mikudagur 10. november 1999síða 16

16 Malin Zachariassen gav í farna mánaði út fløguna „Drekk An Vatninum“. Lesið her um, hvussu tann svenska gentan, ið fekk ll í foroyskum munnligum árið eftir hon lutti til Førova. tók dik á seg at gera 71 'VSONestlogu Við egnum løgum. C s I CAN N 3 ON SC & s Ø Í < funnu SK k M eyðug k S k að A ðrer s or ) e 1 N i } R É } } SÅ S } SN NI k st S P Á Ego nnis! SS ) 5 í } 5 M k 5 S N S y Í Havna KÍASS ) € 1989 eitt M svensk y eassen. Eg st. at gentur re sterkur ein madur kom inn og bad skal tað visa seg um ”seruttir”. Eg kendi Eg visti onk ikki orðið — trúði, hann var. Akkurát onki. „Hava = segði „suttir“ og eg peik- tey streym har?”, minnist = aði, har barna suttirnar lógu. „Eg finni onki“ segði tíðindablaðið hann heldur ótolin . og so fór eg at vísa honum hvar sutturnar lógu. Løtu seinni klamsaði maðurin við hurðini. Fór avstað heldur prippin — utt- an seruttir Ja, tað var viðhvórt ein trupulleiki. Tí fólk hildu, eg var føroysk. Men so vóru tað altso nøkur orð. ið eg kortini ikki kendi. Og soleiðis er helst framvegis. Jan spældi Koinonia Tað var ikki júst skúla- gongd og føroyskt mål, ið skuldi vera á skránni. nú Sosialurin hevur hitt Malin á orði Í farna mánað gav hon nevniliga út fløguna „Drekk Av Vatninum“ Nr. 214 - 10. NOVEMBER 1999 Fløgan er á fleiri hættir serlig. Talan er um før oyska lovssongsfløgu, har Malin hevur skrivad allan tonleik umframt tekstin, 10 allur er å føroyskum Eg havi leingi gingið við tonkunum innan í mær. Og eg havi biðið nógv fyri hesum. Hugsaði sum so, at hví skal bara eg og vit í hvitusunnusamkonuni hoyra sangirnar? Tað end- aði so við, at eg fór til Jákup Zachariassen (hann eigur JakZak Studio blåm.) og hann segði, at ætlanin hjá mær nokk skuldi fara at bera til. Hann setti seg í samband við Gissur og 3'aran og soleiðis kom alt upp á pláss. Eg føldi tað, sum Harr- in lat upp hurðina og segði „Ger so væl.“ At hjálpa sær við fløguni hevði Malin mannin hjá sær Jan Zachariassen, ið spælir bass og at kalla allar guitarar á fløguni. Aftrat honum hevur eisini eitt nú Regin Guttesen spælt á fløguni Nr. 214 - 10. NOVEMBER 1999 tíðindablaðið Guð må allid vera við Ja, hvussu er við Jan. Nær hittust tit? Vit hittust longu tá eg var í Føroyum í 1989. Eg minnist, eg var f einum fødingardegi, og har sat hesin drongurin og spældi Koinonia (ein gospel bólkur, blåm.) á akkust- iskan guitara. Eg helt hann var eitt sindur løgin at sita fyri seg sjålvan og spæla i einum fødingardegi. Og eg haldi, at hann var eitt sindur ovfarin, at eg kendi Koinonia Hóast hesa fyrstu sam- anrenning. so varð ikki á fast beinanvegin. Eg hevði longu framman undan, eg kom til Føroya, avgjórt. at eg skuldi hava svenskan mann, sigur Malin. So tað var slettis ikki í mínum tonkum. Kortini fór at vaksa kensluliga teirra millum. Og 11. juni 1990 ringir so 16 åra gamla Malin til mammu i Svøriki „Mamma, nú hevur tú fingið ein svigerson”, vóru boðini frá Malin. Ja. eg havi altíð verið øgiliga soleiðis. Eg bað til Guð um tekin. Og her hendi júst tað, eg bað um. Vit blivu forlovað í einum dogurðasteðgi Eg hevði tað soleiðis. at um Guð hevði sagt hett- a, so skuldi tað vera so- leiðis. Kærleikin krevur stóðufesti. Eg trúgvi, at kærleikin øgiliga skjótt kann gerast eitt spæl. Tá eg var ung var eg ofta for elskað. Men so skjótt. á hugi vísti seg at vera frá hinari síðuni, so misti eg allan áhugan. minnist Malin Hetta at jagstrað eitt annað menniskja, sum um talan var um ein fong, og so bara blaka burtur aftur Eg trúgvi ikki, at nakar verður eydnusamur tann vegin, og eg trúgvi heldur ikki, tað ber til at finna veruliga nærveru við eitt annað menniskja uttan so at tú ofra teg fyri kær- leikan. Malin avdúkar eisini, at hon hevði sera lítið sjålvs- álit sum ung. Eg helt altíð. eg var ov tjúkk. ov ljót, at ongin tímdi at spæla við meg Kenslan av ikki at vera nóg góður rakar meg enn Tað kann framvegis bila við mínum sjálvsáliti og eg kann rættuliga skjótt fara inn í meg sjálva. Og tá ræður um at síggja tingini í réttum saman- Myndir Jens K. Vang 1 Nnangi Eg Q 4 M gjarna verða ivoin yvir Ívr Guði. Guð tið ið Komponerar í bilinum Tey, 10 hoyra Drekk An Vatninum“ kunnu skjótt staðfesta, at Malin á, tá hon komponerar. Me so lagið tað ljóðar. so situr hon ikki við einum ljóðfori og gissar seg fram Eg syngi altid sang mar fyri meg sjálvan Hoyri alt inni í høvdinum Eg siti ongantíð við ein um lj60føri og skrivi. Tað er ikki fyrr enn aftan á, at eg seti meg niður og royni at finna akkordirnar, sum eg hoyri inni í mínum høvdi Eg skrivið eisini altíð lag og orð samstundis Sangirnir koma ofta til min, tá eg sitið í bilinum á veg onkustaðni. Oftast skrivi eg løgini liðug sama dag. Tað plagar at taka ein tíma okkurt sovorðið Onkur sangur er tó skriv- aður liðugur yvir longri 17 darskeid Sjá 3 } 110185, al mæ if IKK mel n Annar g avgjørt eri en ) ., Í n út. Malin hevur ikki nakrar ætlanir um at fara SR je UtSed4vu I Sjálv váttar Malin. at Jan hevði onki havt ímóti at spælt tónleik fulla tíð Hetta letur seg kortini illa gera í Føroyum. Sjålv he ði hon heldur onki havt ímóti at sungið lovsong fulla tíð. Men Malin tøvir eitt sindur. tå prátið kemur inn á framtíðina. Hon leitar eftir svari frá Guði, skilst Hvat framtíðin ber, vert eg ikki. Vit vita lítið og onki um framtíðina. Eg biði nógv. Eg haldi tað er týðandi fyri okkum øll at biðja til Guð Eg royni at rannsaka motivini — hví geri eg tað.