leygardagur 17. juli 1999síða 2

Áby Jan Miller Internet: www.sosialurin.fo rgdarblaðstjóri: ; Blaðstjóri: Eiríkur Lindenskov Marknaðardeild: Jonhard Hammer Dagbjort S. Hansen Blaðfólk: Áki Bertholdsen, Turið Kjølbro Ja takk til kapping — eisini á internetinum Oddagrein I VIKUNI var praktiski einarætturin hjá Foroya Tele á internetokinum brotin, tá nýstovnaða felagið VITA almannagjørdi, at felagið fer at bjóða út internetsamband og aðra fjarðskiftis- tænastu. Hetta fer at hava við sær, at Foroya Tele fer at fáa kapping á einum oki, sum er í stórari menning, og sum fær alt storri týdning fyri bæði privat og vinnuliv. TAÐ ER TIL AT rópa hurrá fyri, at onkur tekur kappingina upp við tað stóra almenna parta- felagið Foroya Tele. Og tað er ikki minst á internetokinum at brúk er fyri einum alternativi til Foroya Tele. Internettænastan frá Foroya Tele hevur verið út av lagi, men seinastu mánaðirnar hava teir fingið skil upp á, og nú gongur munandi betri. Men Foroya Tele hevur brúk fyri kapping, so felagið ikki kann loyva sær at sova í tímanum, sum teir eitt skifti gjørdu við internetinum. Tá fingu brúkararnir ikki gjørt stórvegis annað, enn at bíða eftir Foroya Tele, men framyvir fer at bera til at skifa útbjóðara, um tænastan ikki er nóg góð. Og tað man fara at halda sjálvt Foroya Tele vakið. STJORIN í Føroya Tele, sum veruliga hevur roynt at menna okkara teleokið, síðani hann slapp fram at har, segði seg verða glaðan fyri kapping. sjálvt um hann ikki sá út til at fegnast. I sjónvarpinum hóskveldið segði hann, at um nýggi útbjóðarin kann fáa Foroya Tele at blíva betri skjótari, so er nógv vunnið. Tað er gott at stjórin hevur hetta sjónarmið, tí tað er júst tað sum kappingin skal brúkast til. Foroya Tele skal merkja, at onkur andar teir í nakkan, so foroysku brúkararnir framhaldandi fáa eina betri tænastu, og tað kann ongantíð ganga ov skjótt fram á, tí nógv av okkara granna- londum eru so langt frammanfyri okkum, at vit bert kunnu droyma um at fylgja við ella fáa tey aftur. INTERNETIÐ er vorðið eitt arbeiðstól, ein møguleiki sum fleiri og fleiri fyritokur líta á. Møguleikarnir eru ótrúligir, og tað ber ikki til at lata verða við at hugtakast av tí stóra neti- num. Samskiftið er vorðið nógv lættari, og eisini foroyingar menna tænastur á netinum. FYRI BLAÐARBEIÐIÐ hevur internetið nógv at siga. Fyrst og fremst er møguleiki hjá úti- setum og oðrum, sum hava áhuga fyri ti, at lesa bloðini dagin fyri tey koma út. Og fyri tað næsta hevur internetið givið nýggjar møgu- leikar í sjálvum blaðarbeiðnum. Tað ber til at flyta fílar — myndir og greinar — úr ollum herðashornum eftir lítlari lotu, og um tað so er í Sandvík ella á Gotlandi, okkara blaðfólk eru stodd, er tað ikki stórt oðrvísi enn at verða í sjálvum blaðhúsinum. NEYÐUGT ER tí framyvir við stoðugari tæn- astu á internetøkinum, og tað kann VITA verða við til at tryggja. VITA skal halda seg sjálvt og Foroya Tele á toppinum, so brúkararnir — bæði privatir og vinnuligir — kunnu rokna við inter- netinum hvønn dag, alla tíðina. Sosialurin John Johannessen Sveinur Tróndarson ítróttarskrívari: Emil L. Jacobsen Dagfinn Olsen | | | menn: Jens Kristian Vang Álvur Haraldsen Útgevari, uppseting og prent: Sp/f Sosialurin Bústaður: Argjavegur 26, Argir Postadr: Postsmoga 76, | 110 Tórshavn | Teiefon: 311820 Telefax. 314720 e-mail: post &sosialurin.fo Minningarorð yvir vinmannin John Smith So náddu tey fram, tey døpru boð sum ond yvir myrknandi aldu, tey søgdu, mót vestri vart tú á flog og ikki meir hjá okkum dvaldi. Bjart var títt skygni og skarpt títt vit, sterkur tú tók tist í sessi snøggliga komu so bodini: flyt, klokkurnar ringja til messu. Hesin sangurin eftir stór- skaldið J.H.O. Djurhuus rann mær í huga, og helt eg hann passaði, so væl til John Smith, tá eg fekk tey tungu boð, at nú var hann farin Maður kemur í mansins stað, so mannaættin seg ugg- ar - ofta tó kom tað fyri ein dag, at eftirmenn royndust skuggar Vit komu at kennast í fimti- árunum tá ið vit, ungir og fátækir. men fúsir í huga og verki lærdu okkara handa- verk í København og búðu á ærlingaheimi, John á Rantmansgades lærlinge- hjem, og eg á Nørresøgades ærlinge og plejehjem. Síðan tá hava vit altíð hitst og tosað saman. Eisini hava vit starvast saman rættiliga nógv hesi mongu árini. Tað er bara so ófatiligt, at vit ikki kunnu hittast meir. John Smith er farin, hond- verkarin, sjómaðurin, mask- inmeistarin, undangongu- maðurin á fleiri økjum. Skipskonstruktørurin, tekn- iski snillingurin, sum P.M. Dam sáli nevndi hann Skribenturin og humanisturin John Smith er ikki meir. Hansara góðu hendur, so leikandi lætt tær virkaðu, annaðhvgrt, tað var við dreygubonkin ella við tekni- borðið, tær eru steðgaðar. Nú verður einki hugnaligt sunnu- dag seinnaparts - passiar meira okkara millum. Tað seinasta var 6. juni. Lítið grunaði eg, at hetta skuldi verða okkara seinasta. Hend- an góðveðurssunnudagin var hann rættiliga birgur. Tá ið eg fór avstað fygdi hann mær út. Vit steðgaðu á, í vakra urtagarðinum, frammanfyri hugnaligu húsini í Garðstúni, og hugdu at teim frísku, grónu lerkatrøunum, sum hann og konan plantaðu fyri árum síðani, og sóu tey út til at trívast sera væl. »Lærk pá eg«, søgdu vit sum við ein munn, hetta var eitt útrykk innan træskipasmíð. Hetta mintust vit frá gamlari tíð. Og var hetta seinastu ferð eg sá John Smith við bros á kinn. Síðani vísti hann mær, pláss- ið norðanfyri húsini, hvar hann hevði planir um at gera sær eina garagu. Men, so- leiðis kom ikki at ganga. Sjúkan hann stríddist við í fleiri ár, vann at enda. Aftaná eina alt annað enn væleyd- naða skurðviðgerð á Lands- sjúkrahúsinum í sjeytiárun- um, bleiv hann ongantíð rættiliga frískur aftur. Hann leið nógv og hevdi tað ringt til tíðir. Óteljandi ferðir var hann innlagdur, hvar læknar- nir royndu at hjálpa upp á hann, men hann tærdist meira og meira, til hann nú at enda slóknaði. John Smith var ein stór og sterk persónligheit, tað skerst ikki burtur. Hann var vitugur, væl belisin og ógvuliga bein- rakin við sínum, stundum hvassa penni. Hann siteraði ofta, men altíð legði hann dent á, at sitatið var rætt og orðarætt. Andans og handans virki metti, hann høgt, men fjant og fjas og innantómt virakk helt hann lítið um. Eg minnist ein maður helt við hann einaferð, at hann átti at fingið eitt ella annað útmerk- ilsi fyri síni hugskot og ný- hugsan, tá siteraði hann P.A. Heibergs, ordener hænger man på idioter… Søgan aftantyri er henda. P.A. Heiberg var danskur rit- høvundur. Hann måtti bøta 150 rikisdålar fyri at hava prentað eina vísu i blaðnum Morgen Posten, hvar annað ørindi ljóðar »Ordener hæng- er man pá idioter, stjerner og bånd man kun adelen gir. Dog har man hjerne, kan man jo gerne undvære orden og stjerne«. Ju, mangt er at minnast aft- ur á. I 1960-61 læt Tórshavn- ar Skipasmiðja byggja sítt fyrsta stálskip. Tað var línu- báturin >Porkenningur<. Tá arbeiddu vit saman har, sam- an við øðrum góðum hand- verkarum undir leiðslu av Oliver Holm byggimeistara sála. >Se hers, segði Oliver Holm hann byrjaði ofta við orðunum >se her< tá ið hann skuldi siga nakað tungtvig- andi. Oliver Holm undir helt og við sínum kær tumma- stokki í hondini, >se her< segði hann, >tá ið aðrir kunnu byggja stálskip so kunnu vit væl eisini. Og var, hetta nakað vit mangan høvdu fragd av. At smíðja stálskip í Føroyum tå á døgum, undir opnum himli og undir teimum primitivu umstødunum, ið tá vóru, var ikki sum at siga tað. Tað skuldi bæði tol og hegni til, men eisini kravdist entusi- asma og nakað væl a optimismu. Hetta var jú ein prestige-sak, fyrsta stálskip smíðað í Føroyum á Tórs- havnar Skipasmiðju av før- oyskum handverkarum til føroyskar fiskimenn. Tað var ein stórur dagur í 1961 tá ið >Porkenningur< fór av bakkastokki. Stjórin, Kjartan Mohr sáli, fekk ein sang sum sjálvur Poul F. hevði yrkt og bleiv sangurin sungin við veitslunarborð um kvøldid á táverandi hotel Før- oyum á Kongabrúnni. Tað untist okkum at vera við til. Síðani vórðu fleiri stálskip smíðað »Porkerisnes«, »Vikingur« og onnur. Nú var tað alt lættari at smíða stál- skip í Føroyum. Men teir góðu handverkararnir vit ar- beiddu saman við tá og sum ikki eru meir, teir eru enn í minni okkara. Arini 1968 til 1973 ar- beiddu vit á Vestmanna Skipasmiðju. Tey árini smíð- aðu vit tríggjar nýmótans, yvirdekkaðar línubátar eftir klassatekningum, sum John Smith var meistari fyri. Teir vóru »Stapin«, >Thomas Ny- gaard< og >Sundaenni<. Um- framt skipasmíð fór nógv umvælingararbeiði fram tey árini. Tá var nógv arbeiði í Vestmanna. Tá fingu vit stundir til, at gera onkran túr at fiska síl um kvøldarnar. Tað dámdi John so sera væl. Har uppi á vøtnunum millum fjalla, í tí reinu luftini hvar friður valdaði, kundu vit finna hvíld aftaná strævnan dag. Í Vestmanna fingu vit nógvar vinir, sum blivu vinir okkara fyri lívið. Trúgvir sum vestmenninga eru. Nú vit vóru komnir í bún- an aftur tosaðu vit ofta um tíðina í Vestmanna hvussu gott vit høvdu tað har, hóast tað stundum kundi vera hart við nógvum arbeiði og stríð, við at skaffa pening til lønir. Vit høvdu yvir 50 fólk í arbeiði vidhvørt og einir 10 dreingir vóru í smiðjulæru hjá okkum. Manga samrøduna høvdu vit, min góði vinur John Smith og eg, og íkki vóru vit altíð líka samdir reint polit- iskt, men tá tað galt nakað til okkara um. kirkjuni. arstað. Tøkk Hjartaliga takka vit øllum sum syndu samkenslu og hjålptu til tå kæra mamma, vermamma og omma JONETTA RASMUSSEN, Skåla so brådliga bleiv sjúk og doyði. Ein hjartans tøkk til øll tykkum, ið vitjaðu hana heima, á Hvíldarheiminum og á Landssjúkrahúsin- Ein serstøk tøkk til Palmu fastur, starvsfólkið á BS, Hvíldarheiminum og heimarøktina á Skála. Tøkk til prestarnar Bergur Debes Joensen og Jógvan Fríðriksson fyri troystarrík orð í kapellinum og í Takk til sangarar, berarar, kirkjutænara og annars øll sum hjálptu til við jarðarferðina. Tøkk fyri blómur, kransar, peningag til øll sum fylgdu henni til hennara seinasta hvild- Hanna, Karl, Poula og Jonnhild frama fyri Føroya land og fólk, tá vóru vit altíð einigi Har ljós brenna fá undir lágari lon, sæst gjølla, tá eitt av teim slóknar - tá maður verður fukandi fon, hitt fámenta liðið hoknar. A teknistovuni >Maritime her í Havn arbeiddu vit sam an í sjeytiårunum. Tá var tað eitt sett av klassatekningum av einum yvirdekkaðum, ny mótans, framkomnum línu báti, sum John Smith var meistari fyri at utvikla, sum lá til grund fyri allar teir serinbygdu línubátarnar sum P/t Markna0arrøkt, lat byggja í Polen. Ja, í Polen, ístaðin fyri at, lata teir byggja í Før oyum. Tað vil eg tó ikki koma nærri inn á her, eg kann bara ikki lata vera við at siga, at tað gjørdi okkum ilt og tað vóru vit sera harmir um. John Smith var góður við sína familju og ætt. Hann var góður við síni børn, abba børn, systkin og vinir. Ringast er tað hjá tykkum sum mist hava, Jórun, Maria, sum er guddóttir mín, Leon og William, væl skilji eg, at tit oll vóru tigandi og tung í huga, tann dagin hann varð útborin. Mítt ynski er, at Hann ið gøllum valdar, må styrkja tykkum í sorgini og sakninum, um ein góðan mann, faðir, abba og bróðir Vinir vit vóru tey farnu ár - vinir koma og fara - ei sømir monnum at fella tár, tá ið tynnist í vinaskarða. Við hesum vil eg lýsa frið yvir minið um John Smith. Hvíl í friði frændi frægi. Chr. Reinert Petersen ávur og aðra hjálp. Takk