týsdagur 3. mars 2020síða 12

Mikudagur 4. mars 2020 · Nr. 27 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Henrietta (Jetta) Olsen (05.07.1923 – 30.03.2019) Jetta var fødd í Árnafirði 5. juli 1923, dóttir Mariu (f. Høj) av Strondum og Hanus Han­ sen (Hanus í Glasstovuni) í Árna­firði. Børn teirra vóru Anna, Kristina (Stina), Jógvan, Óluva, Jetta, Jenny, Hjørdis og Jastrid. Mamma plagdi at siga, hvussu gott tað var at vera barn í Árnafirði, og hvussu væl góða barlastin, ið tá varð grund­fest, mangan hjálpti henni seinni í lívinum. Pápin var nógv burtur við skipi, so børnini máttu hjálpa til í húsi­ num, tá ið tey vóru so fræg. Fjúrtan ára gomul fór Jetta til Norðdepils at tæna hjá Debesi Christiansen, keyp­manni. Hann reiddi út sluppirnar Grundick og King Arthur. So komu boð úr Árnafirði, at mamma skuldi koma aftur, tí so nógv var at gera. Grundick var aftur­komin, árnfirðingar, ið sigldu við, skuldu setast av í Árnafirði, og mamma fór við. Árnfirðingar skóru torv í Gjóvardali, og mamma bar burtur saman við systrini Jenny. Síðan aftur til Norðdepils, hesa ferðina at tæna hjá Markus og Herdis á Oyruni. Sundamenn kastaðu dúgliga nót eftir seiði, og mamma hjálpti til at kryvja, greipa og hanga upp. Mamma tænti eisini í Lamba, hjá Stinu-Miu og Jóan Magnusi, sum hon nevndi. Hetta var ein góð tíð. Í frí­løtum vitjaði hon stundum skyld­ fólk við Skálafjørðin, ser­liga á Strondum, haðan rótin rann. So til Klaksvíkar at hjálpa systrini Onnu og Hans Jacob Justesen, sum høvdu fest búgv og áttu børn. Eftir tað hjálpti mamma systkinabarninum, Símuni Andreasen, og konuni Sigrid. Loksins fór hon niðan á Dalin á Uppsølum í Klaksvík at tæna hjá Bettu og Óla Olsen – komandi verforeldrunum. Jetta og Sofus Olsen vóru tá farin at ganga saman. 26. mai 1947 giftust tey í full­ settari Árnafjarðar kirkju. Stóri dagurin var eitt av kæru minn­um mammu. Vakrari sang segði hon seg ongantíð hoyra, hvørki fyrr ella seinni. Foreldur okkara giftust inn á Uppsølum, har ið Betty varð fødd. Í 1948 fluttu tey í nýggj hús niðri á Uppsalaeiði. Nýggi­ vegur 25 nevndist bústaðurin seinni. Har vóru Óli, Maria og Hanna borin í heim. Mamma var heima og helt hús, sum vanligt var tá. Hennara partur lá ikki eftir. Tvørturímóti. Altíð skjót at hjálpa. Gestablídni var í hásæti, og mong vóru tey, sum komu á gátt. Á norðoyastevnu, tá ið árnfirðingar komu til Klaks­víkar, var mangan hug­ farsligt í heiminum á Nýggja­ vegi. Mamma hevði áhuga fyri søgu og nevndi eitt nú hesar dagarnar: sunnudagin 26. september 1937, tá ið Stórakai í Klaksvík varð vígd, sunnu­ dagin eftir, tá ið Jetta varð kon­firmerað í Klaksvíkar kirkju, og sunnudagin eftir aft­ur, tá ið kirkjan í Árnafirði varð vígd. Sum tíðin leið, vuksu vit børn til og fluttu heimanífrá. Útbúgvingin fekst til høld­ ar, og makar komu inn í myndina. Ommu- og abba­ børn sóu dagsins ljós, og alt tóktist at laga seg so væl. Men so kom óbodni gesturin, deyðin, á gátt. Systir okkara Maria varð sjúk og doyði. Hetta var foreldrum okkara, okkum systkjum, og børn­ um Mariu ikki um at tala, ein døpur og svár tíð. Pápi doyði, og mamma var einsamøll heima. Betty og Kristin búðu nær við og stuðlaðu henni væl. Sum frá leið, fekk mamma heimahjálp og var til umlættingar í Heimi­ num við Vágna. Síðan fór hon á Norðoya Ellis & Vistarheim. Har hevði hon tað gott, og starvs­fólkini vóru øll góð við hana. Mamma sang sum ongantíð fyrr. Nú treiv hon eisini í sálmaørindi, vit ikki høvdu hoyrt hana syngja áður. Árið eftir at vera flutt á Vistar­heimið, var fjørður henn­ara rógvin. Mamma and­ aðist 30. mars 2019. Sofus Olsen (21.11.1920 – 12.11.2005) Sofus var føddur í Klaksvík 21. november 1920, sonur Elisa­beth (Bettu), f. Joensen, av Syðradali á Kalsoynni og Óla Olsen (Óla á Dalinum) á Upp­sølum. Børn teirra vóru Amalia, Poul Jacob, Arnold, Sofus, Mourits, Anna, Joen Jacob (Jakke) og Oda. Fjúrtan ára gamal fór pápi at arbeiða fyrifallandi ar­ beiði og síðani at rógva út við motorbátinum, Louisu, sum faðirin var for­mað­ur á. Seytjan ára gamal fór hann við sluppini Saltaire (Salt­ oyra­num), sum mammu­ beigg­in, Johannes Joensen, av Syðra­dali førdi. Teir royn­du á Suður­landinum um várið og í Grønlandi um summar­ið. Í 1940 var pápi í Grøn­landi við skonnartini Við­oynni. Ófriðartíðir vóru – annar heims­bardagi var brostin á – og skipini góvust at fiska í Grønlandi. Pápi fór so aftur at rógva út við Louisu. Í 1943 fekk hann smittuna (tuberklar) og var sjúkur næstu tvey árini. Veturin 1945-46 gekk pápi á skiparaskúla í Havn. Sigldi eitt skiftið við trolaranum Barmi úr Klaksvík og var heystið 1947 annar bestimaður við skonn­artini Skálanesi. Pápi róði eisini út við Váðakletti, Varpinum og Ørvi og var á sildaveiðu við Draga­ sundi. Harumframt arbeiddi hann í fleiri ár í timbur­handli­ num á Varpi­num. Í 1959 fór Sofus at sigla út­oyggjasigling eystur um Múlan við nýggja strand­fara­ skipi­num Másanum. Eftir átta árum í útoyggjasigling fór pápi at arbeiða á avgreiðsluni hjá Strandferðsluni á Stong­ un­um saman við Kjartani Ol­ sen. Síðan fór hann at sigla við Pride millum Klaksvíkar og Tórshavn og seinni við Ternu­ ni um Leirvíksfjørð. Í 1990, tá ið hann fylti 70 ár, gavst pápi at sigla strandfarasigling. Pápi – klaksvíkingur við stórum K – frøddist um fram­ burðin, býnum var fyri. Fylgdi væl við, hvussu gekst at byggja í Klingrugarði – og at bora undirsjóvartunnilin ikki um at tala. Hann væntaði ikki at uppliva dagin, tá ið koyr­ andi varð undir Leir­víks­fjørð. Hesum fekk hann rætt í, men tá ið skotið varð ígjøgnum, var hann við til hátiðarløtuna uppi við Borðoyarvík. Ferðirnar á Klaksvíkar Sjúkra­hús gjørdust títtari, og vit sóu øll, hvønn vegin, tað bar. Stilli og hóvligi faðir okkara andaðist 12. november 2005. At enda nýta vit høvi at takka øllum, sum vóru um foreldur okkara, nú tey vikn­ aðu, doyðu og vórðu jarðað. Tøkk til Klaksvíkar Sjúkra­ hús, Norðoya Bú- og Heima­ tænastu, Heimið við Vágna og Norðoya Ellis & Vistarheim. Tøkk til prest, kirkjutænarar og sangarar. Tøkk til tykkum, ið bakaðu og hjálptu til á yms­ an hátt. Hjartans tøkk øll somul, sum fylgdu mammu og pápa til teirra seinasta hvíldar­stað. Friður veri við minninum um foreldur okkara, Jettu og Sofus Olsen. Betty, Óli og Hanna við familjum – og børnini hjá Mariu Nøkur minningarorð um foreldur okkara – Henriettu og Sofus Olsen Jetta og Sofus summarið 1999 MINNINGARORÐ