týsdagur 15. desember 2020síða 42

Mikudagur 16. desember 2020 · Nr. 89 Sosialurin 10 NØVN Nú eru jólini skjótt í hondum og fólk fara at seta seg við jóla­borðini – undir meira skip­ að­um viðurskiftum enn van­ ligt. Eisini vit í Fimmaranum fara at hava okkara jólaborð, men í ár verður tað uttan okk­ara nógv saknaða vin Kaj Poul­sen, tí hann er farin frá okk­um. Hann varð eisini sakn­aður við havhestagildið, sum vit hildu herfyri. Tá stóð hans­ara stólur tómur. Tað er ser­liga tá ein tíð er umliðin, og tann vanligi yrkadagurin kem­ur aftur, at saknurin av ein­um fólki, sum farið er, verð­ur veruligur, og tað er tá, at minn­ini bólta fram í huga­ num. Í meira enn 10 ár hava vit, nakr­ir menn, á niðara Ternu­ ryggi hitst hvønn fríggjadag kl. 5 seinna­partin heima hjá hvørj­um øðrum skiftivís. Vit hava drukkið eina øl, og kanska eitt glas, men ann­ ars hevur verið prátað um tað, sum vit hava havt hug at práta um, og sum kanska hevur verið aktuelt í sam­fel­ agnum tá. Hetta er sera hugn­ a­ligt, og hóast vit viðhvørt eru rúk­andi ­ó­samdir, so endar alt í látri og hugna. Tiltakið er ein deil­ig oasa hjá okkum og ger til­ver­una ríkari. Onkuntíð verð­ur meira gjørt burturúr, og tá hava konurnar verið við við­hvørt. Vit hava havt humm­ar­a­gildi, havhestagildi, grunn­ings­høvd hava eisini ver­ið á mat­ar­skránni, og onk­un­tíð hava vit grillað utt­an­dura. Fimmarin hevur somu­leiðis gjørt onkrar ferðir. Vit hava verið við Lakeside vest­uri í Vágum, í Nólsoy, og ikki minst ferðirnar í Ís­landi og í Shanghai vóru á­hug­a­ verd­ar. Í Shanghai var tað Pet­er Brod­ersen, sum var ferða­leiðari. Hann hevur starv­ast í býnum í fleiri ár, so hann kennir býin, og tað kom okk­um sera væl við. Ein av okkum hevur frá byrj­an verið Kaj Poulsen, ein sera hugfarsligur fimmari, sum altið eldhugaður hevur stað­ið í fremstu røð, tá okkurt skuldi vera til tey serligu høv­ini. Honum dámdi væl at standa fyri matinum, og hon­ um dámdi so væl at greiða frá, hvussu hann helt, at maturin fekst at smakka væl. Ofta vórðu gildini eisini hildin heima hjá Gunhild og Kaj. Teir fríggjadarnar Fimm­ ar­in var hjá honum, var hann skjótur við kann­uni við tí frálíka øl­brygg­i­num, upp­ skrift­in var eitt loyndarmál, men væl gagnaðist. Tað var altíð so fjálgt og hugn­a­ligt at koma inn á gólv­ ið hjá Kaj og Gunhild, tú kendi teg so vælkomnan, an­t­in til­ tak­ið var í stovuni, í gar­asjuni, har ið hummarar, nátar ella grunn­ings­høvd vóru gjørd klár til døg­urð­an, ella í serliga høli­num á loftinum, har ið út­sýnið var so avbera gott, og har ið okkum dámdi so væl at vera. Tað er eingin ivi um, at Kaj visti, hvat var gott. Hann spurdi ongantíð um tað, men dugdi at eygleiða, hvussu fólki dámdi tað tey fingu.Hann legði stóran dent á, at gest­ir­ nir vóru nøgdir. Tá var hann glaður,og lagið var gott. Kaj dugdi so stak væl at vera blíð­ ur á sín stillisliga hátt. Upprunaliga var Kaj bil­mek­an­ik­ari, lærdi hjá Buglu­jensen í Gundadali, men lívs­starv hansara var á post­hús­i­num, har hann í nógv ár gekk við posti. Í mong ár hevði hann eisini grillbarrina City í mið­býnum, sum børnini nú taka sær av. Kaj var einki suss. Hann fór still­is­liga fram, men hevði ein finurligan humor, og hon­um dámdi eisini væl, tá onkur málbar seg hum­or­ist­ iskt, tá smíltist hann og sá út til at hava tað gott. At hann var góður við sítt heim og sína familju lýsti av hon­um, og tað var eisini stutt­ligt at lurta eftir honum, tá hann onkuntíð fór at siga frá tíðini sum postmaður í Kirkju­bø og á Velbastað og teim­um fólkum, sum hann tá møtti á postleiðini. Tá vóru stund­ir til eitt prát og til ein drekk­ a­munn, virði í lívinum, sum gjørdu postmansstarvið til ein lívs­form, bæði til gleði fyri hann sjálvan og fyri hansara við­skift­a­fólk. Jólaborðhaldið í Fimm­ar­ a­num verður nú fyrsta dagin, men í ár uttan tann hugnaliga og dám­liga Kaj Poulsen. Heils­ an var farin at bila nakað, tað sóu vit, men tað kom kortini sera dátt­liga við, at hann so knapp­liga fór frá okkum týs­dag­in tann 2. juni, einans 65 ára gamal. Onkur okkara hevði sitið saman við honum á stóru altanini leygardagin framm­an­und­an í allarfagrasta veðri. Tá var lagið gott, og vit høvdu tað hugnaligt. At tað skuldi vera seinasta ferðin, vit hittu hann, var ikki í okkara tonk­um. Saknurin í Kaj er stórur, men vit minnast hann allir sum eitt deiligt menniskja, sum tað altið kendist gott at vera saman við. Góða Gunhild og tit øll, vit hugsa um tykkum nú ið jólini stunda til. Tit hava mist ein góð­an mann, pápa, verpápa og abba, so saknurin er stórur. Friður veri við minninum um góða vinmann okkara Kaj Poul­sen. Fimmarin Hugleiðingar eftir at Kaj Poulsen er farin um sýn