fríggjadagur 19. november 2010síða 8

Fríggjadagur 19. november 2010 · Nr. 161 8 Sosialurin Randi Jacobsen Tá ið klokkan var farin av eitt seinnapartin hósdagin, fór alarmurin inni á Trygg ing­ arfelagnum á Konga brúnni í Havn at ýla. Eldur var í, og roykurin breiddi seg um alt húsið við teimum mongu tilbygn ing­ unum. Lítla løtu tustu starvs fólk­ ini út í tún. Har var tó eingin panikkur, tí tey vóru tá øll greið yvir, at hetta var ein venjing. Tryggingarfelagið hevur eina tilbúgvingarætlan, sum út í æsir sigur, hvussu starvs­ fólkini skulu bera seg at, um eldur er í, onkur smellur ella fær skaða, eitt rør brestir o.s.v. Øll kenna ætlanina Hesa ætlan hava øll skyldu til at kenna. Og tað gera tey eisini, vísti venjingin. Ætlanin sigur, at hvørja ferð eitt nýtt starvsfólk verð ur sett, skal viðkomandi skjót ast gjørligt læra, hvat tilbúgvingarætlanin sigur. So nógv av royki var í hús­ inum, at tey flestu noyddust at fara út gjøgnum ymsar bak dyr. Tær í móttøkuni sótu beint við høvuðsdyrnar og kundu tí fara út tann vegin, hóast nógvan royk. Verri var, at tey sum sótu eitt sindur longur inni, eisini fóru út gjøgnum høvuðs­ dyrn ar. Tað áttu tey ikki at gjørt, tí hevði roykurin verið eitrandi, høvdu tey sett seg í vanda. Eini boð í ætlanini eru nevni liga, at eingin má seta seg sjálvan í vanda. Skjótt at telja upp Tá ið tey komu út, býttu tey seg beinanvegin upp í deildir og stillaðu seg har, sum ætlanin sigur, at tey skulu stilla seg. Hetta er fyri at telja upp, um øll eru komin út. Tá ið talt varð upp, vant­ aðu tvey starvsfólk. Taå vísti seg heilt skjótt, at annað starvs fólkið var statt heima, og hitt var hjá frisøri. Alt tað riggaði fínt. Øll høvdu eisini hugsað um at hyggja inn á vesi og onnur rúm fyri at tryggja sær, at eingin var eftir inni. Nøkur tosaðu Í tilbúgvingarætlanini stend­ ur, at tá ið onkur ólukka hend ir, mugu starvsfólkini ikki tosa við fjølmiðlarnar. Tað kann bara stjórin. Blaðkvinnan hevði upp ­ gáv una at royna, hvussu hesin parturin av til búgv­ ingar ætlanini rigg aði. Meginparturin av starvs­ fólkunum vildu ikki siga nakað, tá ið tey vórðu spurd, hvat hent var. – Vit hava ikki loyvi til at siga nakað. Tosa við stjóran, svaraðu fleiri. Lítið hjálpti, tá ið roynt var at fáa tey at tosa við grundgevingini, at stjórin ikki var at hitta. Men tað eydnaðist kortini at fáa nøkur at tosa. Líkt var til, at tey høvdu gloymt ásetingina í ætlanini um ikki at tosa við miðlar. Av tí at hetta var ein venj­ ing, var ikki so nógv at fáa at vita. Annað enn at tey høvdu tryggjað sær, at eingin var inni, hvønn veg tey vóru komin út, og at tey flestu vóru farin gjøgnum gongina, har jakkar teirra hingu, og tí harvið sluppu frá at standa og frysta úti í kuldanum og sirminum. Veruligt – Í fyrstani kendist tað veru­ ligt, og vit blivi nokkso kløkk, segði ein. Í túninum hevði ein per­ són ur leiklutin at vera small­ in um. Tað gekk kanska í so long tíð, til nakar kom at hjálpa henni, men tá ið so ein í trygdarbólkinum á Trygg­ ingini kom til, dugdi hann væl uppgávuna, gav hjarta­ masju við tólinum, sum Trygg ingar felagið hevur út­ veg að sær, gav fólkinum súr­ evni, til sjúkrabilurin kom, og sjúkrabilafólkini tóku yvir. Svímaða kvinnan hevði leiklutin sum viðskiftafólk og var ikki komin longur enn í móttøkuna, tá ið alarmurin fór at ýla. Tá ið sjálv venjingin var av, komu tveir menn til starvs­ fólkini at tosa um kreppu­ hjálp. Av tí at hetta var ein venj ing, var ikki tørvur á hjálp, men í veruliga lívinum kann meira enn so henda, at onkur hevur tørv á at tosa við sálarfrøðing. Johannes Nilssen nevndi tó, at hann hevur upplivað í venjing, at onkur bleiv illa fyri. Gott fyridømi Hann rósti Tryggingar felag­ num fyri at hava so væl grein­ aða tilbúgvingarætlan. Slíka ætlan áttu øll arbeiðspláss at havt, segði hann. Í tilbúgvingarætlanini stend ur nágreiniliga, hvør hevur ábyrgd av hvørjum, og hvussu tey skulu bera seg at. Niðurfelt er, hvat stjórin, sum er tann einasti at tosa við miðlarnar, skal upplýsa. Trygdarbólkurin hevur lært víðkaða fyrstu hjálp, og hini hava lært eitt sindur. Í ætlanini stendur eis ini um kunning til tey av varð­ andi, um óhapp skuldi hent. Umframt at hava slík ar og aðrar venjingar, verð ur dagliga kannað, um flukt­ vegirnir eru opnir, at hurð­ arnar kunnu latast upp, og einki stendur fyri. Eftirmeting verður gjørd skjótt, men fyribils niður­ støð an var, at venjingin eydn­ aðist avbera væl. Tilbúgvin til tað ringasta Hóast smávegis brek riggar tilbúgvingarætlanin hjá Tryggingarfelagnum til fulnar. Tað vísti venjingin hósdagin Ein starvsmaður leyp til at hjálpa kvinnuni, sum lá í túninum við ongum viti. Tað gekk sum eftir bókini. Venjingin var løgd soleiðis til rættis, at tað var sum ein verulig hending við royki og eldi, sum sløkkiliðið basti Myndir: Jens Kristian Vang