sunnudagur 29. juli 1928síða 1

Ér EN SOCIAL DEMOKRAT RODURSKAPUR FRÆLSI -FØROYA- JAVNADUR B Lysingaprisur fyri petitreglu: 30 ovr. á 3. og 4. Eykabl. | > síðu avsláttur ovI a Vid størri Í prísinum forsíðuni, lýsingum fæst Ólavsskan 1928. | óðum | 2. árg. OLAVSØKAN Fyrndartíð Frægdartíð Fundartíð Hendun fyrndargamla hátíðin, sum Forovingar hava hildið uppi gjøgnum oldir, meðan sjálvir Norðmenninir lótu hana detta niðurfyri, er ein minning um samtøku og sumskipun, um organisation. Olavs hins halga, hvors hálíð Olavsøkan er, Endamål Kongs var at endurreisa kongstanka Haralds lárfagra, at sameina allar tær smáu ríkisdeildirnar í Noregi, sum náttúruliga hoyrdu séman, fjandskapi og men sum (to lógu í bardøgum vegna tess, al teim skortaði eina sam- einingarhugsjón. Haraldur kongur vildi sam eina Noregi um kongshugsjón- ina — einvaldisharran Olavur kongur slepti jåst ikki kongs hugsjónini, hann var av upp- runa einivaldsharrin, men hann vildi tó fremja ætlan sína í navni Krisls. Hann hevði nomið hina læru, sum fyrst av ollum í heiminum setur sær til enda- máls, at sletta út allan manna- mun og sameina allar menniskj- ur í navni Guðs hins altvaldandi gjøgnum frelsara mannaættar- innar Jesus Krist. At Ólavur vildi fremja sína kongur, tá hann sameiningar- hugsjón, málti koma í bardaga við allar teir mongu smáu eini- ? veldisharrar í Noregi, var sjålv- sagt Teir norsku stórbondir vildu ikki lata sær lynda at sleppa einivaldisræði av hondum sínum í hendir Ólavskongs, tí fyri teimum var hann bert yvir- gangskroppurin mikli, og hina høgu hugsjón, sum aftanfyri lá tektu teir ikki. Ólavur kongur var harðræðis- ættmenn hansara, tað alt greitt, at kenna hina mildu læru maður, sum og ofta er annað enn Krists í framferðum hans; men hon lá tó aftanfyri, og tað var hennara undurfulli máttur, ið sigraði aftaná, at Olavur Kongur var fallin. Tad var sameining- arhugsjónin í navni Krisls, sum skapti Ólavsokuna, og hon er enn sameiningarhálíðin miklu. Ólavsokan hevur aldri verið hildin á bygd í Førovum, hon er ikki hátíð, bygd sær; ein sum hvør hevur men ein hátið fyri alt landið, hon er ein folkahåtid í djåpastu fatan av orðinum. A Olavsøku komu Førovingar saman til tings í Havnarbý, og hann ið kennir hvønn tydning tingini altingini løgtingini — fólkutingini høvdu í fyrnd- ni, hann veit, at tann tydningur ikki bert var politiskur og rætt- hon er Her kvirnast..... Kvirnaðu dagsins kvæði her kyrrast við sævarstrond. Loyst nú úr dagsins logi leikin fer rúmdarond. Her stóru svanarnir sveima í skyborgum ævigir droyma. Her skapast teir ævigu seingir skolið til streinoir P. M. DAM. við havfrin arligur, men at hann í líka so | oman yvir oll tey ørmu og få mel um serslaklign evd- full mål var mentunnarligur og | tøku, lí máttur teirra var fjarað kennir Olavsokuna nú á døg- fólkaligur. A tingi møtltust vinir | Út tromima vegna hun SU um eru allar teiti mongu fundir og frændir, her frættu menn og | og halls, lýsti tó í við einum | sum tå eru; oll felag sum til kvinnur tíðindi um, hvat hent | sólarglotta um Olavsøkuna, tå | eru nærsagt skulu hava fund var árið frammanundan, her | kunningar hillust í Havn. Her | ella aðalfund á Ólavsoku. já, knyttust nýggj vinabond. hei | komu menn saman, og tann |-lað er næstan so. at sjálv log- vóru keypstevnur og her kjos- | flogan, teir kendu sær í hjarta aði mangur unglingi sær vívið, | av at hittast og skifta orð og kveikti livsmegina handaslag, ja her fekk mangt ungt hjarta hitt fyrsta sár, táið ikki kundi bera | aftur í barmi teirra, so teir hildu | saman millum teirra, sum vegna | lívið úl | djúpar kenslu tráaðu saman. Á | — Olavsøkan er enn sum áður tingi var ikki bert rættargongd | frægdartíðin. Væl hava vit nú og legling, men har royndu | bæði måltråd, og post tværreisir | menn ídrállir og spil Fing- | um vikuna umframt aðrar sóð- | tingsbyrjannin við kirkjufundi tíðin var ársins stórsla frægdar- | ar samferdslur, tó á Olavsøku | og skrúðgøngu, sum fyrr var líð. hittast enn mong á máli, sum | kjarnin í Olavsøkuni, kámast Fram gjøgnum dimmar og | ikki hava sæst árið runt. Enn | þurtur. daprar oldir hildu Forovinga | er Olavsokan keypslutíðin mikla Nútíðar Olavsokan er fundur- Ólavsokuni uppi; meðun Þor | í Havn, og ley ungu hjørtu líðin mikla lað ræður mest oyufólk stundi undir harðræði | mótast og skiljast enn við sama | um at alt hettar tjallbroytta fund- veldisharranna og dáðloysi legð- | eldandi hita og sama ísnandi | ar hald kundi fingið eitt mið- ísl sum ein køvandi marra | kulda sum áður í fyrndini; | punkt at komið saman um, eitt ——" mm A (SN IO mål sum hin starvandi mamna- fjøld, kvinnur og menn, kundi kent eina sameining, eina sam- eining froynd og veru, so at tey | kendu segsum eina livandi sam- starvandi heild og kundu tíkið heimaftur við sær av fundi eim lívsneista, ið kundi lýst teimum á leið í hinum dagliga strevi ug hardaga fyri dagligum breyði, sum líverri fellur mongum sø strevin og 4 dapurt. Um Olavsøkuna eru stumdun mangir fiskimenn heima, ti tå koma skipini heim við fiska. farmi og fyri teir vil ein fund- ardagur, har nakað dygdargott hýðist, vera ein styrkjandi við- skeri afturvið mongum lættum stuttleika, sum Ólavsekan altíð hevur hópin av at bjóða. Fáur treingir meira enn fiskimaðuria til nakað mentunnarligt at standa ímóti við í hansara strevna eg uppslítandi arbeið umborð á fiskiskipinum. Lat okkum Olavsøkan er sameiningarhátíðin lat okkum, sum vilja sameina hina ikki gloyma, at fyri allar Ferovingar, og arbeiðandi mannafjøld Feroya- ur úr ravna af fåa nakað hurt. Olavsøkuni. Ein felags- javnaðarfundur á Ólavseku í Havn, har nakað býðst, ið kann binda saman og lýsa upp í hin- um dapra og strevna starvi fiskimannsins og arbeiðarans, er ivaleyst eitt sameiningarevni fyri hin stóra partin av Olavsøku- fólkinum i framtíðini. Olavsøkan. Harri bladstyrari! Í Olåvsøkubladnum mega tygum mína hjartans loyva mær at siga mening: Nú er nú skinur sól, hjørtur froast og anlit gerast glad. rættari summar og Olavsøkan er komin ella næstan komin, tí hon er longu byrja og ikki er meiri enn 28. í mánaðinum. Kvinnur og menn í feroyskum búnað spáka i gøtum og spjálka í dansihúsum. Hetta er altsamalt gam an og aftur gaman, men nær verður man aftur hjá mær? Eg sum græt meg næstan í hel í fjør á Olavsøku, táið teir spældu »Jeppe paa Bjergete á donskum, og nú fúa vit Erasmus Montanus einaferð afturat á faroysk um måli. »Jeppe« í fjør var eitt sant svína beist, hann drakk skanaljusekka. Mer Erasmus Montanus, id hevur verði á lærda háskúlanum og drukkið vit, er ein sannur upukattur. Ein apukattur ella eitt svínabeist, hvat er mætari? Eingin betri? verður rópt á auktí ónini og soleiðis er, tess minni alt er vert, tess tíðari verður rópt eingin. Men sjálvt um íkki alt gong- ur sum tað skal, ella sum eg vil, so er og må Olavsøkan tó gerast til ta betur. hátíðarstund, id er eingin betur. Nytid tí Olavsøkuna væl! Ráð eru eingi betur, Marjun,