mánadagur 30. desember 2019síða 6

Mánadagur 30. desember 2019 · Nr. 148 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 TÍÐINDI nøkur ymisk tænastu­ til­boð. Har búgva 11 fólk fast, og so eru sjey pláss aftrat í grannahúsunum, so­leiðis at tað tilsamans eru 18 búpláss. Her koma øll tey fólkini, ið fella uttan fyri teir van­ ligu karmarnar í sam­ felagnum, eitt nú fólk við sálarligum avbjóðingum og rústrupulleikum. Ein­ asti regulin á Her­bergi­ num er, at búfólkini vísa virðing og góðan fólka­ skikk. Eitt tað fyrsta, sum Martin setti sær fyri, tá hann bleiv leiðari, var at seta sokallaðu Hita­ stovuna á stovn, sum er ein útistova, har fólk kun­ nu uppihalda seg. – Eg vildi hava hana gjørda beinanvegin. Áðrenn blivu fólk koyrd út á gøtuna klokkan 16 um dagin, og klokkan 21 kundu tey koma aftur, um tey manglaðu eina song. Tað orkaði eg ikki. Fyrst gjørdu vit eina terassu, men tað regnar jú meira enn 300 dagar um árið, so tað riggaði ikki. Í staðin gjørdu vit Hitastovuna, sum hevur loyst ein stór­an trupul­ leika. Nú kunnu fólk sita heitt og fjálgt inni 24 tímar um sam­døgrið. Tað dám­ar mær væl, tí tað var ikki til at halda út at blaka fólk út, sigur hann. Áðrenn Martin bleiv leiðari, var tað møguligt hjá búfólkunum at fáa karantenu í nakrar dagar, um tey ikki dugdu sær hógv. Hetta hevur hann eisini avskaffað. – Tú vinnur ikki mennisk­ju við hóttanum. Tú vinnur tey við kær­ leika. Vit tosa við fólk og ikki niður á fólk. Eingin dagur er líka Fjølbroytta leiðarastarvið í Herberginum hevur við sær, at eingin dagur er líka hjá Martini Kúrberg. – Problematikkirnir eru ymiskir hvønn dag. Tað kann vera, at onkur hevur brúk fyri einari sam­røðu í dag, og at onkur annar endar á sjúk­húsinum í kvøld, sum eg so fylgi upp uppá. Onkun­tíð koma fólk, sum hava mist bústað, inn her um náttina, og so loysa vit tann trupulleikan. Skúla­flokkar koma eisini onkuntíð á vitjan og fáa undir­vísing, og so hava vit eisini samstarv við kriminalforsorgina. So Herbergið er eitt øgiliga liv­andi stað, greiðir Mart­ in Kúrberg hugtikin frá. – Men summar tíðir doyggja fólk her eisini. Hetta er eitt øgiliga hart um­hvørvi, men vit hava sera góð starvsfólk. Uttan tey hevði einki borið til, sigur hann. Hann hevur eisini brúkt rúma tíð í løg­ tingi­num, har hann fyri tíð­ina roynir at tosa við politikarar um at fáa størri játtanir til við­ gerðar­stovnin Frælsið á Eiði, sum er til ungar mis­ nýtarar. Fríløturnar eru gullverdar Sum leiðari í bæði Her­ berginum og á Frælsinum hvílir mann ongantíð ordi­liga, tí mann er altíð til arbeiðis. Hóast arbeið­ ið fyllir nógv, hevur hann nakrar fríløtur - og hesar nýtur Martin til fulnar. Um summarið fiskar hann laks, og um veturin dám­ar honum væl at fara ein túr við byrsuni og skjóta haru. – Tað heldur lívið í mær. At sleppa út í náttúruna burtur frá menniskjum eina løtu er nakað heilt serligt. Tað er umráðandi, tí í hesari bransjuni gevur mann øgi­liga nógv allatíðina, og tað kann vera hart, tí mann er hóast alt eisini bara eitt menniskja. Men tá mann er einsamallur í náttúruni, so fær mann okkurt, fortelur Martin Kúr­berg. – Tá eg fari inn í SMS ella eina bensinstøð í Før­oyum, møti eg altíð onkrum, eg kenni. Før­ oy­ar eru sera lítlar, tá mann hevur arbeitt við menniskjum í so nógv ár. Tað eru altíð søg­ ur onkrastaðni. Men tá eg siti á einari café í Haderslev ella á Vester­ bro­gade í Keyp­manna­ havn, tá eri eg bara Martin. At fáa fríheitina at kunna slappa av onkun­tíð hevur nógv at siga fyri meg, sigur hann. Harumframt dámar honum sera væl at camp­ era, sum eisini gevur hon­um frið. Hann og konan hava seinastu árini staðið á odda fyri Eiði camping á gamla fót­bólts­vøllinum á Eiði. Tankin at starta hetta upp kom nakað aftaná dótt­ir teirra Jóhanna fór, og campingplássið var fyri tey ein máti at koma eitt sindur víðari uppá. Tær góðu søgurnar motivera Í uppskotinum til at velja Martin Kúrberg sum Ársins føroying 2019 stóð, at: - Martin tekur sær av teimum, sum eru komin á eitt skeivt spor, sum samfelagið átti at hjálpt, men ikki hjálpir. Martin ofrar sítt lív fyri hesum bólki­num og hevur upp­ borið ein heiður fyri sítt arbeiði. Harafturat tek­ur hann ábyrgd, tá sam­felagið ikki ger tað. Martin hjálpir kroystum av­varðandi, sum ikki vita, hvat tey skulu gera, tá tey hava ein, sum treingir til hjálp. Við hesum grund­gev­ ing­unum í huga spyrja vit Martin: Hvat er tað, sum motiverar teg til at blíva við við slíkum arbeiði? – Tað eru tær góðu søgurnar. Tað væl­sign­il­ s­ið at síggja mennisk­ju, sum hava verið í klem­ mu, fáa tað betri, er fant­ ast­iskt, sigur Mart­in Kúr­ berg og tekur eitt dømi um eina søgu. – Eg var til jólatræ í Klaksvík nú ein dagin. Tá kom ein genta yvir til mín, sum eg hjálpti fyri nógvum árum síðani. Hon hevur familju í dag og hevur skapt sær eitt gott lív. Hon segði: “Martin, ongantíð fingu vit tikið eina mynd saman”, og so tók sjeikur hennara eina mynd av okkum báðum. Sovorðið rørir meg djúpt, sigur Martin Kúrberg og stað­festir: – Í hesari verðini fær mann so veldiga nógv aftur frá hesum menniskju­num. Eg sleppi at vera ímillum heit hjørtu og fantastisk menniskju hvønn dag. Hetta er gull. Tað er tað, sum motiverar meg. Vil taka teir neyðugu kamparnar Í arbeiðnum hjá Martini Kúrberg mást tú standa upp fyri teimum menni­ skju­num, sum tú ar­beið­ir við. – Hesi fólkini hava ikki eina sterka rødd í sam­ felag­num. Eg hevði heldur ikki eina sterka rødd, tá eg sat í mið­býn­um, men tað havi eg nú. Eg kom livandi burturúr tí, og eg vil til eina og hvørja tíð fara út og taka teir kamparnar, sum skulu takast fyri hesi menniskju, sigur hann. Tosað verður ofta um mál­bólkin hjá Her­bergi­ num sum tey veiku í sam­felagnum, men hesa orð­ingina heldur Martin Kúr­berg verða mis­eydn­ aða. – Eg haldi ikki, at hesi fólkini eru veik. Um mann kennir teirra søgu og veit, hvar tey koma frá, so sigur mann nakað annað. Hetta eru sterk menniskju, sum hvønn dag fara úr songini og koma ígjøgnum dagin í hesum umhvørvinum. Tað krevur styrki. Tey sita heldur ikki við gull­ medalju um hálsin, tá tey sita í miðbýnum. Øll hava prøvað nakað annað, áðrenn tey komu har til, sig­ur hann. – Eingin drekkur og rúsar seg fyri at skaða onnur. Øll hava eina søgu, og eingin er føddur soleiðis. Rús­ drekka- og evni í so stór­ um mongdum er fyri fólk, sum ikki megna sín veruleika. Tað er píni­ stillandi fyri sálina. So snýr tað seg um at finna ein máta at vera sam­an uppá, sum er til at halda út, uttan at brúka peiki­ fingurin, sigur Martin Kúr­berg, sum ikki er í iva um, at hvat hansara kall í lívi­num er. – Eg komi at arbeiða við menniskjum til tann dag­in, eg doyggi. Tað gev­ur so stóra meining fyri meg, og eg føli eisini, at eg eri vælsignaður í hes­um arbeiðnum við nøkrum eginleikum, sum gera, at eg røkki nøkrum menniskjum. pature@sosialurin.fo