mánadagur 24. desember 1928síða 4

} ; 20 BARRABAS (Tytt úr »Rjettur«). 1. Tað líður at nátt í Jerúsalem. Ráðstevna høvudsprestanna er lokin. Teir hava svorið tað vid navn Jahoves, at teir alt fyri eitt skulu leggja á Jesus frá Nasaret. Teir ivast íkki um, at hann spillur ungdómin, villeiðir fólkið og er falskur spámaður. Teir vita, at hann er staddur í býnum. Teir hava gjørt av at njósnast eftir honum, osa fólkið ímóti honum, handtaka hann, draga hann fyri lóg og dóm og fáa hann avlívaðan eins og ein hvønn annan illgerningsmann. Hovuðsprestarnir eru væl hýrdir og fara til hvíldar. HH. Tað er nátt í Jerúsalem. Óljóð dagsins eru lagnað, og tigandi og hvirt í bynum. Gjøgnum trongar og myrkur gamalur Jødi. gøtur reikar ein Hann er lítil av vøkstri, hokin í herðum og klæddur í spjørrum. Hann er óndur av úlsjónd. Ur hverjum andlitis dragi lýsir ónd- skapur og grimd. Hann skimast í allar ættir; eygu hansara eru glógvaudi og kveitandi. Hann fer spakuliga av stað, setur seg — og lurtar. Hetta er Barrabas — dráparin. Hann kemur beina leið utan úr skóginum, har heldur hann til um dagin. Har hevur hann mong skýli, sum krógva seg í, meðan sólin er á lofti. Har svevur hann og hvílir seg á svorði og følnadum leyvum. Men táið líður móti nátt og tað myrkir, reisist hann á føtur og heldur inn í býin. Tó hann er hataður og fjón- aður av ollum — tað ger ikki mun, tað er hann vanur við frá barns beini. Ungur flýddi hann heiman faðirs síns og ábreiðslum móður sínar. nakran og aldri verið elskaður; aldri nakað gott av ødrum og ger heldur einki krav til tess. Lagnan gjørdi hann til mann. Tað er langt síðan hann fann seg í ti. Honum hevur aldri dottið í huga at gera nakra broyting á lívshállum sínum og korum. borin til onnur kor enn illverk. mann- góð eru at undan = nevahoggum Hann hevur aldri elskað notið hevur hann einstakling og brots- Hann hevur aldri verið Tað var tað einasta, sum hann tímdi at gera og vildi gera. Hann kennir hvorki iðran ci angur, biður hvorki Gud ella menn um miskun ella hjálp. Men enn hevur eingin kunnað rámað hann, og tó hevur hann í mong úr brotið lóg og rætt tjóðarinnar og keisarans. Hann argaði og fór fram eftir sínum tykki. Tað ætlaði hann at gera, Lil tess at hann var yvirmannaður og handtikin. var vorðin tiltikin fyri herverk síni sum áræsni. Hann var Barrabas dráparin. Hann heldur áfram eftir got- uni, tætt upp at steinveggjunum, starir kveitandi kring um seg, setur seg, heldur andanum inni og lurtar. So heldur hann aftur av stað. Í nátt ætlar hann at stjala fæ og góðs og helst at drepa onkum, Gud og menn Hann visti, al hann undangongumaður í mann- um neyðugt verður. Hann kemur al opnum garða føj > liði, fer inn í gardin, upp í stein- trappurnar frammi við húsdví nar. Iann lurtar. So gongur hann upp í trappurnar, trilvar fyri sær og følir, at dyrnar eru olæstar. Tú erl djarvur, Barrabas, Hann letur upp, fer inn í for- stovuna og lurtar. Mannamál, Her eru nógvir inni, alt ov nógvir. Her gerst einki hjá tær, Barrabas. Hjá tær er best at fara sum skjótast hiðani og leita tær aðrar staðir. Hann hoyrir lað á talu teirra, sum inni eru, at tað munna vera menn, sum fylgja tí nýggja siði og trúgva læruni hjá tí unga spámanninum frá Nasaret, Hvat legði hann lag í tað. Sum tað ikki gjørdi honum tað sama, hvat ið hann lærdi. Sum at hann gav ti gætur, um hann varð dripin. Hann visti, at øsing var í bynum, og at hovuðsprest- arnir vildu taka Jesus av døgum. Sum teir vilja. Einki havi eg Jesusi fyri at takka. Hvat legði hann lag í handan ferðaprædik- aran? Einki. Hví fert tú tá ikki, Barrabas? Hann leggur enntå oyra aftrat hurðini. Hann hoyrir leir snjúgva rødu síni at einum hvorjum i ávísum. Tá ið teir tala til hans- ara, kalla teir hann ymist: harra ella meistara. Men hvor var tað? Nú hoyrir hann ein Harri, tú mást úr Jerúsalem. Eg eri komin eftir | Ð siga: flyggja hiðani tí, at høvudsprestarnir ætla al manna út heilar skarar. Og teir munna fara at osa fólkið meira ímóti tær. enn nakratíð fyrr. Flokkur tín er fámentur enn og formár sær einki ímóti hovuðs- prestunum og teirra harkaliði. Meistari, vit bidja teg um at lívi tínum, (f at tað er onnur til- skóna dýrmætari enn oll samans.“ Long tøgn. ) Hvat hugsar tú, Barrabas“ Tað tykist at vera Jesus frá Nasaret, til. Eingin kundi talað soleiðis til nakran av hovuðsprestunum, ikki heldur landshovdingan. Slíka | teirra. sum teir lala soleiðis góðsku hevur eingin til Tað vóru heldur ongar osingar teimum. Tað man vera Jesus. | í býnum ímóti darrabas lurtar. | So hoyrir hann rødd, sum er reinari og mildari enn rødd barnsins, men tó føst og veldug. Røddin var yvirnáttúrlig eins og hevði givið honum, vald til al boda mannkyninum hin hægsta at: gera kraftarverk himmalsins harri sum falar, boðskap og við hvorjum orði sínum. Nokur eygablikk gloymdi jáiv an seg og var Barrabas sjá g hugtikin av ordum meistarans: ÞNú líður at tí, at eg full- komi verk mílt og uppfylli skriftirnar. Til tess kom eg í heimin, og til tess eri eg føddur, skal bera sannleikanum Alt, sum eg havi lært, et Eins og jørdini styrkist og regni himmalsins, soleiðis man hlóð mílt orðum mínum at eg vitni. sannleiki orasið á veksur a geva målt til at vaksu og búnast f hjørtum mannanna. Ég eri búgvin til deyða og veit, at tann stund nærkast, tá eg verði handtikin. — So var long togn. Barrabas slóð í somu sporum og bíðaði eftir, at meistarin tal- aði aftur. Hann var ikki í iva um, at:tað var Jesus av Nasaret, sum hevði talað. Men nú tók ein annar til máls. Barrabas vaknaði sum upp úr dreymi. Hví stóð hann her og lurtadi íslaðin fyri at havast okkurt annað at. Ræna, stjala, myrda. tín sannleiki, Barrabas. Hann sá, at her gjørdist einki. Hann ter oman í garðin og út á gøtuna. Men hann er nakað Tað er oðrvísi, enn hann var vanur. Hvat gekk at honum? Høvdu orð meistarans haft ávirkan á hann? Nei, um morðmudd lín. jarrabas, krepp tú hond ; SDS ENA Eat Hann lovpur burtur men hugur hansara leitar, uttan at vita av lí, aftur inn um liðið, upp á sleintrappuna, inn í for- stovuna og inn til meistarans. Hann hevdi hoyrt hann gitnan, men aldri sæd hann. Hann synd- ist at vera ødrvisi enn aðrir menn, størri, fagrari og betri. Jarrabas, Barrabas, er tað tú, sum soleiðis hugsar? Ert tú farin at hugsa um vakurleika og góð- hitt vanvirði- tjóður sum ert kykt á og manndrápari. Barrabas sker í kuldalátur og verk, tú ligasta jorðini, roynir at binda hugan við morð og onnur herverk. Hann heldur fram leið sína og skimast kring um seg. Mánin var upp komin og ók i skýnum. Her og har sást døpur stjórna. jarrabas, tú skalt gloyma handan spámannin. Ætlar tú at lata hann hindra tær ætlannir Syn nú, at tå argar og hann. Far tå beina leid til onkum av prestunum og sig honum, hvar Jesus frå Nasaret er, tå kunna teir hand- hann. Sýn nú, at tú ert tinar? vanvirðir taka brotsmadur. Barrabas gongur fram leið til hallar Kaifasar, høvuds- prestsins. Var tað ikki illverk at svíkja meistaran? Víst var tað illverk, tú at gera tað, beina lessvegna eigur Barrabas. Hann gongur hugsandi áfram. [Har og góðar hugsannir berjast Stundum ívast aflur, men í huga hansara. hann í al venda heldur tó fram óhugaliga. Alt í einum verður harðliga um handlið hansara av lveimum våpnadum varðmonn- um. Barrabas ger mól- støðu. Tað er, sum hann varð magnstolin ella var í dopurhuga. »Darrabas,« sigur annar varð- gripið ongu maðurin. >Vit hava leitað eftir tær leingi, samborið við vald- andi skipan. Í navni lóganna boða vit tær at fylgja okkum. Tú ert fangi ríkisins og fert nú at gjalda fyri illgerðir tínar og brotsverk,« Barrabas tegir. Teir leida hann sínámillum í ættina til fanga- húsið og undrast á, hvussu eftir- látligur fangin er. »Hvar ætlaði tú tær, Barra- bas,“ sigur annar varðmaðurin. »Til høvudsprestsins,« »Hvat vildi tú honum ?« >Ég ætlaði at siga honum . ,« Barrabas stedgar í miðjum setningi. »Hvat ætlaði tú at sign honum um miðju nått?« »Åt hann er ein djevul.« Tú ert tå ikki vorðin kristin, Barrabas. Veitst tú, hvar í by- num Jesus frá Nasaret er?« »Nei, hví skuldi eg vita tað. Eg havi aldri sæd hann.c komnir at fanga- Teir vóru håsinum, lótu upp dyrnar. rendu darrabas inn í hitt myrkasta kamarið, klamsaðu hurðurnar í lás og tóktust hava veitt væl. Men niður á steingólvið og græt sárliga, ikki var deyða- darrabas neig um: tað, at hann domdur, heldur um óndskap sín og illverk. HIT. Tað leið móti hini ósúrgaðu hreyðs hálíðini páskum. Høvudsprestarnir hava líkist við at øsa fólkið ímóti Jesusi, og nú er komið at hini miklu feigdar- stund. dag er friggjadagur. Jesus var svikin, handtikin og leiddur fram fyri Pilatus, lands- høvdinga. Har er stór mannfjøld, Tað er gamalur síður, at landshøvdingin gevur fólkinum ein fanga leysan um hátíðina. Pilatus rópar: >Hvonn ynskja til, at eg geva tykkum leysan, Jesus ella hatta avynnu- dýrið Barrabas.c »Barrabas, Barrabas,« fólkið. »Ivat gera við Jesus, sum kallast Kristus,“ rópar Pilatus. »Krossfest, hann,« rópar fólkið, so tad svarar aftur í hollum og fjøllum. »Krossfest, krossfest hann. skal rópar skal eg tá krossfest Dómurin var fallin. var givið at velja ímillum hin sakleysa og hin millum lívgevarans og morðarans, Krists og Barrabasar. Følkinum seka, Men prestarnir høvdu øst og villleitt hitt fákunna fólkið og gjørt tað til harkalið. Harka- liðinum var givið vald, og tað nýtti tað, uttan at vita hvat tað gjørdi, Dømurin var fallin, Harkaliðið fagnar og fylgir Jesusi Krist til Golgata, IV Medan Jesus er negldur å krossin, verður upplatið fyri Barrabasi. = Fangavarðmaðurin kemur inn og ger Barrabasi kunnugt, at hann er givin leysur, at fólkið heldur vildi unna hon- um lív enn spámanninum frá Nasaret, sum nú verður kross- festur uppi á Golgataheygnum. Hann biður Barrabas fara. Barrabas tegir. Hann skelvur av angist. Hann reisist á fotur, fer út og beina leið til Golgata. Hann sær triggjar krossar daga móti himni. Hann sær mikla mannfjøld. Hann setur seg ytst í mannamúgvuni, á ein klett uttanfyri = heygin. Haðani sær bann og hoyrir hann alt. Hann starir upp á mannin, sum hongur á miðkrossinum. Hann er nakin. Hann hevur tornakrånu, og blóðið drýpur niður eflir vanganum eins og tår. Omanfyri hovur hansara stendur skrivað: KONGUR GYDINGA. Hatta er hann. Hatta er meistarin. Tað kann eingin annar vera. Barrahas er frá sær sjálvum av sorg. Í sama bili rópar Jesu síðstu orð síni á krossinum: >Faðir, í tínar hendur gevi eg anda mín.“ Barrabas kennir røddina og roynir at kova grátin. Hví skuldi hann gráía, manndráparin. Men í evðmjúkt og håvirding lítur hann upp til hins krossfesta, hin einasti, sum hevur nomið hjarta hansara og gjørt undurverk í sål hansara. — Meistarin var deyður. Mann- fjøldin fer at minka, fer oman aftur í býin. Og so myrknaði loftið, fortjaldid í templinum rivnar, jørdin skelvur og klett- arnir klovna. Barrabas liggur á klettinum úti við Golgataheygin, langt út á nåttina, men tå heldur hann leiðina út í eitt skógarskýli sítt. Spakuliga gongur, lí so hvort hann kemur á (følur, dettur hann aflur, so mikið skelvur jorðin. Hon kveppur seg, eins og hon hevði haft grátkikka. Táið kemur út í skýli, er farið at lysa fyri degi. Har hann allan hugsar og grætur. Men táið líður út á kvøldid, reisist hann á føtur, sum hann var vanur. Men hann fer ikki oman í Jerúsalem til at stjala og myrda sum fyrr. Hann fer heldur ikki út millum fólkið at gera góðverk, til tess eru hendur hansara ovmikið vanar við brotsverk, og ikki til at vitna um Jesu ella bera boðskap hans- hann ov óndur darrabas liggur dagin, ara, til tess er og fåkunnur. Men hann fer til Golgata, ikki nidan á heyggin, har sum kross- arnir stóðu, til less eru føtur hansara ov sárir, heldur niðan á klettin, har sum hann hevði hoyrt síðsta orð frelsara síns. Har dvolur hann út á náttina og heldur síðan heim aftur í skýli sítt. Hetta ger hann hverja nátt, sum hann hevur eftir at liva. V. Nøkur år seinni fanst lik av gråhærdum oldingi uppi å klett- inum, úti við Golgataheyggin. Teir, sum funnu tað, kendu ad ikki í fyrstuni, men eftir gjøllari athyggjan segði ein, í lí hann sparkaði til líkið: »TaO0 er Barrabas, dråparin,« mann- Dávið Stefánsson frá Fagraskógi. Givið út av socialdemokratiskum felogum. Blaðstýrari: M. S. Viðstein, Prentsmiðja „Foroya Social-Demokrat«s, Torshavn,