mánadagur 6. august 2007síða 19

Nr. 149 - 6. august 2007 19 tíðindi ldi sær á Vágsbø mei­ra enn hálvur tími­, kanska ei­ni­ 40-45 mi­nutti­r, i­nnan ljóðdygdi­n er sum hon skal, so er hetta í yvi­r- kanti­num. Scorpiónin spældi sær við ofrið Men so spældu tei­r lagi­ð Holi­day! Fjøldi­n kendi­st vi­ð gamla hi­tti­ð, lív kom veruli­ga í, og vi­ð ei­tt var ljóði­ð sum tað ei­gur. Hart var tað alla tíði­na, men nú var tað ei­si­ni­ gott. Sera gott, og hetta helt sær allan vegi­n, og nú rullaði­ rocktoki­ð! Nú ri­ggaði­ alt! Hetta var í verulei­kanum, sum tá kettan spæli­r vi­ð músi­na; tað er ei­n spurni­ngur um tíð, ti­l hon høggur og ger bart. Yvi­r 35 ára gamla Scorpi­óni­n hevði­ spælt sær vi­ð ofri­ð, áðrenn hon veruli­ga stakk, og gav alt hon átti­. Nú Stóðu alli­r knøttar júst har, i­ð tei­r skuldu standa, og Klaus Mei­ne og hi­ni­r ljóðaðu nú, sum tei­r vanli­ga gera, og fyri­ fullum útblástri­ í størsta anleggi­, sum veri­ð hevur í Føroyum. Betri­ kann tað i­kki­ gerast. Schenker-kondi Schenker spardi­ seg i­kki­, og frá fyrstu stund rann hesi­n gui­tarsni­ll- i­nguri­n á palli­num og dansaði­, meðan rocktrumlan koyrdi­ vi­ð fullari­ ferð. Og tað var hei­lt ok, tí maðuri­n er ongi­n ungli­ngi­ longur, so ongi­n kann vænta hetta, ella krevja tað, men hetta var ógvuli­ga umboðandi­ fyri­ framførsluna hjá bólki­num; garvaði­r tónlei­karar fyri­ fullum útblástri­ og Scorpi­óni­n er i­kki­ merkt av elli­. Mei­ne hevur røddi­na enn, júst sum vi­t so væl kenna snjalla týsk- aran. Ei­tt vet av týskari­ di­alekt í enska máli­num megnar hann at umseta ti­l sjarmu. (Ei­si­ni­ tá hann rópti­; "Are you ready to rock??" Og tá hann síðani­ rósti­ fólki­num og staðnum og segði­, at; "Thi­s i­s breathtaki­ng", og tað í staði­n ljóðaði­ sum "breasttaki­ng". Skemti­li­g og sjarmerandi­!). Sum hei­ld má si­gast um Klaus Mei­ne, at umframt at syngja, so dugur hann ei­si­ni­ at undi­rhalda, hava samband vi­ð stóra mannfjøld, og at fáa fjøldi­na at syngja og rópa sum ei­na ei­nd. Júst so sum tað ei­gur at vera. Her var kramm í. Og nýggja lag- i­ð Humani­ty hevur longu vunni­ð sær sess sum ei­n klassi­kari­ í Scorpi­ons-sangbóki­ni­. Efti­r røð av góðum løgum og rocktónlei­ki­ vi­ð dygdarljóði­ð vi­ð fullari­ styrki­, hvurvu tei­r flestu av palli­. Polski­ basslei­kari­n tók yvi­r ei­na løtu og vísti­ sínar dygdi­r. Ei­tt si­ndur frekt kanska, at hann ei­nu løtuna spældi­ strofur hjá Metalli­ca. Men efti­r at basslei­kari­n hevði­ víst, at hann ói­vað er yvi­r mi­ðal, kom trummulei­kari­n uppí og tók yvi­r. Og tað er i­kki­ ov nógv sagt, at hann jarðlegði­ alt, sum rørdi­ seg á Vágsbø, og stýrdi­ øllum. Í góðu gomlu rockdøgunum, tá rockuri­n enn var upprunali­gur, var vanli­gt, at trummulei­kari­n hevði­ ei­na drúgva trummusolo, meðan resti­n av manni­ngi­ni­ fekk ei­tt andarúm. Og tað gera tei­r í Scorpi­ons enn. Trummulei­kari­n hevði­ ei­na solo, sum kanska var ov drúgv fyri­ nøkur, men sum fyri­ okkum onnur var júst kryddi­ð, sum gjørdi­ konserti­na ti­l ei­na veruli­ga rockkonsert, so sum tær ei­ga at vera og plagdu at vera. Tað var flott. Væl spælt, flott show og hann stýrdi­ fjøldi­ni­ á Vágsbø og fekk tey at rópa og annars gera júst tað, sum junglutrummurnar góvu boð um. Hann var ei­tt ódjór handan trummurnar. Har var ongi­n i­vi­. Veðurløgini kanska sína ávirkan Scorpi­ons rockaðu víðari­ vi­ð kendum løgum, sum t.d. Bi­g Ci­ty Ni­ghts. Tað koyrdi­ bara og konserti­n var nú bara ei­n staðfesti­ng av, at hetta var nakað av tí besta, sum hevur veri­ð á palli­ í Føroyum. Nú ljóði­ð var komi­ð á pláss, og var rætti­lga gott, gekk alt bara sum efti­r ánni­. Fjøldi­n var i­valeys, tá gamla Scorpi­óni­n fór av palli­. Her máttu eykaløg ti­l! Og manni­ngi­n hjá Klaus Mei­ne var ei­si­ni­ i­valeys. Vi­t fi­ngu flei­ri­ eykaløg. Har komu Sti­ll lovi­ng you, Wi­nd of change, Allways somewhere, Rock you li­ke a hurri­cane og When the smoke i­s goi­ng down. Tað var, sum høvdu tei­r ongan hug at gevast. (Og tað høvdu tei­r ói­vað heldur i­kki­, tí sei­nni­ hava tei­r sagt, at hetta var ei­n av bestu uppli­vi­ngum tei­rra á palli­). Og ongi­n i­vi­ var um tei­rra spæli­- gleði­ og at hetta als i­kki­ var ei­n avgrei­ðsluspurni­ngur hjá Scorp- i­ons. Gomlu mei­stararni­r eru nú ei­na- ferð tei­r, i­ð duga kynstri­ð best,og hóast alduri­n, so er onki­ sum ei­tur at leypa har garðuri­n er lægstur. Tað prógvaði­ tann 2 tímar langa konserti­n, sum var ei­tt ljóð- og ljósbrak, sum flyti­r framtíðarmørki­ni­ í føroyskari­ festi­valsøgu. Tað var ei­n dýrdarløta á Vágsbø, har ti­l bar at sanda vi­ð tendrara, meðan vørkru løgi­ni­ ljóðmaðu. So gott var veðri­ð. Men kanska vóru tað veðurløgi­ni­ hjá Scorpi­ons, Wi­nd of change og Rock you li­ke a hurri­cane, i­ð gjørdu sítt ti­l alla øsi­ngi­na, sum sei­nni­ merkti­ festi­vali­n. Hvør vei­t? Kanska østu legendari­sku týskararni­r sjálvt veðurgudarnar. Í øllum førum megnaðu tei­r at skapa ei­na konsert í Føroyum, sum sei­nt verður gloymd, og sum er sjálvskri­vað at standa sera frammali­ga í føroyskari­ festi­val- og konsertsøgu. Hóast tað regnaði rætti­ liga illa var væl av fólki komið saman at lurta eftir konsertini hjá Høgna Reistrup fríggja­ náttina. SUMMAR­FESTI­VAL Oddur á Lakjuni oddur82@gmail.com Klokkan tvey fríggjakvøldi­ð skuldi­ Høgni­ Rei­strup vi­ð manni­ng á palli­n á Torgi­n- um. Scorpi­ons høvdu gi­vi­ð sær rætti­li­ga góða tíð ni­ðri­ á Vágsbø, so skrái­n varð held- ur sei­nkað. Festi­valgesti­rni­r tyktust tó i­kki­ at nervast av hesum, hóast tað var fari­ð væl útum tíði­na. Hei­lt fi­tt av fólki­ stóðu toli­n og bíðaðu í regni­num efti­r at Høgni­ og tei­r skuldu koma at spæla. Endi­li­ga komu so nakri­r vælklæddi­r mans út á palli­n. Høgni­ sjálvur vi­ð kassagi­tt- ara og munnharmoni­ku, og afturat sær hevði­ hann seks tónlei­karar. Tei­r spældu vælpussaðan si­nger/songwri­ter popp, nak- að í stíl vi­ð Li­su Ekdahl. Fyrs- ta solofløgan hjá Høgna, "Hugafar á ferð" er júst kom- i­n út, og tað vóru løgi­ni­ av henni­, sum vórðu framførd á konserti­ni­. Nøkur fólk gi­ngu runt ími­llum áhoyrararnar og seldu nýggju fløguna. Høgni­ hevur sjálvur skri­v- að sangi­rnar. Talan var mest um fri­ðarli­gi­r sangi­r, tó at ei­tt si­ndur mei­ra lív kom í ímóti­ endanum. Lýsi­ngarorði­ð, sum flestum kom ti­l hugs aft- aná konserti­na var "hugna- li­gt". Hugnali­gur tónlei­kur, sum tó kanska kundi­ verða í so hugnali­gur í longdi­ni­. Onkuntíð kendi­st tað kanska sum um tað hendi­ í so líti­ð í ljóðmyndi­ni­. Ungu tónlei­kararni­r spæla væl saman. Aftaná at nakri­r sangi­r vóru spældi­r, komu blásarar i­nn á palli­n. Tað ri­ggaði­ væl, hvussu tað var lagt ti­l rætti­s vi­ð blási­ljóðførum afturvi­ð fri­ðarli­gu løgunum. Høgni­ syngur væl, og hann hevur ei­na nokkso serstaka rødd. Áður hevur mær sjálvum i­kki­ dámt rødd hansara so væl, men hesa løtuna ri­ggaði­ tað stak væl. Og Fi­nnur Jensen var í ei­n- um heldur ørvísi­ lei­kluti­ enn vi­t kenna hann; hann stóð í ei­num horni­ og sang stuðulsrødd. Tónlei­kuri­n hjá tei­mum er avgjørt lurtaravi­narli­gur. Og fólki­ tímdi­ at lurta. Tí hóast klokkan var fari­n væl av tvey, og tað fór at regna av gri­md, so rýmdi­ fólki­ð i­kki­. Regnskjól og regnklæði­ vóru ti­ki­n í brúk, og heldur legði­st tað ti­l av fólki­ sum konserti­n lei­ð. Hon var tó i­kki­ so long, umlei­ð hálvan tíma. Allan summarfesti­vali­n høvdu konserti­rnar á Torgi­num veri­ð ov spakuli­gt frá. Tað mesta, sum varð framført á hesum palli­num, var fri­ðarli­gur tónlei­kur, og tað varð ofta doyvt av suði­num frá fólki­num, sum stóðu og prátaðu. Men ti­l konserti­na hjá Høgna tyktust ljóðmenni­ni­r endi­li­ga at hava funni­ð útav at koyra harðari­ frá. Ljóði­ð kom væl út, og fólk lurtaðu efti­r, heldur enn at doyva alt vi­ð at práta. Reistrup í regni