mikudagur 22. desember 2010síða 20

nr. 175 · jólini 2010 20 blaðið Týtt úr enskum eftir William Barclay: Eydna Skaale Flýggj anin frá ónda konginum Ikki øll vóru fegin um, at Jesusbarnið varð føtt. Ser­ liga ein maður var sera ill ur og harmur, og tað var He­ ród es kongur. Hann var ein gløggur kongur, men hann var øvundsjúkur og ill gruna­ samur mótvegis øllum, sum kundu hótta hansara trónu. Tá øvundsjúkan rakti hann, gjørdist hann óndur og hjarta leysur, tí hann vildi ikki, at nakar skuldi taka kongsdømið frá honum. So tá teir vísu menninir komu til hansara fyri at leita eftir nýfødda konginum, Jesus barninum, sum teir hildu máttu vera føtt á kongsborgini, lat hann, sum um hann var áhugaður í tí, teir søgdu. Hann bað teir endiliga siga sær frá, um teir funnu kongsbarnið, so hann eisini kundi tilbiðja tað. Men í veruleikanum var hann í øðini og sera øvundsjúkur. Hann visti, at barnið var føtt í Betlehem, og tí gav hann boð um, at øll dreingjabørn í býnum skuldu drepast, so at nýborni kongurin ikki kundi yvirliva. Hansara óndskapur elvdi til stóra sorg í mongum heimum. Men Jesusbarnið var trygt og varð ikki dripið, tí Maria og Jósef flýggjaðu til Egyptalands, meðan tíð enn var. Tá Jósef, Maria og Jesusbarnið vóru á veg til Egyptalands, sigur søgan, at tey eitt kvøldið leitaðu sær skjól í einum helli. Tað var eitt sera kalt kvøld, og svørurin var hvítur av frosti. Ein lítil eiturkoppur sá lítla Jesus­ barnið og vildi so fegin hjálpa lítla barninum at halda hitanum hesa køldu náttina. Hann hugsaði leingi, tí hvat kundi hann, sum bert var ein lítil eiturkoppur, gera? So fann hann upp á ráð. Tað einasta, hann dugdi, var at spinna nótir, og hann gjørdi av at spinna eina nót fyri hellismunnan, tí nótin kundi kanska verja eitt sind­ ur móti kuldanum uttanfyri. Íðin fór hann til verka, og týðum skeitti hann yvir á hetta fitta barnið, meðan hann spann. Um náttina hoyrdist brádliga róp í kvirruni. Ljósið av kyndlum pettaði myrkrið sundur, og brátt komu nakrir hermenn hjá Heródesi kongi eftir vegnum framvið hellinum. Teir vóru sendir út at leita eftir dreingjabørnum, sum teir skuldi drepa, so eingin nýggjur kongur skuldi taka kongsveldið frá Heródesi kongi. Teir varnaðust hellið og nærkaðust við skjótum fetum. Kongurin hevði givið boð um, at eingin skuldi eirast, og var nakar farin higar at krógva seg, skuldu tey finnast. Men tá teir komu at hellismunnanum sá herovastin eiturkoppanótina. Frostið hevði sett seg á hana, so hon var vorðin hvít og fryst, og hon fylti allan hellismunnan, sum hann var. – Hygg, segði herovastin, ­ Her er ein risastór eiturkoppanót. Hon er púra heil, og eingin kann vera farin inn í hellið uttan at oyðileggja nótina. Latum okkum fara víðari at leita og takka hesum eiturkoppinum fyri, at hann spardi okkum nógva dýrabara tíð. Her kann eingin vera, tað er vist! So hildu hermenninir leiðina fram. Lítla familjan og Jesusbarnið vóru bjargað av einum lítlum eiturkoppi. Ikki kundi hann gera nógv ímóti einum heilum liði av hermonnum, men hann gav tað sindrið, hann kundi, og spann eina lívbjargandi nót. Tí er tað, at vit á jólum pynta við glitrandi silvurketum um jólatræið. Tær ímynda frystu eiturkoppanótina, sum bjargaði Jesusbarninum og harvið eisini jólunum fyri mongum árum síðani, eina kalda frostnátt á strekkinum millum Betlehem og Egyptaland. Halgisøgan um eiturkoppa nótina, sum bj argaði jesus barninum