leygardagur 6. november 1999síða 10

10 tíðindablaðið Tendrið eitt ljós Minningarhald fyri teimum deyðu bórnunum, sunnudagin 7. nov. kl. 16 i Havnar Kirkju Børn. sum eru til hátt i vitanini hjá genum alt lívið lagið Pinku eini flovari og vakrari minningarguðs- tænastu, sunnudagin 7 framitjunt gjø Tí skipar Fe barnadeyði fyr nov Atlantic rapsodi kl. 16, fyri at minnast tey deyðu børnini. Øll eru væl komin, óansæð um tey hava mist smá ella størri børn ella av aðrari orsøk hava hug at taka lut í hesi løtu Skipað verður fyri líkn- andi minningarhaldi í 16 kirkjum runt um í Danmark. Foreldur og avvarandi mot- ast í kirkjuni og tenda eitt ljós fyri teirra deyðu børn- um og minnast soleiðis á ein vakran hátt eina gávu, sum - eitt frásógukvæði | Fúka um oyruni í | nógvum stuttum brotum grønir litir í hvassar! kontrast og 10tsøgn við málað andlit, klædnapløgg og Ein skórvut spenn- Spjarrar samanseting og andi Kvikt fremmandamål í mótsøgn við seigliga føroyska spyrjandi »ha?« Ein fúkandi ferð við livandi og ivandi ungum gentum kring landið Altjóðagerðin og heima- vitskan So føroyskur, so før- oyskur, at tað brennur frá sær Og tó alheimskur Men djúpt heimligur Tú kennur tað aftur. Sjáldan úttalað, ongantíð nevnt, tagt burtur millum by gdafólk. Alt ov viðkvæmt evni. Og tó vita oll at siga somu søgur um teirra egnu. Eyguni, sum alla tíðina eru har, málað ella ikki. Eins og husini, sum enn eru her. Summi standa og skríggja í tí grøna bønum - enn. I skrigginum ei veikur ivi. Leitandi eftir harmoni. Innan eru tey kanska heit og fjålg? Ein heimsmynd i kendum korum. Leitandi og leitandi, lurtandi, hyggjandi, spyrjandi - livandi. I heimlandinum halda fólk seg aftur at líta at sterkum myndum - sønnum myndum. Sigandi listarligar kvikmyndir at síggja um aftur - nógvar ferðir um aftur. Regin Debess Eivør Pálsdóttir fer at syngja saman við Stamen Stantchev , yng) tey hava fingid - og mist! At fåa og missa eitt barn eru tveir mótsetningar. Minningarhaldið = samlar gleðina og sorgina og gevur - eisini eftir nógvum árum - pláss fyri tí fløva og kær- leika, foreldur enn hava til tað ella tey børn, sum tey hava mist. Í einum skundmiklum gerandisdegi fáa onnur mál við tíðini fyrsta rætt. Við minningarhaldi er tíð til at foreldur, systkin og avvarð- andi kunnu tendra eitt ljós fyri sínum deyðu børnum - Nr. 212 - 6. NOVEMBER 1999 eisini fleiri ár eftir at barnið doyði. Hetta er sættu ferð, at Landsfelagið Spædbørns- død skipar fyri minningar- haldi í Danmark, og er hetta vorðin ein vakur siður, sum limur felagsins og avvar- andi teirra virðismeta høgt. I Føroyum er hetta triðja árið, Felagið Pinkubarna- deyði skipar fyri minningarhaldi. Í ár verður tað Jógvan Fríðrikssson, prestur í Sjóv- ar Kirkju, sum fer at præ- dika. Eivør Pállsdóttir og Stamen Stantchev fara at syngja og spæla eitt lag. Eftir = minningarhaldið bjóðar Felagið Pinkubarna- deyði til ein drekkamunn í Jákupsstovu 24, Tórshavn, har elagið vanliga heldur til. Fleiri upplýsingar kunnu fáast við at venda sær til eitt av teimum føroyskum um- boðunum, sum skipar fyri minningarhaldinum: Sól- gerð Foldbo, tlf. 422184, ella Annvør Niclasen, tlf. 317261. Lydiu Sólheim Hansen | Fødd 25. august 1951 | Tad er so svårt at fata 10 er hent. Tu vart | bara 48 ára gomul, og | h t nógv góð ár pe u ert Í frá okkum er so | leikafjart og mein at vit hvønn rokna við, at tú ) blíða lyndi m dyrnar. Vit 09 ejast so nogv eftir tær | ver uppsteDsað. 0 og vit ; fe ljós fyri framman a at lívið og vit mugu | heldur fram g Í luttaka tt, Ut Vit vita, at | tað hevði tú ynskt fyri okkun Nú tá vit fingu tey giligu boðini. farin frá okkum, vart tú akkurát í Danmark og vitjaði babba, sum var á sveisiskula. Tit hugnaðu tykkum so væl i summar- húsinum hjá okkum í | Gilleleje. Vit tosaðu við teg dagin fyri tú doyði, og tú ljóðaði so gl ið og frísk Vit í Arhus gleddu okkum so nógv til, at tú og babba skuldu koma at vitja okkum. Vit fortaldu fyri Lydiu, at nú fóru omma og abbi at koma. at tu vart Deyð 15. Og hon segði "omma" og "abba”. Men di win fyri, at tit skuldu koma, fingu vit tey syrgiligu boðini, at tu vart deyð tað er ófat- uligt. Tú sum vart púra frísk. hvussu kann tað bera til? Lítla Lydia elsk- aði teg mamma, og tað sást týðiliga hvussu stolt tú vart av at verða blivin omma. Men bert eitt gott ár untist tær at uppliva ommudóttrina, áðrenn tú so knappliga fórt frá okk- um, er so svárt at vita, at Lydia nokk ikki fer at minnast teg. Vit eru nógv, sum syrgja yvir teg mamma Tú vart ein góður stuðul hjá ommu og abba, og tað fór valla ein dagur framvið, uttan at tú heyði verið inni hjá teimum, og tað vóru tey so glað fyri. Øll systkini hjá tær við familju hava eisini eina sera svára tíð nú, tí tú vart tann elsta í einum flokki uppá 7 systkin, og tit hava oll hildið sera og tað væl saman gjøgnum árini. Tað fór ikki ein fødingar- dagur framvið í familjuni, har vit ikki øll royndu at koma saman. Vit høvdu tað so gott øll somul í summar, tí øll fingu møg- uleikan at vera saman her september 1999 í Føroyum, og mangar stuttligar løtur høvdu vit saman, tå spøl vóru spæld, sum Jeopardy til langt út á nåttina. Mamma, tú heyði eisini nógvar vinkonur og ar- beiðsfelagar, sum tú ofta vart saman við. Tær dámdi so væl at vera í sambandi við onnur fólk, og tað var sjáldan, at tú sat einsamøll inni, sjålvt um babba var í útlandi- num og arbeiddi. Tú fanst altíð uppá okkurt stuttligt at takast við, og tú elsk- aði at hava nógv um oyr- uni. Tað eyðkendi títt lív! Tú vart sera arbeiðsom, og arbeiddi í Foroya Keypsamtøku fyrrapartar og í Arbeiðarafelagnum Hæddini seinnapartar. Harafturat sat tú eitt tíð- arskeið bæði í nevndini í Støkk og í NSI. Tú vart álítandi, har tú var stødd, og tú var sera vælvitandi um flest øll viðurskifti. Góði babba, tú og mamma hava havt eitt ríkt lív saman. Tit vóru sera tætt knýtt at hvørjum øðrum, og tykkum báðum dámdu sera væl at ferðast saman, serliga her í Før- oyum. Tit sigldu oftani kring oyggjarnar og svóvu umborð á bátinum, eins og tit hava verið við tjaldi kring um í Føroy- um. Serliga minnast vit eisini allar teir góðu túr- arnar, tit bæði plagdu at tosa um í Góðadali. Men mamma, tað fer nokk at taka eina tíð, áðrenn tað veruliga gong- ur upp fyri okkum, at tú ikki ert ímillum okkum meira. Í okkara hug- aheimi síggja og hoyra vit teg. Og vit ímynda okkum, at tú fert at ringja onkran dagin og siga, sum tú plagdi, "hey, tað var bara mamma”, við tini mildu og fittu rødd. Tað er so ringt at hugsa sær, at vit ikki skulu hoyra tína rødd aftur, ikki síggja teg, nema við teg, klemma og mussa teg. Men vit trúgva, at vit ein dag skulu metast aftur, heima hjá Gudi í himlinum. Tí vit liva víðari í trúnni á, at deyð- in ikki er tað seinasta. Tað er ringt at fáa troyst í hesi tíð, men nøkur orð sum vit ofta hugsa um eru: Heldur vil eg missa teg enn ongantíð mótt tær Hetta eru orð sum Stein- bjørn B. Jacobsen hevur skrivað. Hesi orð troysta okkum í sorgini, tí at eitt er heilt vist, at betri mammu enn teg, kann man ikki fáa. Tú vart so fitt, mild, rólig og glad. Vit vistu, at vit altíð kundu venda okkum til tín, um ymiskir trupul- leikar stungu seg upp, og tú heyði altíð eitt gott ráð at geva. Tú hevði friðin í tær mamma, um okkurt bagdi hjá aðrari av okk- um, so gjørdust vit bein- anvegin róligar, tå tú vart hjá. Tú vart so góð við okkum og vit við teg. Og tí er tað so ringt at missa teg. Men minnini eiga vit góð, og tey vilja vit goyma í hjørtum okkara. Friður verið yvir minn- ið um teg góða mamma. Rannvá og Dagbjørt