fríggjadagur 18. juni 1999síða 16

16 Torkil og Jonna tíðindablaðið S0S'2 NR. 113 - 18. JUNI 1999 Við áarlókin, har riðilin av Ranunculus stendur í fagrasta blóma, hitti Sosialurin tveir søtar ung- ar. Tey bæði, Torkil og Jonna, fara eisini at halda stevnu, men hóast Torkil er vísur í, hvør fer at vinna seksmannafarsróðurin við monnum, er annað í huganum hjá hesum báðum hósvíkarbórn- unum, enn bara Sundalagsstevna Orð Høgni Mohr Myndir: Jens Kr. Vang Torkil Djurhuus gongur i fyrsta flokki i Hósvíkar Skúla. Hesin ljóshærdi pilt- urin dugir longu væl at lesa, og tí heldur hann okkum vera eitt sindur undarligar, at spyrja, um hann veit hvadani vit koma Sosialinum, sigur hann, óimponeraður Tað stendur eisini einar rju ferðir á akfarinum hjá rullandi redaktionini… ti Beiggi min vinnur Torkil ætlar sær at fara at fiska á Sundalagsstevnuni. Men hann ætlar sær ikki longur enn niðan í bygdar- húsið at kasta. Tí í bygdar- húsinum er Tivoli, og hann hevur frætt, at fiskibrunnur fer at vera haruppi - Beiggi mín rør við Hós- vikingi, ger Torkil okkum púra greitt beinanvegin, og hesin stóribeiggin ætlar sær at vinna á Sundalagsstevnu Lítli Torkil sigur seg vera sera spentan til kappróð- urin Síl og állar Av fagrasta veðri er í Hós- vík. henda dagin, $ ostalurin er rullaður norðuryvir Framvið smølu bygdar- vegunum stendur grasið longu tungt og bogið, og sóljurnar standa í fagrasta blóma. Summarið er komið til Hósvíkar, og riðlarnir av bygdarbørnum ganga kyk millum s6ljuteigar, åarløkir og fjørusand. I á og ósa fanga tey bæði sil og ållar, sigur gentan, ið fylgist við Torkili henda dagin. Sita still hjá Eydnu Jonna Hansen er eitt ár eldri enn Torkil lítli, men hon er líka fitt. Hon rósir Torkili, og sigur, at hann dugir øgi- liga væl at lesa. Jonnu sjálv- ari dámar væl at rokna, og best dámar henni at divi- dera. Tey hava tveir lærarar; Arna og Eydnu. Tað er torført hjá Jonnu og Torkili at taka dagar i- millum, hvor lærari er fitt- astur, men bæði Arni og Eydna eru vældámd, hóast tey eisini duga at skelda, tá ófriður er í flokkunum. - Vit sita næstan altíð still, tá vit hava Eydnu, tí hon er høvudslærari, sigur Jonna avgjørd. Skúladagarnar um summ- arið sleppur Torkil vanliga at vera uppi til klokkan níggju, men tað kemur eis- ini fyri, sigur hann, at hann enn gongur uppi, tá klokkan er farin av tíggju. Einaferð hevur hann verið uppi til á miðnátt, men tá skuldi hann Nøkur yngri skúlabórn í Hósvík við akfarið hjá rullandi redaktiónini ikki í skúla dagin eftir. Nú fáa børnini summar- SR frid, so mørkini fyri vøku fara óivað at verða meira Torkil og Jonna eru góð við ommurnar, og tey fara at vitja tær í summar. Umframt vitjan, fáa ommurnar kanska okkurt blómutyssi kám, komandi vikurnar. Ommurnar fáa vitjan Jonna ætlar sær til Noregs at vitja familju í summar, men hinir eldru frændirnir í Føroyum, vera kortini ikki heilt við sviðusoð. Omman í Havn kann vænta sær vitj- an í summar, meðan hin hepna omman hjá Jonnu býr í Hósvík. Hana vitjar Jonna hvønn dag, og onkuntíð sleppur hon at ganga ørindi fyri hana. Torkil ætlar sær ikki at standa aftanfyri Jonnu, hvat í ommuvitjanum viðvíkjur. Í tí, Jonna og hann fara spel- andi niðanímóti Toftaá, vendir hann sær kvikliga á og rópar: — Eg fari at vitja ommu í Elduvík. Hon býr í einum fýrakantaðum húsum, sum eru eitt sindur stór...