týsdagur 20. september 1927síða 1

avsláttur í prísinum. Nr. 18. | 30 DE og 4síðu. Við storri lýsingum test | — Tirsdag hin 20. septbr. 1927. ESU ÅRINI, id nå eru lidin sfdani veraldarbar- dagurin endadi, bera øll, einki árið undantikid, í sær eitt tal- andi dømi um, hvat id hesin bardagur legði oyði úti og heima. Hitt fremsta, hitt kapitalistiska kappingarstríið, sum veraldar- bardagurin var runnin av, hevur fostrað er: arbeiðsloysi. Henda kalda virkisleysa tid, sum heimurin, um stund, vil merkja niður fgjøgnum langar tíðir, og ikki minst herheima hjá okkum, sum ikki eru á odda, táið tað ræður um stór- arbeiðuni, sum skulu seta hjól- uni í gongd, fáa arbeiði til tær verkfúsu hendurnar, eina hamp- uliga løn, sum kann loyva hinum arbeiðandi til at liva menniskjuliga. Tað hevur í mong, mong ár staðið at lisið í bløðum her og aðrastaðni, at tað her í Foroyum er ein møguligleiki til at fáa nakað fyri hendurnar, um tað verður rætt atborið. Hetta hevur verið hildi fram alla staðni; hvar 2 ella 3 hava komið saman, hava tey fest seg við vónirnar um gráti. Og um hetta vælsign- aða grót hevur tað verið skrivað uppí nógvar »Dimmalættingar« og »Krossar« vid, og líka langt er komið. Menn hava ferðast upp og niður og upp alt fyri sama endamáls frama, og táið alt saman um kemur, til onga nyttu, hann sjálvur. Bågisligt tykist tað at hava verið teim, ið strevast hava fyri hesu fyri- tokuni, at komið so langt áleiðis sum er, men, tað er vist ikki blivið til meira enn at tað ætlast at byrjast útflutningur av for- oyskum gróti, í stórum máli; men higartil hevur tað nakað nógv hingig í tí óvissa, men so vítt vit kunna skilja eftir tí, sum “rá hesum stórmáli frættist, so vóru øll hesu áragomlu undir- søkilsir at enda, og var tað síðani yvurveya, og meintist tað at kunna bera seg heilt toluliga at flyta út grót. Tað skuldi heldur ikki verið so legið, at einaferð mátti tíðin koma, tAið menninir kundi sleppa til, sum ætlaðust at koma sær í hetta arbeið, grótarbeiði; tað er langt síðani nú, at tað stóð at lesa í »Dimmu«, at nú bleiv tað skjótt, at arbeiði byrjaði, tað hevði Arge sagt. At Arge, sum gjøgnum heila sítt lív hevur starvast fyri at fáa íverksett útflutning av foroyskum gróti, heldur, at nú má tað vera liðugt nakað skjótt, er sjálvsagt. Nú ganga tíðindir, at Havnar býarstýri hevur hesa týdningar- miklu sak í varðveitslu. Havnar býráð — fíggjar- neyndin — liggur omaná hesum máli, sum hevur so nógv at tíða, JAVNAÐUR kr. 1,50 fjórðingsárið verdur bilagt å posthåsinum, brævsavnarstødum 1, årg. og skrivstovuni. Telf. 143. Kostar Den ene Atlanterhavsflyver efter den anden iorsvinder sporløst. | Vore Billeder viser: 1. Flyvemaskinen ,,01d Glory“ forinden Starten over Atlanten til Rom. 2. Den ene af Flyverne, Mr. Hill. 3. viser Flyveren Bertauds Hustru og 4. Bertaud selv. Den amerikanske Atlanter- | samt havsflyvning, der begyndte san straalende — med Lindberghs, Chamberlains og Byrds Flyv- ninger fra New York til Europa, synes at skulle blive efterfulgt af lutter Tragedier. Chamberlains Ven Bertrand, der skulde have fulgt ham paa »Miss Columbia«s Flugt fra New York til Berlin, er uden Tvivl sammen med sine to Passagerer gaaet til Bunds fra »Old Glory« i Atlanterhavet. Der var 3 Mand ombord i »Old Glory«, nemlig de to Fly- vere Lloyd Bertaud og J. D. Hill ikki bert fyri Havnina, men fyri alt landið. Tað var sagt á by- ráðsfundum, at teir sótu á lok- inum. Sakin hevur all o nógv at tíða til at liggja undir lokinum. Her kann nógv gerast fyri at minkað um arbeiðsloysi bæði í bygd og bý. Tað kunnu SI a a A TOLL Ur Haabet sælning Passager, Journalist »Old Glory«s Be- Philip Payne. forlængst svundet. De havde en Krans med, som Atlanterhavet. | Hill og Payn« samme Coli Hamil- skulde kastes Paa dens store Baand stod trykt | Skæbne som Nungesser og Til Coli og Nungesser! i Guld: Prinsesse Wertheim, I viste Vejen. Vi følger ef | ton og Minchin til Rom. „Old Glory“s Rute TU OR Krydset markerer Ulykkesstedet. SEE hon fløkkt Nidur grotmålinum, híðar, nærkast, nógvar hendir, kring alt land antin fåast vid gråt beint greidd. lokinum sum lað dregur at vetri, vildi | fram skjótt, sovorðið gról-stórarheiði landið fólkið leing- verið heilt vælkomið. veturin hann 1 | | | Porto. Blaðið allir sintir kann verað strangur sum langur. krevja, Havnar bvarstyri sleppur hesu leysa aftur, Stauning Situationen. Ved et stort Møde i Nyborg udtalte Stauning bl. a.: Nedskæring og Arbejdsløshed, kort snøt Erhvervskrisen, er det It overskvøvende Emne í dansk Politik. Højre hjalp Venstre med j Plyndringen af Smaafolk og fremførte nogle betydningsløse Foldforslag, men svigtede Er- hvervslivet i den afgørende Fime. I disse Dage indrømmer Konservatismens Godsejerorgan »Nationallidende«, at Maalet er vævelse af Understøttelsen til de Arbejdsløse. Hensigten er at øve et Tryk nedad og at trykke Arbejdslønnen. Vi faar se, om der i Arbejdsgiverkredse er Mod hertil. Men man mana ikke vente, at danske Arbejdere vil lade sig presse ned til Slavekaar, fordi visse Dele af Overklassen har forøget Gælden ved vilde Spe- kulationer. Til Kamp imod Arbejdslos- heden og for Opnaaelsen af en bedre Erhvervssituation aabnede vort Parti Vejen i sidste Rigs- lagssamling, men Konservalis- 1-1 men vovede ikke at tage Venstre- aaget bort fra Erhvervslivets Skuldre. Købmanden, Skræde ren, Snedkeren og de andre i Erhvervslivet har begyndt at faa Følelsen af, at der drives en kortsynet Politik. De føler, hvor- ledes Arbedsløsheden indsnævrer Kundekredsen, og hvorledes Ned- skæringen formindsker Købe- evnen. De vil ligesom Arbej- derne kræve en anden Politik end den, Madsen-Mygdal byder. Det vil blive fornødent at tage Stilling til Erhvervs- og Arbejds- løshedsspørgsmaalet. Talemaa- der kan ikke klare Sagen. Men ogsaa andre Spørgsmaal er brændende. Den store Land- mandsbank-Katastrofe kræver sine Ofre. Neergaard har fyldt 10 Mill. Kr. i Gabet det er Penge, som Skatteyderne har maattet udrede, og endnu skal der formentlig betales 100—150 Mill. Kr. Dette Tab, som visse Overklassekredse har paafert Staten, bør betales af Formu- erne, og ikke af den Under- klasse, som allerede er mis- handlet altfor stærkt. Men Ministeriet og Bankkapitalen synes ugenert ifærd med at til- rettelægge en privatkapitalistisk Guldgrube. Længe har Land- mandsbankens Konkurrenter an- strengt sig for at kvæle Banken, og nu synes denne Bestræbelse at have fanget Ministeriets Vel- signelse. Venstre og de konserva- tive, der besluttede at paalægge Statskassen Dækningen af Svin- deltabene, har nu besluttet at