fríggjadagur 18. februar 2011síða 17

nr. 21 · 18. februar 2011 17 VIKUSKIFTI tað seg, at tey nærmastu stuðlaðu henni, tá ið hon greiddi teimium frá sín um loyndar máli. – Familjan og vinirnir hava ongan­ tíð havt nakran trupulleika við, at eg eri samkynd. Summi blivu væl skilj­ andi rættiliga bilsin, men tey hava altíð góð tikið meg, sum eg eri. Tað er eri ótrúliga glað fyri, greiður Anna Djurhuus frá. Samkynd skulu brenna í helviti Í Føroyum hevur seinastu árini verið tosað nógv um samkynd, teirra kor og rættindi. Anna Djurhuus hevur eisini upplivað nøkur neilig ting gjøgnum ár og dag, men í dag stórtrívist hon í Vági. – Tað er fantastiskt at búgva í Vági. Men tað havi eg eisini familju og vinum at takka fyri. Tað hevur ikki altíð verið lætt, sigur Anna Djurhuus. At búgva í einum lítlum samfelag og í eini lítlari bygd sum Vág hevur eisini sínar keðiligu síður. – Tað ringasta er slatur, sum mang­ an er ógvuliga særandi. Men sam­ stund is kenni eg øll her, og eg føli meg trygga her, sigur Anna Djurhuus. Men hóast tryggleikan í Vági, so eru tað summi, sum trúgva teimum so kall aðu mytunum um samkynd. – Summi halda, at tað er ein sjúka, sum smittar. Onnur halda, at eg eri at meta við ein pedofil. Og summi halda enntá, at eg havi uppiborið at brenna í hel viti. Summi eru eisini bangin fyri, at samkynd royna eftir øllum av sama kyni. Tað geri eg altso ikki – eg eri rættiliga kræsin, sigur Anna skemt­ andi. Hon hevur eisini roynt at búgva í Havn, men har var støðan verri um nakað. – Flestu fordómarnar og mótstøð­ una havi eg møtt í Havn. Eg fekk ikki frið í Havnini, og eg fekk eisini nøkur hótt andi sms­boð. Men tað er hóast alt nøk ur ár síðani. Vónandi er støðan broytt, sigur Anna Djurhuus. Tey hóttandi sms­boðini settu síni spor, og hennara lív í Havnini var nakað merkt at tí. Men hon valdi at taka frástøðu frá slíkum at burði og bara fáa sær eitt nýtt, dult tele fon­ nummar. – Tey skrivaðu til mín, at eg ikki skuldi spreiða slíka sjúku í Føroyum. Og at eg hevði uppiborið at brenna í helviti fyri mínar syndir, sigur Anna. Lætt, at fáa eina damu við heim Flest øll vilja hava ein maka at liva lívið saman við, og soleiðis er eisini við Annu Djurhuus. Ein myta um samkynd er, at tað er trupult hjá før oyskum sam kyndum kvinnum at finna ein maka ella eina at deila eina nátt saman við. Men hendan trupul leikan kennir Anna Djurhuus ikki til. Anna hevur verið í parlagi nakrar ferðir, men hevur enn ikki funnið sína einastu einu. – Tað er eingin trupulleiki at finna sær eina damu at taka við heim eina nátt. Men tað er nakað verri at finna ein maka, sigur Anna Djurhuus. Samfelagið er lítið, og kvinnur hava trupult við at viðurkenna sín samkynda hug við at fara alment í eitt parlag við henni. Børnini skulu kunnast um samkynd Hóast Anna trívist væl í Føroyum, so eru summi viðurskifti, sum hon fegin vildi broytt, fekk hon møguleikan. – Eg haldi, at børn og ung í Før­ oyum skulu upplýsast um samkynd. Tað hevði av gjørt minkað um for­ dóm arnar, sum fólk hava móti sam­ kyndum. For dóm ar koma jú av óvitan, sigur Anna Djurhuus. Eisini heldur hon, at rættindini hjá teimum samkyndu skulu betrast í Før oyum. – Eg vildi ynskt, at okkara rættindi gjørdust betri. Til dømis skrásett par lag og ætt leiðing, sigur Anna Djurhuus. Nú hava vit lisið nógv um myt­ ur mót vegis samkyndum, men tað er eisini ein myta um føroyska samfelag­ ið, sum Anna ger upp við. – Um ein vil trívast onkustaðni, so er bara at gera nakað fyri tað. Tað er nógv at takast við her suðuri í Vági, og eg hugni mær óført og livi eitt »nor­ malt« lív saman við mínum nær mastu, sigur Anna Djurhuus, sum slær fast, at hon altíð vil búgva her á klett unum. Eg visti beinan vegin, at eg var til gentur. Tað føldist gott og rætt uppá all ar mátar at mussa eina gentu mynd: jenS KrISTIan vang Flestu fordómarnar og mótstøðuna havi eg møtt í Havn. Eg fekk ikki frið í Havnini, og eg fekk eisini nøkur hóttandi sms-boð. Men tað er hóast alt nøkur ár síðani. Vónandi er støðan broytt, sigur Anna Djurhuus