týsdagur 23. november 1999síða 10

10 tíðindablaðið Nr. 223 - 23. november 1999 Vilhelmina heiðrað Vilhelmina Larsen í Dali eigur stórt og fjølbroytt ríkidómi at oysa av - og tað ger hon fegin. Leygardagin fekk hon Barnamentanarvirdislønina 1999 hjá Skúlabókasavnsfelagnum Dali í samrødu i blaðnum fyri einum mánaði síðani ; Leygardagin fekk Vilh- mina Larsen Barnament- virdislønina 1999 hjá Skúlabókasavnsfelagnum á nennari samkomu í høl- hjá Grímu á Gamla Meiarínum í Havn. Í grund: sevingini sigur neyndin fyri slør t Vilhelmina em børnini kend sum omman í Likkulikkuleia. Longu níggju ára gomul dugdi hon oll men flei fær virdislønina, tí hon i virki sínum í mong ár hevur vakt ans fyri føroyskum skjaldrum og barnaspølum, og fyri føroyskari barna- mentan sum heild. Hon eigur stort og fjølbroytt riki dømi at oysa av - og tað ger Vilhelmina dugir i sjåldsaman hått at knyta hon fegin ættarlið saman, og soleiðis er hon við at skapa flógvar løtur og gera børn og eldri meiri sjónlig í samfelag okkara, har gerandisdagurin kann sýnast nakað ovbyrj A knænum hjá pápanum Skjaldrini hevur Vilhelmina lært frå pápa sínum. Og so- leiðis greiddi hon frá í blaðnum herfyri: Eg havi fingið skjaldrini við móðurmjólkini so at siga. Sungið varð fyri okk um, tá vit lógu í vøgguni, vit vórðu nanad, og eg minnist serliga løturnar á knænum hjá pápa, har hann sang fyri mær. Vit fingu ein beiggja, tá ið eg var níggju ára gomul, og honum plagdi eg at nana og syngja fyrr. - Vit hava frá okkara for- eldrum fingið ein ómetaliga stóran arv. Hesin sangskatt- urin kann ikki metast ov høgt. Tað var ikki lisið so nógv í okkara heimi, tí arbeitt var alla tíðina. Með- an pápi spann hevði hann kvæðabókina, sum abbin hevði skrivað við hond, liggjandi á bonkinum beint við rokkin, samstundis sum hann minti seg á ymsu kvædaørindini. Og tað vóru kvæði, ið høvdu fleiri hundrað ørindi. Haðani fingu vit spennandi søgur um risar og trøll, og í kvæð- unum er tað jú altíð tað góða sum vinnur á tí illa. Tað er ikki at samanbera kvæðini, vit hoyrdu sum børn, við kvæðini, ið verða kvoðin í dag. Umhvørvid á Trødni i Skålavik, har Vilhelmina og beiggjarnir vuksu upp, var sum vera man tað gamla, føroyska, ið eyðkendi tíðina fyrst í øldini. Pápi Vilhelm- inu, sum var 22 ár eldri enn mamman. var heimamaður og seyðamaður. Í heiminum i og fleiri hon ikki hevur minst í nógv år, koma enn fram fyri Mynd: Jonhard Hammer var stór tradisjón fyri kvæð- um, sangi, og seinni sálma- sangi. - Tey gomlu í barnaheim- inum hjá pápa lærdu honum skjaldrini, og tey lærdu tey somuleiðis frá teim gomlu í teirra barnaheimi. - Tá ið vetrarkvøldini komu og myrkt var úti, fóru vit í ullina at arbeiða. Vit nappaðu, karðaðu og bundu. og tá ið høvdid á okkum smáu byrjaði at hanga, tók hann okkum upp á knæið og sang fyri okk- um. Onkur heldur, at skjaldrini vóru fyri at læra ørnini stig, men tað minn- ist eg einki um. Hjå okkum vórðu tey brúkt til at gera okkum rólig, áðrenn vit øgdu okkum um kveldið. Nakrir fáir tónar upp og nið- ur, og rólig rútma. Hesar øturnar, tå ið vit vóru børn, ullin lá á gélvinum, hund- arnir lógu uppi í henni, mamma og eg bundu meðan hini karðaðu og pápi spann, lærdu vit skjaldrini. Carl Jóhan órógvar bókmentaliga støduhylin Mentunargrunnur Studentafelagsins hevur givið út savn við hugleiðingum og greinum eftir Carl Jóhan Jensen, ið eitur Mentir og mentaskapur 3 # í R, A på AR 20) At offra til ein anda, www.koff.ment.fo Mentunargrunnuf Studentafelagsins sum ikki er lín egni, tað er smikur (sleiskni) Tekstirnir í savninum „Mentir og mentaskapur“ eru partvís hevd- og tíðarbundnar greinar og hugleið ingar, ið viðgera og knýta seg at lívinum á klettun- um, gerandis sum heilagt TURIÐ KJØLBRO veldi til Foroya at finna sær friðskjól. Hesir stubb- Carl Jóhan Jensen hevur = arnir vórðu lisnir upp i meira enn eina ferð órógvað tann bókmenta- liga støduhylin og aftur fyri fingið skolur yvir seg. Hvør minnist ikki kjakið fyri tveimum árum síðani, ið stóðst av úttalilsi Carl Johans um kvinnub6k mentir. Fyrsta greinin i savninum er just um hetta evnið undir heitinum „Hugur, um hug, frá hugi, til hugs“. sendingini Vetrarbreytini og eru í stóran mun við- merkingar til politisku støðu Føroya. Teir varpa eitt huldukent lýsi yvir persónar og hendingar Gerandiskjak er tað so ikki. Tá ið Regin Dahl fylti 80 helt Carl Jóhan ser- merkta rødu fyri honum, og hon er somuleiðis prentað. Rødarin fer sær krókar á leiðini og hartil sidulop, men kemur loks- ins til niðurstøðuna: - Ja, Stubbarnir í savninum „Mentir og mentaskapur” rógva eisini fram undir hetta at siga sína hugsan um bókmentir, men gera annars ikki stórvegis burt- í positivari merking. ur úr júst hesum tåtti. „Mentir og mentaskap- Drúgvasta greinin snýr ur“ hatta er ein meinheftigur fani, hasin Dahlurin. Sagt er løgd til rættis og prentað á Hestprent. Savnið er 121 síður til kostar 120 seg um samfelag og mentasøgu, har fråsøgu- maðurin saman vid einum longdar og Virgålli fer igjøgnum før- krónur. oyska søgu og mentan. Kendari millum fólk eru ivaleyst stubbarnir um Malakoff ella Koffin, tann váttliga íslendska forn- frødingin, sum beint eftir seinna heimskríggj flýddi undan íslendskum tjóð-