leygardagur 3. juli 1999síða 17

NR. 124 - 3. JULI 1999 Kirkjuklokka, millum dýrar málmar tættast mínum hjarta stendur tú. Vaknaðu við tær teir hógtíðssálmar, sum í barmi mínum ljóða nú. Stillan ljóða bidisløgini frá klokkuni í Havnar Kirkju. Klokkuni, sum Ditlev var vanur at ringja við. Men hesaferð er tað fyri Ditlevi sjálvum, hon slær. Vit eru komin saman á hesum staði, sum stóð honum so nær, og sum hann var so góður við, at siga honum farvæl fyri seinastu ferð og bera hann út. Kirkjuklokka. Ei í høvudsstødum var títt heim, men í tí lítla stað. Lågum tornum, ikki teimum høgu, var tað í, tú sang títt besta lag. Ditlev var porkeningur, og vaks upp í hesum lítla stað, har kirkjuklokkan sang úr lága torninum, tá hon hevði boð eftir fólkinum. Eg havi onkuntíð hoyrt Ditlev sagt frá dógunum har suðuri, sum ikki altíð vóru líka lættir. Tíðliga stóð á, tá boð vóru eftir teimum næstu. Og fleiri vóru tey nærmastu, sum á ungum árum vórðu tikin hiðani. Men kanska hevur eisini tað verið við til at mynda Ditlev, sum vit, sum fyrst komu at kenna hann sum tilkomnan mann, minnast hann í dag, nú bidisløgini hava ljóðað. Altíð við tí góða orðinum. »Tad man fara at ganga,« og > Tvass, legg ikki í,< tá okkurt var, ið ikki gekk, sum ætlað. Ella meira skemtandi >Nei, nei,nei. Hevur man vitað so galið?< ella »Hevur man kent tess maka ?< Setningar, sum hjá okkum, ið starvaðust saman við honum, beinanvegin gjørdust ordatøk. Kirkjuklokka. Tína rødd eg kendi, meir enn streingjaleikur fyri meg. Tá um tún tú tónar tínar sendi, tá eg lærdi elska, æra teg. At Ditlev heyði hoyrt og skilt kirkjuklokkuna, lat hann ongantíð nakran iva vera um, hóast hann ikki gekk og lýsti við tí í tíð og ótíð. Fyri honum var tað nakað persónligt, sum hann kortini ongantíð ræddist fyri at geva øðrum burturav. Einki við at rópa upp og klappa og larma. Nei, hetta var ålvarsligt. Og einki er at ivast i, at Ditlev, nú hann seinnu tíðina meira enn einaferð varð mintur á, at vit bert eru gestir á fold eitt stutt skeið, hevur kent klokku- ljóðið enn meira persónligt. Grána vangin man, og sporið tyngja, veit ei sjálvur, hvagar leiðin ber. Einastaðni tó, har klokkur ringja, veit eg, ævigt góð at hvíldin er. Hóast vangin var farin at gråna, tóktist sporið ikki tyngnað, seinast eg tosaði við Ditlev. Hann hevði lagt starvið frá sær og var vorðin pensi- onistur. Nú skuldi hann rættiliga njóta øll síni ítriv. Serliga væl dámdi honum at flóta. Og tað merktu vit eisini dagliga, sum starvaðust saman við honum. Tað var líkasum, at alt mól um snørid. Ringdi telefonin, plagdi hann at siga: »So. Nú var ein å.« Og ikki var hann meira enn farin av vaktini, so fór Vága Heini glíðandi út um molan. Var tað seint á kvgldi, ella veðurlíkindi bilaðu, plagdi hann at fara >...suður um grótkastið at fáa til kettuna.« Alt kundi brúkast, bara hann slapp á flot. Og allir tímarnir, Ditlev hevur flotið her rundan um oyggjarnar, gjørdu eisini, at hann tóktist líka kendur undir vatninum, sum omanå. Tó hann eisini kendi landið. Varð farið á flot, varð vanligt at hyggja, um Vága Heini mundi vera í farvatninum. Tí har, Ditlev var, fekst ivaleyst onkur fiskur við heimaftur. Hann plagdi at vita, hvar teir vóru. Ikki tí. Hulin var hann ikki. Og varð hann spurdur, um eitthvørt, fekst altíð greitt svar. Var so heppin ngkur ár her fyri at fáa miðabókina, hann hevði fingið eftir verfaðirin í Havn, at skriva av. Tá hon var løgd á teldu, fekk Ditlev eitt eintak aftur, og tað var hann ógvuliga glaður fyri. Hægri tínir tónar mundu ljóða, tá á morgni sólin stóð í ský. Kimaði: >Tær Frelsarin man bjóða heim vid sær á páskamorgni ny.« Tá eg sjálvur gjørdist klokkari í Vesturkirkjuni, var Ditlev ein tann fyrsti at ynskja mær góða eydnu. Eg skilti á honum, at hann gleddist um tað. Nú var eitthvørt samband aftrat. Eitt sindur út yvir arbeiðið, vit høvdu felags. Og so trættust vit um, hvor klokka ljóðaði betri, og hvør hoyrdist longri. Eg minnist tó einki til, at vit fingu tað avgjørt. Lægri breiða seg tó tínir veingir, tá ið sól í vestri setir seg. Bidisløg tá tíni yvir eingir ljóða, og til hvíldar kalla meg. Vit vistu, at Ditlev heyði trupuleikar við heilsuni, hóast hann bar tað væl. Aminningar hava fyrr verið, og tann seinasta var jú fyri helt stuttum, tå avgjørt varð, at hann skuldi niður á Ríkishospitalið til skurðviðgerð. Tí bíðaðu vit so bara eftir og væntaðu, at so kundi hann koma aftur og halda fram at flóta. Fiska til kettuna og likkuna, sum trúliga hevur vitjað á svala- karminum í Fútalág. So mikið stórri var tí skelkurin, tá bidisløgini knapp- liga ljóðaðu fyri Ditlevi. Tað er so undarligt. So óveruligt. Men hóast vit onnur ikki vóru fyrireikað, so veit eg, at Ditlev var tað. Tað hevði hann jú altíð verið. Í sakni drýpa vit hevur og minnast við virðing vinmannin Ditlev Dam. Kvøldarklokka. Tá ið tú mær sigur, sól er sett, og fuglur hvílir seg. Eg til jarðar boyggi meg so niður, hesa bøn til tin tá havi eg: Kirkjuklokka. Tá eg burtur fari, hóast dustið teg tá hoyrir ei. Heilsu ber tó tá tú mínum kæru, sig teim, einglar fylgja mær á leið. Edvard 17 lesarabrøv Í hjørtum okkara býr frælsi- um tað einki kostar Tú kanst standa á einum politiskum fundi og siga við áhoyrararnar, at vit í Før- oyum eiga at vera fíggjar- liga sjálvbjargin. Fyri hes- um fært tú vanliga fullan stuðul frá fólkinum. Men tá tú so sigur, at treytin fyri sjálvbjargni, er ein stramm- ur búskaparpolitikkur, minkar stuðulin alt fyri eitt niður í helvt. Setir tú so tøl á, fyri at vísa, hvat ein strammur búskaparpolitikk- ur veruliga merkir, missir tú eisini hina helvtina av tínum viðhaldsfólkum. Flestu + føroyingar - kanska allir - hava ein dreym um, at klåra at standa å egnum beinum. Men fel- ags fyri somu føroyingar er eisini, at vit vilja ikki gjalda tann prisin, sum hetta kost- ar. Munurin imllum sam- bandsfólk og loysingarfólk er ikki tann, at summi vilja klára seg sjálvi, og onnur ikki. Munurin er haraftur- ímóti, at sambandsfólk við- ganga, at loysing ella full- veldi kostar pengar, ímeðan loysingarfólk ikki vilja við- ganga tað. Millum annað av hesi orsøk eru sambansfólk ímóti at Føroyar verða skip- aðar sum fullveldi, ti tey síggja seg ikki før fyri at gjalda fyri tað, og enn minni vilja tey hava eitt fullveldi, sum danir gjalda. Loysing- arfólk vilja harafturímóti hava fullveldi, tí sambært teimum kostar tað einki. Og høvdu tey sæð, hvat tað veruliga kostar, so vóru tey ikki loysingarfólk. Ístaðin fyri at viðganga kostnaðin, so hava loysing- arflokkarnir = sett stórt arbeiði í gongd, fyri at finna prógv fyri, at fullveldið einki kostar. - Ella fyri at vera diplomatiskur - at tað kostar ikki so nógv. Hvíta bók Í løtuni sita øll (vanligi før- oyingurin og politikararnir) og bíða eftir »Hvitu bók<. Hon skal hjálpa okkum at taka stóðu til spurningin um fullveldið. Serliga er tað bú- skaparbólkurin, sum hevur stóran áhuga. Tað tykist sum, at vanliga hugsanin er, at um Hvíta bók vísir, at fullveldi einki kostar, so kunnu vit róliga atkvøda fyri fullveldinum. Men um nidurstødan verður, at tað. kostar pengar, og at livi- stødid í Føroyum fer at lækka, so er stødan ein onn- ur. Jú sanniliga. Í hjørtum okkara býr frælsi. - Tað má bara einki kosta. Helgi Abrahamsen t Kunngjørt verður fyri ætt og vinum, at kæra kona mín, mamma, vermamma og omma okkara SIGNHILD ZACHARIASSEN Fuglafjørdur, ættað úr Saltangarå andaðist í heiminum hósdagin 1. juli, 55 ára gomul. Jarðarferðin verður úr Fuglafjarðar Kirkju sunnu- dagin kl. 13. Vegna familjuna Kári og bernini Tey, sum vilja minnast hana við blómum ella kransi, verða vinaliga biðin um at lata eina peningagåvu til Føroyafelagid móti krabbameini. Konto i peningastovnunum. WWW.50Sialvrin Fo