fríggjadagur 16. desember 2005síða 17

Nr. 242 - 16. desember 2005 17 Stanley Samuelsen og “kúll­ arnir” vóru eminentir í Miðla­ húsinum Fitt av fólkið var komið saman at hoyra Stanley Samuelsen, saman við vin­­monnum framføra í miðla­­hús­inum miku­ kvøld­­ið. Sjálvur hevði eg eis­ini leita mær om­an fyri at hoyra hend­an eina­ standandi guitar­spælari og trobadour framføra, og var vitjanin í Miðlahúsinum tað verd. Vit sum møttu har fingu eina tónleikarliga uppliving í serklassa. Hóast “publikummið” var nakað tamt í byrjanini - sum føroyingar vanliga eru - so gekk ikki long tíð, til Stanley og hansara “kúllar” høvdu bergtikið okkum øll. Tann sera góða song­ rødd in, góða guitarspæli saman við trummum og góðum bassspælið fylti hvønn krók og okkum við. Ein merkti og hoyrdi at Stanley livir og brennir fyri tónleikinum, og fram­ førslan var full av følils­ um fyri Føroyum, náttur­ uni, til lívinum. Sangir sum: Sólin ber við fulgasong Kærleikur til móðurjørð, Fyld mine Sejl Morgendagens Lys Horvin Kvøldmynd Saman við fleiri av hans­ ara songperlum frá fyrru útgávum hansara, gjørdi framførsluna til ein góða uppliving fyri okkum sum lýdd u á. Tykkum, sum ikki vóru og lýdd u á, vil eg mæla til at keypa fløguna Sól og regn, - hon er verd at keypa. Stanley segði einafer at Beatles er eisini mentan. Eg vil venda hansara egnu orðum til hann sjálvan, - Stanley er mentan tað er vist. At enda vil eg her­við siga Stanley og “Kúll­un­ um” takk fyri eina góða framførslu og blíður byrð­ ur ynskist tykkum. Heilsan Johan Dahl Mikukvøldið var konsert við Stanley Samuelsen í Miðlahúsinum. Eini 50 fólk høvdu leita sær oman hagar at hoyra ein inniligan Stanley upptraðka. Og tey sum vóru har, fóru sannførd til hús – sannførd um at Stanley Samuelsen er fólkaogn Konsertumæli Rókur Jákupsson Jakobsen rokur@sosialurin.fo Fjøldin og maðurin Mikukvøldið høvdu før­ oyingar ein sjáldsaman møgu­leika at hoyra Stanley Samuelsen upptraðka við sínum vakra tónleiki. Stanley hevur fyri stuttum útgivið fløguna “Sól og Regn”, og tað er ein liður í hesari verkætlan, at útisetin var komin hendan vegin at marknaðarføra tónleikin. Tá ið klokkan nærkaðist 20 sást tað, at Stanley er væl dámdur millum manna. Tá var longu so gott sum fulsett í Miðlahúsinum niðri í Vágbotni, og spenningur var í luftini. Vit sótu og bíð­aðu í einar 10 minuttir, áðrenn Stanley og hansara tónleikarar komu oman trapp­ urnar, og lótu seg umsveipa av eini stórari klappsalvu. Og har setti hesin súmpat­ iski maðurin seg framman fyri eini fjøld sum veriliga var glað fyri at síggja hann heima á klettunum. Hann tók gittaran í hond, og greidd i okkum frá, at hann enn ikki var komin heilt fyri seg eftir eina nokkso buldrasliga lending. Stanley er rædd ur fyri at flúgva, og hann fortaldi at hvørja ferð hann skal á flog, er hann vís­ ur í at flúgvarin fer at detta niður. Lukkutíð er flúgvarin ikki dottin enn. Hetta dámdu áhoyrarinum sera væl. Tað er altíð deiligt at læra persónin betur at kenna áðrenn eina konsert. Og so byrjaði kon­ sertin. Klassi, klassi, klaasi Tað gjørdist skjótt greitt, at Føroyar fylla nógv í ger­ andisdegnum hjá Stanley. Hann sang okkum nógv løg ið heiðra landið. Stanley legði út við lagnum “Kærleikur til føsturjørð”, sum er eitt væl svingandi kontri lag. Eg havi ongantíð hugsa um Stanley sum nakað annað enn ein frálíkur sangari. Ikki tí at hann meistrar sangteknikkin til fulnar, men heldur tí at hansara sangframførðsla altíð tykist at koma beint úr hjartanum. Men undir kon­sertini fekk eina heilt aðra fatan av Stanley sum tónleikara. Hann er eitt heil­ stoypt konsept. Hann skrivar vakran tónleik, hann syngur væl, men tað sum hann ger allarbest er at spæla gittar. Hansara gittarspæl er onki minnið enn fantastiskt. Hann hevði ein bassleikara og ein trummuleikara við sær. Tað, at tónleikurin skuldi verða framførdur av eini trio, plag­ ar at vera ein ábending um, at konsertin verður friðarlig og undirspæld. Men so var ikki! Stanley og hanasra gitt­ari fylti høli sum eitt heilt orkestur, og hetta lyfti konsertina frá at vera góð, til at vera framúr góð. Hann spældi undir, hann spældi soloir og hann lá alla tíð væl. Snøgt sagt, framúr gott gittarspæl. Sigast skal tó um bass­leik­ aran og trummu­leikaran, at teir vístu sanniliga eis­ini dygdir. Á trummum og slag­verki var Gert Smede­ gaard, og handan bassin sat Knud Henriksen.Teir báðir svingaðu sera væl og spældu eftir tí klóka prinsippinum “Less is More”! Hetta er ein góð læra at hava, men hon er sanniliga ring at meistra. At spæla so lítið sum gjør­ ligt er í verileikanum nógv torførari enn at bara herja á ljóðførini, tí at tá verður hvør einasti tóni sera við­ brekin. Men teir vóru so mikið dugnaligir, at her var ongin slingur í valsinum. Sjálvt tá ið bassleikarin og trummuleikarin fóru heilt upp at svinga, so hildu teir seg allatíð frá at spæla so mikið nógv, at fokus gleið burtur frá rødd ini og tekst­ unum hjá Stanley. Fangandi løg Sum áður nevnt, so var kon­ sertin hildin í Miðla­húsinum í Vágsbotni í Havn. Hetta er eitt gott hús til mentanarlig tiltøk. Hølini eru ikki so stór, og sostatt varðveitur tú allatíð ein ávísan intimi­ tet. Hóast hølini ikki er upp­runaliga bygd til enda­ málið, so er eisini ein góður akustikkur inni har. Tey til­ tøkið har verða hildin eiga tó ongantíð at gerast ov stór, tí at eg rokni við, at aku­stikkurin og tann intima kenslan fellur burt um ljóðið er ov hart og fólki stendur sum sild í tunnu. Eisini stóð the og kaffi á einum borði, og hetta var eisini við til at gera kon­sert­ ina enn meiri hugnaliga. Løgini hjá Stanley eru melodiøs og fangandi. Tá ið hann fer í holt við annað niðurlagið í einum sangi, ert tú longu før/ur fyri at nynna við tónleikinum. Hetta ger eisini tónleikin lættan at lurta eftir, tí at tað allatíð kennist sum um tú og Stanley eru á bylgjulongd. Eitt av hædd arpunktunum á konsertini var, tá ið Stanley spældi fagra lagið “Tað var ein fagran summardag”. Tá fekk hann okkum øll at murra við sær móti endanum, og hetta gav konsertini eina vakra dimensión. (Eg siti faktiskt og murri lagið enn..) Postludium Sjálvandi mátti konsertin enda við nýklasssikarinum “Um eg kundi kvøði”. Nú kókaðu allar kenslur, tí um ein vil tað ella ei, so er hetta eitt tað vakrasta lagið á føroyskum. Fjøldin livdi við lagnum, og tað var ein rørdur Stanley sum var klapp­aður uppaftur eftir lag­ ið. Allarseinasta lagið sum Stanley-Trio spældi, var “Nowhere man” hjá Liver­ pool bólkinum mikla. Tá ið eg trein út aftur í vetrarkuldan, kundi eg ikki lata vera við at sansa landið eitt sindur meiri enn eg plagi. Meðan vøkru løgini hjá Stanley enn rungaðu í høvdinum, fór eg trallandi heimeftir. Stanley er fólkaogn Hóast útiseti, so er lítil ivi um, at Stanley Samuelsen er vorðin sonn fólkaogn hjá føroyingum Saman við kúllunum bergtók Stanley fólkið. Løgini fangaðu, tónleikurin fangaði, og einamest fangaði huglagið, sum teir saman megna at geva