fríggjadagur 23. desember 1938síða 1

SOCIAL:DEMOKRAT FRÆLSK ' Lýsingaprísur - en stor for hele Folket saaledes lød Engelens Budskab Julenal. Alle skal have Del i Glæden Alle Børn! Ja, de har í di idste Uger talt Jul, Jesus og Englenc og hvis ikke de voksne forstyrrer, rd livhe d, Olil ved Overlevenhed og Vi sad vil Børnenes Glæd blive fuldkommen. Alle unge! Mange unge bekymrer sig for Fremtiden og kæmper en svæi Kamp for at leve et rent Ung domsliv. Julens Herre sagde og siger lil unge: Følg mi; ! og Bibelen og Livel iser, ul di som fulgte Jesus, de fik 1 over Vejen og Kraft til al Striden Alle Hjem! Forældre er bekymrede Mange for »dagliøt Brød« og for de store Born, som ølemle deres Hjem og deres Moders Gud fødtes Julenal, siger hid til mig Han, som Komme! jeg vil give Eder Hvile. Alle syge! En Mand paa Byød har fortalt mig, at han som ung Mand lan paa Hospitalet i Thorshavn. Ved dér blev Juleaftensgudstjenesten der talt om Rigdommen ved at være et Guds Barn og Faltig dommen ude i Verd Mand før tagel vedslice Den unge havd« Del i de Juleslæder, men denne Jul oplevede han Rigdommen i Jesus Kristus ov dette er hans Rigdom i Dag Alle gamle! Ja, de gamle har jo sagt Farvel til san mange af deres kære, og de ved at deres Livsdaø snart er til Ende, men lykkelig di gamle, som i Tro kan favne del lille Jesusburn, som den ønmle Simeon ov sigt Nu lade du din Tjener fare i Fred thi mine Øjne har set din Frelse, Alle travle og rastløse Mennesker, som kun har tænkt fyri petitreglu: síðu. avsláttur "FOROYA % PISA ET 30 evr. á førsiåuni, Við stærri lysingum fæst I prisinum. So tron! í hovdu tey á Trønni 2 | ongalid áður havt luð sum hetta | heystið og ål móli jólum | Mangan hevði slitið fyri hinum | dagliga hreyðinum : 0 hári Dunglist hevði verið ul Mt | lronna upp ur haga, o Y | Í hon fyri alt tað ikki liðug n | men so fræff | hon KOMI | áleiðis, at tev kundu hild kl | Í um ley bert keyptu ell | 8—I10 | jar av hoyg ftrat. | | (ey høvdu eisini fingið er | kúgv fyri 3 árum síðani; mei | hon hevdi ikki verið it tann | tudulin, ið tey høvdu ro! ), Við | Í ti bóndin í Ovarustovu, farbróður | Mikkjals á Trønni, hes inar | tvær ferðir mutad inn á Mikkjal | um helt óreinu olmussufólkið, | ið helt seg hava rætt til bæði | forvikurd, traðir og útrakstur í | bóndans haga Os Mikkjal, ið | slundum kundi vera nakuð kortur fyri høvdid, vildi lata tað sila á sær, at hann og hansar kuldu hava påpabeiggj- | inum at:fakka fyri nakra málar | lugguna, ley bóru í munn. Húnn | hevði tí líkið kúnna heim úr haganum. Men at hava hana á | betti á tronni varð honum dyrt, | lað gekk útvvir velrarfóðri | hann ma keypa s miIKIo á | NOV Hal il bað var kki | | meir, enn lað lovsit í it halda kúga Men tey vildu korlini | ikki verða av vid hana Sutfía, | kona Mikkjals, serði stundum | Í við hann, at teir pengarnir, tey | lótu Ívri fóðrið, fóru væl, | nógv sum mjólkin hevði at tvda | har í húsinum fimm vóru | | bornin! Men eisini henda uðul mislu ley Ein dagin Suffía paa alt det ydre ved Julen, vil Gud give Del i Glæden, men det sker kun derved, at de bliver stille som [Hyrderne ude pan Bethlehems Mark, og at de faar Barnets Sind, thi Guds Ord Í siger Uden I omvender Eder |} og bliver som Børn, kommer I | ingenlunde ind í Himmeriges Pig Vi lrænger alletil Gila de! hi Livet er saa trangl, saa vanskeligt, saa fuld af Skuffelser, | (8) der er sun negel egenkærli t | 0 yndigt, som vil tage Maglen i vort I mantle vi da i denne | Jul opleve den gamle Sandhed | | naar Hiertet sidder mest beklemt, | da bliver Glædens Harpe stemt, | at den kan bedre klinge rógva havleiðir. Tveir bálar átlamannafor við molori royndu at rógva lt vidhvørt, Men ley vóru fullmannud, so har slapp Mikkjal ikki uppí 1 part Ovarustovubóndin álti f, „AF 7; | anna . og hevdi lað verið sum var soli: m kvøldid helt hon hann lovað sær við viðhvort; hot ii } ist | men nú vildi hann ikki reka øl ' D fran undir Bóndin, ið væl Ir hon mi 5 | visti, hvussu til sid hjá Mikkjali, fekst ikki ul | kundi væl hjálp honum við ut lin Mi. lá hon d | honum sess å båti sinum, Dann dacin dl ! fikkin| | 4! kaplyndi hansara var til tað. sum | ( uran í honum var tæri heyri v lívinum. al ringari enn so. IO hvussu var, HOU 1 ul | likkjals hóskaði ikki til ht her á føldum. rå Our, og manning var heldur óhappini ráma I ð í ! Í seta á hann. Væl har. ið in ( þurti lolaði Mikkjal bålin, lá tað Í hi Í Mi Í Ól oOo Iræit men mnan- teirra 1 orsarbundin Í ft teinki. Var hann Ali heilda síóta mi nu Han dagin, kundi hann fáa eitt korti last stn einki ko og stundum meir, men svslrarnai otti ; klan Tel hann mer enn tí Or 1 í í | ; | l ular. ólu ; [il morgunmatar, dogurða og longur. tí ter borda veri | nál rða var juvnl og samt epli FO | leik: ndum eilt sindur av fiski, Få Bald Á rå | men la bert epli Uppilø na! vóru tíðum Mi Og anligøgn 1 MW vun neyndist Rabaldur fl hesi jen ! ið. Mikkjal og liðindi Þú! il } h Jo tl viðhvort ta eitin } inn i kún i PP; | Í ainun I SsevouDEerg í lufti já Jes'nána ? | po] 1 veidihåltar rovndist Men r fekk hann eini Ha, viðhvort nakrar smá- lítla svslir s 1 nakrar eill smáar við lålu í unni ( ber ur, tað var fongurin einki av Í 7 D | Veturin kom ið kava or Helt óhappið har kulda, « lítið var mat ul húsfólkun særli ti Mil yri dvi Kold sólu tev kortini al | einki ovra h ; | ikl í Trønni, lí Mikkjal hevdi hett ið Hann | Í th Í ( torvið trevt ikki skipa Oini um io Í mangan voru lc vong, ið etftl lvs | | t er hjú L- vildu måtti | | heit S1 | |} lata hø ! Dast mel tåri 0 k il hióða I | enn Ía Í ne at, hvussu (il it fa til Grønlands heldu men sjálvi måliu tey royna Væl he Í | Í røð Í | Í | est nmøvutligl er Í di Í ti | n ka fo uslanun fiski lala í Í var, | 0 varð fingist | | i n Í m sam o nærsugt og lític 1 | mel ( islu máli Ugo la spillis eisin Tad i | | Mil | innars altíð hevði 5 do n SCI el av eplum, Neyði hetta Mei tf óÍ i mursjål kl Ø í sell so mikið elsama K | lov nal um REPPI ) kortini Cill OANSsor i Ía | il ned undan | ið vikuni Mikkinl. il i ' ta sy kanska eisini tað, at allar rís) vóru hann vegna spilluna ikki tordi fallnar. H pilla komi it nýta sað av síni egnu og lað við | Hann legði T t til sel men um so var kvæða ou pi kund | n } hevo tot I ikað X liott Í Gt. illa I | til et, s hevdi hann óivað UM í ri | {1 | ovddur til at líkið lað hann spillu kilia matna I it halda hin ] burturn {fyri ) | urin burtur Stórt piltist í vc lunun í tað sigast, al tá komið Hevst vr ringt. Sjáldan r (dl desember mánað, var farandi á flot við smábálum fyri hungur á Tronni. illvedri, og Í sindrið av fiski, Sum dagarnir liðu, maktaðust ið fekst, st langt úli. Mikkjal bornini burtur. Sólrún var farin einsumallur maður og brákaður t hosta so illa og spýtti stundum sum hann var, kundi ómoguligt | blóð. Tey vaksnu gjørdust eisini JAVNADUR BRODURSKAPUR | ” rivstøvuni. ” el! 143 3 hevði Í húsið, veik. Sjåkrasystirin bygdini. Seinasta hon kom í, var á Tronni. Hon var ikki meir enn inn um komin, fyrr enn hon skakaði høvdid og segði vid Sufflíu : »Tad sær ikki út til at standa heilt væl til við teim smáu! — Men nú fáa vit at síggja,- tók hon aflurí aftur, tå hon så, hvussu illa Suffía varð við. »Higartil hava vit roynt at fingið tey mett,« helt Suffía sáltliga. „Ja, ja,« svaraði sjåkrasyslirin. 30 fór hon í holt við at kanna heilsu leirra, »undirsøkja« Hon við Skakaði einar tvær reisur hevdið, tey. byrjaði Lítlusystur. og fór so í holt við Rabaldur. Eisini hesa ferð skakaði hon hordið. Men Sólrún baksaði hon leingi við, og tá hon var liðug við hana, hugdi hon so eymliga út henni eina letu og se 0 ; ÞÁ, >Bagit Suffía, lílt neyðaradýrle henni nakað,< spurdi og rødd hennera kendist Mikkjal : ; niður á eitt sindur nøtrandi. vid albogunum salt knøini og slardi niður í gólvið. Hann sat sum á glóðum. yBagir?! Hon hevur fleir galopperandi! Til mega fáa hana úsið beinan vegin. in 1 dá SjukKral Aftanå stutta tøgn spyr Mikkjal: Má tað vera alt fyri eitt? Vit eru ikki í stundini so væl for fyri at fáa hana avstað — men kanska seinni. Kann tað ikki bíða til aftaná jólini ?« »N« sjúkrahúsið beinanvegin, og um tíverri, hon må fáast á so er, ut [il ikki kunnu fåa hana á sjúkrahúsið, so taki eg hana við mær. Tað hava tit væl einki imoti,« helt sjúkrasystirin. tuð so farið svaraði verða, so harrans navni, Suffía og takkaði sjúkrasystrini. øg so kannadi sjåkrasvstirin eftir, hvussu Pelrina og Jåkup vóru til heilsuna. »Hetta er ein rættur knassi,« segði hon um Jákup, »bædi frískur og væl bygdur um enn ikki særliga væl í holdum. Men Guð náði hini fyra, oll burtur hiðani. Hendan,“ og hon le Sólrún, ver jú deyðssjúk og má alt meg, tey lreingja somul til at koma iði hond sína á eksluna á innleggjast fyri eitt, men so kann hon eisini verða frísk aftur, hini treingja eisini hardliga til at og (ry, tey koma burtur hiðuni; men tey eru ikki nóg sjúk til at innleggjast í vetur. Nil várs megu tey verða innlegd á barakkina at styrkjast. Sólrún eftir fór bygdini við sjúkrasystrini — og Dagin av hon kom ongalíð aftur; men tað er ein onnur sega. Hon,