mánadagur 23. desember 1940síða 1

SÓGTAL- DEMO FRÆLSI FØROY JAVNADUR TUR BRODURSKAPUR Nr. 42. Månadagin 23. desember 1940. - Gleðilig jól! Ástin og størmannslæti. (ey búðu í sauma bvylingi. Hon var einasla dóttir ríka Hanus, hann elstur av 6 synum Pæturs. stórbóndi, sat á Hanus var einum góðum 14 markagardi. Pætur álti ikki sýru í vegg. Men hann var av raskastu fiski monnum. Hann giftist 2o ára gamal, bygdi uppá lán og hevdi VUNNI meira enn Aal ongatíð seg rentu- og avdråttarskerseldin børnum sligid igjøgnum vunnið y og Inn 1 munnin konu og og so dána klæði uppá kroppin. Føroyingi Sum so mongum hevði honum ligið í blóði at kemið sær til nakrar gyllin í jord, nakrar seyðir og eina kúgv á básin. Men bornini vóru vorðin ov tætt og hann var sum sagt ikki komin longri enn til henda væna dreymin. Ikki so at skilja, at hann kendi seg fåtækan og vesælun her á fold. Hann hevði havt heilsuna og eina herliga konu, ið hevði so Oførui honum ein Og so synirnir. 6 verið stuðul. leir prúðastu menn Í bygdini. væru hjá foreldrunum, teirra stoltleiki, leirra livsins inni- hald. Og nú leir tveir elstu so at kalla Og tað kendist leim gomlu sum um Teil gleðin voru lilkomnir. sólin nú rættiliga tók at lýsa fyri leim. Píki Hanus var ættslórur. Kona hansara og hann hevdu livað burturi fyri seg sjálvi. Tey vóru hildin at stíga so langt fremri í rikidømi enn oll onnur í bygdini. Tey hildu tað kanska einamest sjálvi ella vildu fegin látast soleiðis og verða mett sum slík. Men eingin dugdi rættiliga at siga, hvussu tað nú verunliga var við teim. Dóttir teirra, Karin, synlis! ikki at vera leimum lík í teirra stormansiæli. Sum einasta barn var hon kanska nakað nóg borin á lógvum lessvegna og ein forflogin villkattur. Foreldr anna prædikan um at minnast, hvaðani hon kom, kveistraði hon burtur og helt ofta fyri, at hon ikki betri enn onnur fyri lí, at hon átti rík foreldur. Hetta særdi Tað at vera borin til nakað betri og var gomlu. tey meira enn hini, hevdi verið ein partur av teirra lívsinnihaldi. Tað neit lí fast at leim, at dóllir teirra soleiðis skuldi kas'a sín aðalskap i skarnið vid at tuskast millum smáfólkið. Men kærleikin til dólrina var tó so sterkur, at tey lærdu seg at bíta sinnið í seg. Tey vónaðu, at hon korlini fór at sissa seg og laka betri parlar fyri seg. Karin stokk hvønn dag og ofta fleiri ferðir um dagin inn á gólvið hjá Pæturi, og hon leikaði millum breðrisnar sum ein unnar drongur. Men tað var lætt at síggja, at hon og elsti sonur Pæturs, fríði Jógvan hildu mest av al veru saman. 1 | Hann hevði fingið eykanavnið frá manni, ið var komin á orindaferð til bygdina. Hann hevdi havt Jógvan á orði, so vakur hann var, og skemtandi kallað hann fríða Jógvan. Karin hann vóru av sonn- um eitt prútt par at síggja, har gingu Í bonum, niðri við ella í javnaldrar, høvdu fylgst í líka skúla. Gingið til prest høvdu og ley strondini haganum. Tey vóru tev fóru i klassa síðan tey eisini saman, Men hóast tey 19 ár, havt nú vóru høvdu tey ikki millum teirra kenslur Hetta var vill, so kendi hann sína á máli. visti Hanus; ti um hon inn hana so góða, at hon ikki tær gekk tær at Og að uggaði Hanus og konu hans- gav kortini eingin vandi var fyri, at jørdi gerðir í eiðir, sum hon ikki tordi ata foreldur síni vita av. leim vón um, at tað Ira Og 10n skuldi kasta seg burtur til ann bera vesældóm. At tað var åslartøkki millum Karina var hverjum manni Og fólk hildu tað vera natúrligt, at tey bundu hjúnarband, tá ið tey komu til Jógvan og sjónligt. árini. Pæturi og konu hansara dámdu Karina væl, og teimum hevdi tað sjálvandi bera verið ein stór gleði um teirra sonur kundi komið at siti sum hús- bóndi á stórsta garði í oynni. Um tað kundi hent, hevdi tað á ein hått gingid út, at tey komu til jørd, neyt og seyd, sum ley altíð høvdu gingið og longst eftir. Men eingin kennir morgin- dagin og enn minni lær kom- andi tíðir, 10 ofla vera skaplar av kreftum, ið liggja uttanfyri ein, og sum ein onga ávirkan kann hava á. Nøkur ár gingu enn. Jógvan