týsdagur 9. mai 2006síða 3

Nr. 89 - 9. mai 2006 3 Í góðveðrinum sunn­u­ dagin, kundi ein sann­ ur sorgarleikur ver­ið í Gundadali, tá drukk­ in bilførari var meiri enn nær við at renna á ein pápa og tvíburar hansara­ ­ RÚSDREKKA­ KOYRING Rólant Waag Dam rolant@sosialurin.fo Sunnudagin aftaná døgurða, fóru Hans Jákup Hansen, kon­an og børnini ein túr. Tey ætl­aðu sær í viðalundina at geva dunnunum, og komu gangandi niðaneftir Gundadalsvegnum. Konan og 11 ára gamli sonurin steðgaðu við Statoil, og fóru inn at keypa okkurt smáting at hava við í viðalundina. Hans Jákup og teir báðir tví­burarnir í vogninum gingu spakuliga víðari niðan móti Hvíldarheiminum. Stadd­ur miðskeiðis mill ­ um Hvíldarheimið og Ferð­a­skrivstovuna hoyrir Hans Jákup ein bil koma við øgiligari ferð. - Fyrst steðgaði eg á og hoyrdi, at ein bilur kom við rúkandi ferð. So sá eg hann koma oman eftir vegnum í sving­i­ num, greiðir skelkaði pápin frá. Hans Jákup sá bein­an­ vegin vandan, og bakkaði tí eitt sindur, áðrenn hann tók beinini á nakkan vendi við, og rann út á vegin við vognum. - Eg sá beinanvegin, at bilførarin als ikki hevði tamarhald á bilinum, so tí gjørdi eg so skjótt av, fortelur Hans Jákup. Eygnavitni siga, at sera trupult er at meta um ferðina bilurin hevði, men øll vóru á einum málið um, at bilurin koyrdi alt ov skjótt í mun til hámarksferðina. Onkur segði eitt stað mill ­ um 80 og 100 km/t, men um so er vita vit ikki við vissu. Kundi dripið fleiri Men Hans Jákup var ikki eins­a­mall ur við barnavogni á Gundadalsvegnum júst tá. Uppi við Hvíldarheimið var ein annar pápi við einum barn­ a­­vogni, men hann slapp sær inn eftir lítla vegnum har, og slapp tí eisini snikkaleysur. Bilurin tók í grótgarðin sum er beint har, og fór í leysari luft nakrar metrar gjøgnum luftina, áðrenn hann endaði í nøkrum runn­ um við endan á garðinum. - Tað minti mesti av øll ­ um um hesar samstoytirn­ar vit kenna frá Formel 1, tí kúfangarin lá eftir har bil­ urin tók fyrst, sigur Hans Jákup. Alt steðgaði upp - Tá bilurin var steðgaður, var tað fyrsta eg gjørdi at seta vognin uppá gong­ u­breytina aftur. Hesa løt­ una kendist tað sum um, at alt steðgaði upp. Eg rann yvir til bilin, fyri at kanna hvussu bilførarin hevði tað. Men annað fólk kom beinanvegin til, so eg fór aftur til vognin. Lítla løtu seinni kom kona mín og sonurin, og tað fyrsta hon segði var, at tað var gott at vit ikki vóru fyri, greiðir Hans Jákup frá. - Tá eg so fortaldi henni hvussu nærvið vit vóru, so gjørdist hon eisini ógvuliga skelkað. Seinni vísti tað seg, at bil­ førarin var ómetaliga drukk­ in, og í útvarpinum má­n­a­ morg­unin segði løgreglan bein­leiðis, at maðurin var skít­full ur, so hann kann rokna við at spæla av við koyrikortið. Ótúliga heppin Skelkurin situr framvegis í foreldrunum, og Hans Ják­ up sigur, at tilbururin fyll ir ómetaliga nógv. - Vit hava tosað nógv um, hvussu hepp­in vit hava verið í hes­um her. Hevði tað ikki verið tað, at vit steðgaðu í nøkur fá sekund við Statoil, har eg gav konuni pengar, so høvdu vit verið komin tað pettið longur niðaneftir vegnum, og hvør veit, um vit ikki høvdu verið beint fyri tá. Eisini kundu tví­ burarnir gingi við síðuna av vogninum, og tá hevði ikki borið til at runnið und­an, heldur Hans Jákup fyri, sum eisini vísur á, at hevði hendingin verið ein tíma seinni, so hevði nógv fólk verið í Gundadali til fótbólt, so tað er ófatiligt, at onki álvarsamt hendi. - Hetta situr framvegis í kroppinum, tað er so sikk­ urt og vist. Hevði eg verið einsamall ur hevði støðan ver­ið ein onnur, og skelkurin kanska ikki eins stórur, men nú hevði eg børnini við, og tað ger støðuna so ógvuliga álvarsama, sigur skelkaði pápin at enda.­­ Leyp undan fullum bilførara Heini S. Kristiansen Týskvøldið 09. mai, kl. 19.30 verður spennandi og øðrvísi leikur í Norð­ u­r­landahúsinum. Talan er um eina joiku-operu av Harriet Nordlund. Tað er sámiska leik­ar­afelagið Be­a­i­ v­vás, ið kemur hig­ ar við leikinum. Leik­urin er úrslitið av einum samstarvi mill­um BeaivváS Sámi Teáhter og Mu­sikk i Finnmark. Frásøgnin stavar frá norðurumráðnum og er um ein mann, ið verður funnin í fjøllunum, sum aldrin áður hevur havt samband við tann nýmótans vesturheimin. Skuolfi verður í frá­ søgn­ini fluttur til tað lítla samfelagið, har ið hansara kunnleiki ikki verður virðismettur. Hann verður tí noydd­ u­r til at læra nýggja siðvenju eftir nýggjum regl­um, og stríðist hann fyri at gerast ein partur av sínum nýggja samfelag og verða góðtikin har. ­ Høv­uðspersónurin Sku­ olfi er vanur við og hevur royndir við at búgva í einum ark­t­isk­ um øki. Hann hev­ur eitt ment og op­ið sinnalag og eina náttúrliga nærveru til náttúruna, alheimin og náttúrufyribrigdi. Hetta verður til tíðir nevnt sið­venju- kunnleiki, ell a eisini tann still a vit­anin, ið verður borin víðari við frásøgnum í mótspæli til tann skrivliga heimin.­ Skuolfi - maðurin frá fjall­inum - er ikki kom­in í samband við hjá­landageringina av sám­unum fyrr enn hann verður noyddur til at fara frá sínum øki sum vaksin maður. ­ Tað er honum ikki neyðugt at fara í­gjøgnum nakra pro­ ces fyri at vera av-hjá­ landagjørdur fyri at vita, hvør hann er, og hvørjir hansara kunn­leikar eru. ­ Sku­olfi er sostatt í ein­um heilt øðrum grund­arlagi enn nógv av okkum "nýmótans sámum". Hann kannar for­vitin tí sokall aðu " m e n n­ i n g i n a " . ­ Kann nærveran, ið Sku­olfi hevur til Skap­ anina - tað stóra loyn­ darmálið, ið lívið og al­heimurin eru, leggja nakað afturat? »Skuolfi« Sam­iskur ge­st­aleikur í Norðu­r­l­and­ a­húsinum Her gekk Hans Jákup Hansen við tvíburunum sunnudagin, tá ein fullur bilførari brádliga koyrdi upp á gongubreytina. Hevði hann ikki verið kvikur og flutt seg undan, hevði verið galin endi Mynd: Jens Kristian Vang