mikudagur 23. juni 1999síða 24

SA NR. 116 - 23. JUNI 1999 mm tidindabladid 23 Av sjukrahúsinum og til sigur i Hósvík 10-mannafør: Ein eysturoyingur skræddi seg úr seingini, har hann hevði ligið sjúkur, og bátsformaðurin kom so at siga beinleiðis av landssjúkrahúsinum og til Hósvíkar Umbord á Eysturoyinginum dylja teir ikki, hvat málið er hjá teimum í ár. Tað er at endurtaka avrikið í fjør. Ta ferðina vunnu teir allar FM róðrarnar, og koma teir fremstir um málið allar seks ferðirnar í ár, so kann tað væl vera, at talan verður um eitt nýtt met. Nógvir bátar hava vunnið nógv, men okkum kunnugt hevur tað ongantíð eydnast nøkrum báti at vunnið allar róðrar- nar tvey ár á rað. Um onkur lesari situr við betri vitan hesum viðvíkjandi, so høvdu vit verið fegnir at frætt um hetta. Havnarbáturin vann nógv fyrrapartin í sjeyti árunum. I 1973 vunnu teir allar róðr- arnar, men í 1974 mistu teir ein sigur — tað var í Vági — og í 1975 kiksaðu teir aftur eina ferð — tað var í Fugla- firði. Hóast teir í Runavík vóru sannførandi á norðoya- stevnu, so vóru vánirnar undan leygardegnum ikki so góðar, sum tær onkuntíð hava verið. Martin Venned, sum er annar av toftimonnunum, býr í Klaksvík, og harvið er tað ikki serliga høgligt hjá honum at venja. Men í vik- uni, sum fór, hevði hann ikki vant nakað serligt við, tí hann var sjúkur, og leyg- armorgunin fór hann so at siga beinleiðis úr sjúkra- seingini og til Hósvíkar at rógva. Av landssjúkrahúsinum Men toftimadurin var í síðstu viku so at siga bara annar av trupulleikunum umborð á Eysturoyingi. Ludvík Justinussen er báts- formaður, og tað kom sjálv- andi illa vid, tá læknin mik- ukvøldid gjørdi av, at báts- formaðurin skuldi leggjast inn á landssjúkrahúsið. Kappróðrarmaðurin hevði nógva pínu, og teir vóru bangnir fyri, at tað var nýra- steinur, sum plágaði. Vit vandu síðstu ferð undan stevnuni hóskvoldið, og tá var tað mest sum av- gjørt, at eykamaðurin, sum vit hava, skuldi rógva við, og vit vóru farnir at leita eftir næsta eykamanninum, tí vit roknaðu avgjørt ikki við, at Ludvík fór at vera førur fyri at rógva, og tað var ikki fyrrenn, tá vit leyg- ardagin hittust í Hósvík, at onkrir av hinum frættu, at vit fóru at verða fullmann- aðir. Hetta sigur formaðurin í róðrardeildini hjá NSI, Sof- us T. Hansen, okkum. Hann situr á toftini saman við Martini Venned, og harvið var hann leygardagin tann næsti at staðfesta, at sjúku menninir vóru komnir nóg frætt fyri seg, og hjá øllum øðrum var hetta sjón fyri søgn. Rúkandi spurtir Teir umborð á sigursvanda bátinum vóru ikki heilt ålv- uligir, bæði tí teir høvdu havt omanfyri standandi trupulleikar at dragast við, og tí at teinurin, sum skuldi leggjast afturum hesa ferð var fimm hundrað metrar longri, enn hann var í Klaksvík, har 10-mannafør- ini róðu fimtan hundrað metrar. Eysturoyingur legði fyri sum eitt 6løgid, og tað var skjótt, at hann var komin ein Tað eru ikki allir, sum leggja so nógv fyri, sum Ludvík Johannesen, sum er bátsformaður á Eyst- uroyingi. Mikukvøldid varð hann lagdur inn á landssjúkrahúsið, tí teir hildu at hann heyði nýra- stein, men leygardagin sat hann aftur í bátinum! (Mynd Jens Kr. Vang) góðan skut framum. Skut- urin gjørdist til eina hålva og so eina heila båtslongd. So øktist munurin stútt og støðugt, og á málinum vóru tað fleiri bátslongdir aftur til næstu bátarnar. Vert er at leggja til merk- is, at hetta var fyrsta ferðin, at Eysturoyingurin kappað- ist við lotinum ímóti. Mill- um kappróðrarfólk hevur verið ikki sørt av práti um, hvussu tað fór at hilnast, tá nýggi og harvið lætti guli báturin fór at fáa gulið í- móti, og tað hava verið tey, sum hava roknað við, at undir tílíkum umstødum fór tað at eydnast hjá Havnar- bátinum, sum hevur verið so altráður eftir at koppa Eysturoyinginum, at sleppa framum. Teir, sum kanna Havnarbátin, plaga at hava á orði, at báturin við dreka- stevninum gongur væl, tá lotið er ímóti. Men í Hósvík var tað staðfest, at Eysturoyingur er bestur, uttan mun til hvussu veður og vindur skikkar sær: — Vit komu framum bein- OR. TIL: 1 anvegin, og tað var skjótt vit fingu kensluna av, at tað vóru vit, sum stýrdu róðri- num. Vit sóu aftur á hinar, og vit kendu okkum ong antíð hóttar Hetta sigur Sofus T. Han- sen, og tá vit spyrja, um tann øgiligi endaspurturin hjå Eysturoyinginum komst av, at teir kendu seg hóttar, so er svarið nei: — Vit høvdu somu ferð alla tíðina, men tey síðstu tjúgu tøkinin taka vit altíð ein spurt, og tað gjørdu vit eisini hesa ferð, sigur Sofus T. Hansen. Tá hann og báts- felagarnir komu á mál, vóru teir tríggar bátslongdir und- an kappingarneytunum. Hóttanin kom úr Vestmanna Havnarbáturin var næst- fremstur á norðoyastevnu. Havnarmenninir lógu leyg- ardagin undir liðini á Eyst- uroyingi, og stóran part av tvey túsund metra teininum royndu teir umborð á Havn- arbátinum at halda tørn um róðrið á oddabátinum, sam- stundis sum teir høvdu sítt stríð við at halda seg frammanfyri vestmenning- arnar, sum vóru treiskir Havnarbáturin misti takið á Eysturoyinginum, og eftir at teir høvdu roynt triggjar ferðir, eydnaðist tað hjá teimum umborð á Vest- menningi at leggja havnar- menninir aftur um og at halda teimum aftanfyri. — Vit sóu, at Vestmenn- ingur var drúgvur í kapp- ingini, men vit kendu ong- antíð, at teir komu okkum so mikið nær, at teir gjørd- ust nøkur hóttan, sigur Sof- us T. Hansen. Nýggi báturin Tvøråmenn vóru fyri fyrstu ferð á stevnu við nýggja Suðuroyinginum. Gamli báturin, sum var frá 1934, luttók fyri síðstu ferð í kapping á nordoyastevnu, og tvøråmenn knyta so nógv góð kappróðrarminn: at gamla bátinum, at teir hava gjørt av at varðveita hann. Starturin hjá nýggja báti- num var nakað linur, og eina løtu vóru teir klárt aft- Tað gongur meiri enn striltið hjá hinum bátun- um at fáa fatur á Eystur- ovingi. Teir vunnu allar róðrarnar í fjør, og hig- artil í ár hava teir vunni báðar róðrarnar (Jens Kr. Vang) astir, men í síðsta enda royndist tað ikki heilt illa, tí stutt úr málinum tóku teir Nólsoyingin og komu tískil upp á fjórða plássið Nólsoyingar vóru fyrstu løtuna teir idnastu í kapp- ingini vid Eysuroying, men sum tað á leiðini av Selatrað og vestur yvir rann alt meiri út av logginum, datt Nóls- oyingurin longri aftur, og at enda komu teir síðstir um málið. Fyritreytirnar hjá nólsoy- ingum vóru ikki tær bestu, tí tá teir skuldu fara í bátin manglaði ein maður, og tað sigur seg sjálvt, at tað í síðsta enda mátti síggjast aftur á avrikinum,at ein maður, sum hevði lítla ella rættari onga venjing, hjálpti til jh