fríggjadagur 23. desember 1938síða 4

a se longst, um ein stundum kundi havt orsaka at spurt: hví? Tollaksmessumorgum fór Jákup frá húsum væl áðrenn tað tók at dagna. Hann gekk norður frá Trenni,ið var norðrasta hús í bygdini, og út á Tanga, haðani fór eystur í Víkina, visti, al var at fáa. Kyrt var. Tó at tað illa nokk farið at eystri«, so legðist hann beinan hann fann har hann nógv flíða var »blåna í vegin at stinga fliður. Ræddur hevði Jákup ongalíð verið, og henda morgun hevði hann einans í huga at úlinna arbeið sítt skjótast gjørligt. Alt var kvirt eina góða lotu, hevði eflir væl av stuttum og Jákup bili fingið byttuna. Tá varnaðist hann eina fliðum í sjónum, stunan ullan av og hann gjørdist heldur illa við, lí slíki ljóð hell áður hava hoyrt. Um hann ikki hann seg aldri hevði verið li í einum so um hann til hevði tikið rýmingar; men tað kundi ikki ráðandi ørindi, so óivað skundað sær at vera talan'um nú. Hann måtli royna at erra ikki Men honum at stinga fiður; seg bar lítið til hjá lí ljóðið tók upp og dvína. nú nærkaðist í hverjum. Nú dirvið al seg nakað niðan frá. hann hevði lá ljóðið trota, og kendist so nær, at hann ikki longur ivadist í, al luð kom av sjålvari Vikini, gjørdist longur millum stunini, men nú hovrdist stundum nakað snjaltinn ímillum eins og skríggj. Nú settist Jákup. Hann sat einans og stardi út á Víkina og bíðaði eflir, at lad skuldi lýsa so mikið, at hann sá, hvat hesin logni óhugni kom av. Umsíður lýsti so míkið, at Jákup sá nokur stórdjór úti á víkini; men enn var lað Ogjørligt Tó leingi, fyrrenn av, hverji tey vóru. tað at gera » ikki vardi dagurin hevdi ment seg so mikið, at hann tað helt seg síggja, vóru hvalir. Og nú skilli hann, hoyrt, tað at stunini, hann hevði vóru blástur, og hvinini ljóðið, ið kemur av, at hvølja strýkur eftir hvølu. Grind hevði hann sæð áður og helt vera foran fyri at kenna, um hann ongalíð hevði verið henni so nær sum hesa ferð. Men eina lotu mátti hann bíða enn fyri at gerast vísur í, at lað verunliga var grind. Hesa stundina, hann sat har og bíðaði eftir fullum dagslýsi, mintist hann gjella afturå alt sítt lív hendan tærandi sálarleikin millum gleði, vón og svartasta vónloysi. Og tankarnir, sum teir flugu: Um tað nú var betur at renna heim og gera grindaboð, áðrenn grindin helt til havs aftur; men tað var jú stór skomm at gera boð, um hetta ikki var grind, ið Víkini. Tað hevði fingið at kent av og á alt lívið. lá á hann Og hann hugsaði um. hvussu tíðum hann og aðrir smádreingii høvdu argað gamla Hanns, ti hevdi ið hann í ungdómi sínum gjørt boð fór á flog. av eini »grind«, Jákup sat nøtrandi á klettinum, meðan hugur hansara ferðaðist millum og von og iva, lann stóra týdning, tað kom at fúa fyri foreldur hansara og systkin, ja, fyri hann sjálvan eisini, um ein slíkur fongur varð fingin — áh, tað hevði verið eini jól! Umsíður gjørdist so ljóst, at har einki var at ivast í longur: hetta Bert ein lítil bólkur, men tað var grind! var grind! Lættur var hesin smádrongur á feti, lá hann kom suður móli Og ikki var Mikkjal seinur á stødni, Trønni rópandi grindaboð. og í hølunum á honum kom Suffía. Báturin varð skrubbaður oman eflir mølini eflji ongun lunni, so skundisliga varð alborid, foreldur og sessaðust g so og sonur vid årarnar, Tey róðu, tað tey vóru ment, lí fegin vildu tey verða fyrst til grindina, sum rímiligt var; men Ovarustovubóndindi, ið hevði verið í ferð við at flota álta mannafarið at fara til stórbygd- ina við eflir jóladrekka og oðrum góðgæti, bar eisini skjótt at, lá grindabodini, hann hovrdi (8) og kom hann sjálvur tridji út eftir fjørdinum attanå teimum. Skjótt rann saman millum bátarnar, og ikki vóru tev á Trønni komin stórt meir enn hålva leiðina norður móti Tanga, tá maskinbáturin streyk framvið tristinum. Bóndin sat til róðurs, og einki var at laka seg aftur í, at hann kendi til. Sonur hansara motorin, triðji sat og fonglaðist við toftubekki sat hin og å maðurin hvitklæddur og róði. tikið á stirðil høvdu lítil lað Tey á Trønni av ollum alvi; men var i teimum, og lá rann so skjótt suman millum bálarnar, meir og meir vón tað gjørdust ley brotin var nærvið, at bæði Suffía og Jákup feldu tår, og Mikkjal var í deprum lagi; bannaði hann sat og vanlagnu síni mest innantanna, men sjálvandi slapp eilthvørt orðið út um lanngarðin eisini. Tey góvu at kalla uppat at rógva. Tá bátarnir flutu borð um borð, reistisl Óvarustovubóndin og rópti háðandi: »Tit á Trønni eru snimma á fólum í morgun, meini eg. Og tann skundur tit hava; fara tit eftir jarðarmóður?< Sinnið rann at Mikkjali, og hann rópli aftur ímóti: >Tú ert líka krøkin enn sum áður! Lætt fellur tær at háða, ið alt hevur, og meir vilt gloypa !« Men bóndin var kátur: >Nú nú, skyldmaðurin, argast ikki, helt hann og legði so læandi aftur at: >Nú fór finningafiskurin, hin gamlile Íkki var orðið meir enn talað, tá stoðgaði motorurin, og bónda- knørrurin misli ferðina, gryflin frá bógnum legðist so við og við. Bóndin bannaði sum eitl, ið ert er, yvir hesar motorar, sum ein aldri kundi líta á. Pælur, sonur hansara, lætst við sveittabroti at urbeiða uppá at fáa kvornina aftur at mala; men einki bar til. Ongatíð fekk nakar at vila, at hann vid vilja hevdi sløðgað maskinuni, tí honum lókti synd í leimum á Tronni. Og eingin annar á båtinum hevði fingist við motorar fyrr, so hinir rógva tuð dýrasta, báðir lóku beinan vegin årarnar ul AKTIESELSKABET FØROYA BANKI leir spart sær; lí tå tey á Trønni sóu, hvussu til slóð á bónda bålinum, legdu eisini tey alla dugdi hin tungi maskinbáturin orkuna í róðurin, og nú lítið móti hinum lætta tristinum. Suffía henda hending var stýrd frá í hugsaði við sær, at erva; men Mikkjal og sonurin froddust yvir, at eydnan kortini toktist vilja gerast teimum hollari. Tá tey komu norð fyri Tangan, sóu ley, at grindin enn lá á Víkini, og nú var frøin slør, Það var í ein handavending, tey høvdu uppá mastur. Nú ráddi um at goyma grindina á Víkini, til bátarnir gjørdust nóg mangir. So vid og vid komu båtarnir frå bygdunum har í nánd; men tå teir vóru um 20 í tali, måttu teir royna at fáa rakstur á grindina, um sjóvarfallið ikki skuldi renna frá teimum. Tað ráddi um at fáa bent hana suður um Tanga og inn av streymi. Var hon komin á fjørdin, skuldi vilja illa til, um hon slupp, tí góð hvalvág var. Her gekk alt eftir vild. Grindin varð ríkin inn á fjørdin og bygdina, har varð hildin til. bert nakað inn um hon Hon gjordi landgongd nakrir fáir hvalir gingu eftir, og skjótt vórðu teir týndir av váknunum — so båtaskadin var litil. Men stør var grindin ikki. Einir 90 hvalii vórðu merktir; men grindadømid var lílið, so hetta var kortini ein góður fongur, og helst fyri ley á Trenni, ið fingu finningar- fiskin. Henda jólagrind kom teim so væl við, at ley ikki longur nýttust at stúra fyri vetrinum. Seðlarnir komu úl jólaaftans morgun, og so varð auksjónin hildin. Fleiri ár vóru síðan grind doyði í hesum grindadomi, so nógvir vóru teir, ið keypa vildu, og lá lílið var al selja, so fór tad dyrt. miðdagsleitið kom ein eill Um båtur, líggjumannafar, á hvalvánna at hetta keypa grind vóru langfaramenn, ið frætt høvdu frá grindini men alt ógviliga rod teir komu ov seint, var sell. Hesir menn vóru To hava so harmaðir yvir al drúgvan róður til nyltu. Men ein Mikkjal og val onga skipari, ið teirra, ein visli, hvussu kendi illa til hansara og beyð sær at keypa 10 hann komin fyri, fót finningarfiskinum Mikkjal tók skinn av vri 29 kr. skinnið ar, sum beinanvegin av,li nógv ey leingi heydu saknað, og burturav hesum peningi fekk so lað unn keypt sæt torvaði fyri at fáa beint allan Han Vars 1ONUm frá hondini hendan væl signuða mat umframt kom, at hann (il mátti keypa set, um hann skuldi fáa nakað mangt, Hugsaði sjálvum sæt Nú í jørdinu, og so val mangt annad, ið lørvadi hann lí við skulu vil fáa eini góð jól! Nakud seinni, tá Mikkjal hevði verið við hús og fingið sær hin besta dogurðan, hann hevði smakkað í langar, langar tíðir, og við byrðaleypi á bakinum gekk heim uflur gjøgnum bygd inu, kom ein av langfaramonn- | | | | | | | | | | Hovedkontor: THORSHAVN Stiftet 1906. Afdeling: TRANGISVAAG AKTIEKAPITAL OG RESERVER KR. 900,000. Bankforretninger af enhver Art udføres. Kontørtid 2 11—3 Lørdag 11—2, 0000000000000000000000000 00000 0000 unum til hansara og bað hann selju sær nøkur skinn av grind. Mikkjal heldur, at tað hevði hann líllan hug til, tí ikki var gott av vita, mær hann varð forur fyri at vinna nakað munandi aflur, so ring sum heilsan hevði verið hetta ár. Og hann hevdi longu latið 10 skinn gvllinsfiskinnm. Maðurin segði seg at vita hetta Eg frætt, at tú hevði devdnu við kúnni: og legði aftrat: havi men letur ti meg fáu eini 5 skinn frá tær í dag, so skalt tú ikki verða svikin, tú skal fáa } mína bestu kugv í viðurgjald.a Hann var bóndi, hesin maðurin. Einu løtu stóð Mikkjal og hugsaði. Hann visti hvussu nógv íað hevði at týða fyri bornini at fáa mjólk, og hann hevði sæð, hvussu ley viknaðu dag frá degi, lá tev ikki fingu mjólk og annan góðan mat. Og hann mintist, hvussu nógvan dent konan hevði lagi á at hava kúgv, sum hon segði var besti sluðulin í húsarhaldinum. Men hann hevði líku sum varhugan av, at hesin fremmundi maðurin vildi rælla honum eina hjálp andi hond. og hetta dámdi honum ikki væl, lí hann vildi ikki roknast fyri nakað nevðara- dýr. Men lá bóndin ikki bein- anvegin fekk svar og tí væntadi sær at fáa noklan, helt hann frum »Eg veil, al lú misli kúnna, og eg vildi freista té > vid einum góðum tilboði heldur enn at bjóða tær pengar, lí eg skal siga tær uttan at vilja rósa mær sjálvum, havi frålika góð neyt.« Tá tók Mikkjal við boðnum Hesi jólini vóru tev bestu tex á Trønni nakrantíð í lívinum høvdu havt. Tí henda brådd- liga vvirgongdin frå ússuligusta vesældómi til vanlig livikor gjørdu tey døpru og lungu lynd hvussu er Suffí; lað, og ið og børnini takkaðu Gudi fyri Fisini Mikkjal målti viðganga, at her hevdi ein >hægri makt« veilt hjálp. Ívarssteini. undir Ormur er fremstillet af de bedste Raastoffer. FÆRØSK MARGARINE VITA NR. Vitaminiseret. 1. oO O 09000000000000000000000000 Lad os bede. Soleiðis nevnist ein donsk bønabok við eini bon fyri hvønn dag í árinum, sum út er komin savnað Moe, ið á Lohse's forlag. Hon er av prestinum Axel Fr. kenna mangir Feroyingar — hann hevur verið prestur í Suðuroy. Moe hevur sjálvur skrivað nakrar bønir; men hovuðsinnihuldið í bókini er av ymsum eðrum. Hunn sigur Í formælinum, at mangar andakts- bøkur eru åtkomnar å donskum máli, men fólk hevur leingi eina bók, ið inniheldur saknað bonir, uttan nakrar frágreiðingar ella hugleiðingar. Hann mætir fólki til ikki ut lesa hesar bønir sum ramsur men såttliga og við andakt. Vit loyva okkum her — fyri at geva eina mynd av bókini at prenta upp bønina fyri jólaatflan: LOV Og Tuk og Pris skal du have, o Gud og Fader i Him- melen, ul du gav os din Søn til Frelser! Tak Jesus, du Guds Søn, fordi du gav os alt, hvad du selv eler ug nar. (0) Herre, saa giv os nu ogsua din Aand til Ordet i disse Juledage, og lad Djævelen fas en fattigere Jul, end han har haft hidtil iblandt os. Lad din Aand, Herre. indplante Troen i nogle flere Mennesker her hos os i denne Jul. Og lad din Aand frede om Iroens Juletræ i dine helliges lad kære Herre Jesus, at vi handler Hjærter, og os mærke det, ret i al Hus: lad vi kommer hjem, at vi har faaet begynde vor Jul i dit os mærke del, naar den bedste Julegave med os hjem, at vi hur fanet dig, kære Jesus, med os hjem. Amen. Spísustovustólar, S$písustovustólar, Spisustovubord, golvteppi, divanir og divanteppi. Modernaðir Spiralsengur, træsengur, madrass- ir, fjaðrabolnar o. a. m. fæst á Moblaverkstaðnum hjá stólar og sofur. — Hans P. Poulsen, Tlf. 238.