fríggjadagur 1. desember 2006síða 51

– Ja góði, nú skulu vit fara at hyggja í jóla­ kalendanum og so skal omma siga tær søguna aftaná. Trølla Pætur sat og ótolnaðist á gamla træ­ beinkinum. Hann stardi inn í logan frá kertu­ljós­ inum, sum spakuliga brann niður ímóti eitt­ talinum. Enn eina­ferð fór hondin niðurí kaku­ ílatið og hann fekk sær eina afturat. Ummm, hann elsk­­aði nýbakaðar trøllatossar við kráku­ berjusúltutoyi! Men tær seinastu smákøkurnar og allar molarnar skuldi omman eiga. Tað var jú hon sum hevði bakað og gjørt alt so hugna­ligt í lítla og fjálga seyða­ húsinum, sum var teirra góða trøllaheim... Á bróstinum inni í køki­num hekk skeltið “Hvat er eitt heim utt­ an trøllaommu” og uppiyvir skríninum, sum nú var á tremum við gávum og góðgæti, hekk jólakalendarin 2006. – OMMA, eg eri so spentur. Sleppi eg at lata upp nú? – Ja, góði. Allarbesti hjá omm­uni. Vita nú hvat spennandi er goymir seg aftanfyri lúkuna. Trølla Pætur var skjót­ ur upp úr bonkinum og prikaði fremstafingur inn undir kantin á talinum. – Omma, kom og hygg. Ein fínur bilur. Ein sovorðnan bil ynski eg mær til jólar! – Ja, góði, nú fáa vit at síggja. Í dag skulu øll hava fínar bilar, menn, konir, trøll, ommir og børn. Tað er næstan bara Erling politistur og Jógvan sum súkla. Øðr­vísi var tá omma var barn. Tað er sooo langt síðani at sjálvt jólamenn vóru ikki vanligir í Føroya tá. Men veitst tú hvat jólamaðurin á Stórafjalli sigur? – Nei, fortel omma. Hvat sigur jólamaðurin? Trøllaomman streyk blídliga Trøllapæturin oman eftir teim­um mongu kjálkunum og byrj­aði at fortelja. »Tað eru ikki allir jól­ menn sum orka so væl longur. Og Hvítaskegg, sum í nógv ár hev­ur gingið á Stórafjalli, sigur at hann umhugsar at flyta til okkurt annað land, har børnini ikki eiga so nógv og har tey eru glaðari fyri gávurnar. Seinastu jól fingu fleiri túsund børn í Føroyum bilar í jólagávu. Øll møgu­lig sløg av bilum. Lego­bilar, brand­bilar, ras­ara­bilar, last­bil­ar, sjúkra­­bil­ar, olju­bil­ar, krana­bilar og politibilar. Men næstan allir bilarnir eru longu brotnaðir. Og børn­ini ansa ikki so væl eftir leik­ un­um longur. Tá omma var lítil visti eg ikki hvat bilur var fyri nakað” Trøllapætur hugdi tor­ trúgvin uppá ommuna, sum ikki hevði nakað koyrikort, men sum kort­ ini dugdi bæði at koyra motúrsúklu og lastbil. At hugsa sær, at omman einaferð hevði verið lítil og at ongir bilar vóru í Føroyum tá. Hann ætlaði at siga nakað, men í somu løtu helt omman fram at siga frá... “Tað vóru nógv trøll sum ræddust, og rýmdu langt niðan í fjøllini, tá tann fyrsti bilurin varð lossaður í land og fór buldrandi eftir smala vegnum. Men børnini hildu tað verða óføra stuttligt og runnu kát aftaná bilinum. Nú eru tað bara hundar sum orka at renna eftir bil­ um. Og eitt veit eg, Trøllapætur, góði.... Í dag koyra fólk so nógv í bili, at tey missa gongulagið og gloyma smakkin av frískari føroyskari fjalla­ luft....« – Omma, minnist tú hinaferð tú lánti ein bil sum eksploderaði á Oyggjavegnum. Tað var eitt verri skili. Og eg mundi brent mær halan. – Oy oy góði Trølla­ pætur. Ja, ikki allir bilar eru at spæla við. Men hvør veit, kanska fært tú ein nýggjan og fínan í jólagávu. Góða nátt. Ein dag­ur verður aftur í morgin. Trøllapætur gleðir seg