royndir í rús­viðgerðararbeiði. – Eg arbeiði ikki fyri at fáa ein heiður Tað er ein ikki sørt rørd­ ur Martin Kúrberg, sum triðja jóladag fær at vita, at hann nú kann kalla seg Ársins føroying 2019. Sosialurin hittir hann á Herberginum í Havn, har hann blíður bjóð­ar inn í kontórið hjá sær til eitt prát um hans­ara arbeiði og lív. – Tað er ein stór æra at fáa hesa viðurkenning. Eg havi ikki orð fyri tí. Eg royni at gera heimin eitt sindur betri hvønn dag við at bjarga og hjálpa nøkr­um menniskjum. Men eg arbeiði ikki fyri at fáa ein heiður. Eg geri hetta, tí tað gevur mein­ ing, og tí eg havi verið hinumegin, har alt var svart, sigur hann. Saknurin eftir teimum farnu er stórur At fáa heiðurin sum Árs­ ins føroyingur er kenslu­ borið fyri Martin, tí tað vekir ein longsul eftir teim­um, sum hann hevur mist. Fyri fimm árum síðani misti hann dóttur sína, Jóhannu, sum doyði sum einans 23 ára gomul. Mamma hansara doyði sum 48 ára gomul, og páp­in var 54 ára gamal, tá hann fór her frá. –  Jóhanna hevði verið ómeta­liga stolt av mær ein sovorðnan dag, og tað høvdu foreldur míni eisini. Tað slerdi meg hart, tá eg fekk boðini um heiðurin, tí samstundis sum boðini vóru øgiliga rør­andi, merkti eg ein øgi­ligan sakn eftir teimum, sigur ein rørdur Martin Kúr­berg. Martin vendir sær í stóli­num og hyggur at ein­um hondskrivaðum brævi, sum hongur uppi á vegginum aftan fyri seg. Brævið fekk hann frá dóttur sínari, nakað áðrenn hon doyði í 2014, og hetta brævið hevur alt at siga fyri hann í dag. – Hon var mín besti vinur. Eg sakni hana hvønn einasta dag, og nógv tár fella enn av longsli. Tað hevur verið eyka hart nú um jólini, og tá eg fekk boðini um, at eg nú var ársins føroyingur, tá bleiv eg enn meira rørd­ur av tí sama, sigur hann og peikar errin á sín vinstra undirarm, har hann hevur eina stóra tattovering av Jóhannu við tekstinum "Babbasa" á. Martin sær eisini hendan heiðurin sum eina gávu til síni fimm børn, sum eru her í dag. – Eg havi eisini eina ábyrgd fyri teimum. Eg havi gjørt av at vera her fyri tey, sum eru her í dag, og teir familjulimir, sum eru farnir heim til Vár­harra, hava tað gott í himmiríki. Eg trúgvi upp­á, at eg síggi tey farnu aftur ein dag, sigur Martin Kúrberg. – Øll hildu eg var hopleysur Tankarnir hjá Martini renna aftur til tíðina, tá hann var á hinari síðuni, har alt var vónleyst og svart fyri hansara eygum. Fyri 22 árum síðani sat hann nevniliga skitin og tvitin í miðbýnum, og hann átti illa nokk fyri eina øl. Gerandisdagurin í hans­ara ungu árum hevði nær­um eittans endamál: at rúsa seg við rúsdrekka og rúsevnum. – Tað var ein hørð tíð, tí eg hevði fulkomiliga givið upp. Eg visti væl, at tað ikki var rætt, at eg sat í mið­býnum, men tað var tað einasta, eg fann út av í teirru løtuni, fortelur Martin Kúrberg, sum í eygun­um hjá øðrum onkun­tíð hevði lyndi til at virka ómøguligur. – Øll hildu eg var hop­ leysur. Eg hevði til dømis karantenu á bæði Bláa Krossi og á Heilbrigdi, sigur hann. At lívsstøðan skuldi enda soleiðis hjá Martini botn­ar í uppvøkstri hans­ ara, har hann upplivdi at blíva svikin upp á ymsar mátar. – Eg var mótleysur, upp­gevandi, keddur og hevði upplivað nógv keðilig ting, sum mann ikki snakkaði um. Tá eg so kom í samband við rúsdrekka sum 15- 16 ára gamal, so var tað píni­still­andi fyri mínar kenslur. Tað var ein heilt eina­stand­andi kensla, og seinni byrjaði eg so upp á rúsevnini, sum eg tók, inntil eg var vekk, greiðir hann avgjørdur frá. – Trupulleikin er, at tá mann ikki tosar um, hvussu mann hevur tað, so verður tað at rúsa seg loysn­in og liviráðini. Til endans tímdi eg ikki at liva longur. Eg vildi sleppa heim, tí alt mátti vera betri enn hesin heimurin. Tí gjørdi eg eisini tvær sjálv­morðsroyndir, sigur hann. Tað ber til at venda skútuni Men hann sá ljósið aftur og kom burtur úr tí, og í dag er Martin Kúrberg alt annað enn hopleysur - hann eigur lívið í fleiri fólk­um og familjum, og er ein sonn gerandishetja. – At eg nú eri komin her til, er ein øgilig broyt­ ing. Tað merkir bara, at tað ber til at venda tí ringa til nakað gott. – Várharra eigur sín lut í hes­um. Tað er hann, sum hevur formað meg, og tað er hann, sum brúkar meg. Tað kann vera, at Vár­harra hevur sent meg gjøgn­um lívsins harða skúla fyri at forma meg til hetta arbeiðið, hugsar Martin. Martin og kona hans­ ara Hertha hava verið ígjøgnum nógv saman, og tað hevur ikki altíð verið ein dansur á rósum. Hann er henni æviga takk­samur fyri hennara stuðul. – Eg havi eina góða konu, sum hevur verið mær ein ótrúliga stórur stuðul. Uttan hana eri eg lítið verdur. Familjan er tað viktigasta fyri meg, so mítt góða bakland eigur eisini stóran part í øllum, sigur hann. Framt fleiri broytingar í Herberginum Herbergið hoyrir til Frelsunarherin og hevur – LÍVSINS HARÐI SKÚLI HEVUR FORMAÐ MEG TIL HETTA ARBEIÐIÐ ÁRSINS FØROYINGUR 2019 - MARTIN KÚRBERG: – Tað slerdi meg hart, tá eg fekk boðini um heiðurin, tí samstundis sum boðini vóru øgiliga rørandi, merkti eg ein øgiligan sakn eftir foreldrunum og dóttur mínari. Tey høvdu verið ómetaliga stolt av mær ein sovorðnan dag, sigur Martin Kúrberg, sum er heiðraður sum Ársins Føroyingur 2019