leygardagur 24. juni 1944síða 3

24. jnníi 1944 FØROYA SOCIAL-DEMOKRAT FØROYAR I DAG Ritstjórar: W. Heinesen og Heðin Brú Ein hersøga. Niklas Níklái var sum hinir bvedamenninir, hvørki ringari ella betri eitt sindur lurvutari kan ska; men hver hugsaði um tað, táið hann terði haft hetta frá brigdi í trýss ér Men so ein morgunin kom hann gjagnum bygdina gangandi oman undir spildurflunkandi nýggjum hatti, og upp undan hattaband inum stóð ein stubbi av påfugla- fjødur. Tá kom øll bygdin upp á gos, råd, ikki skuldu fólk vístu síni livandi hvat tes halda Konurnar tovgdu seg út á vindeygunum og » stærdu ; steggaðu mitt á Hvat omanyvir menninir ;slætta vegnum og stúrsaðu vanlukkan er komið Niklas Niklåa?« Konufólkini grundadv nú ikki leingi vvir hetta Hvat kann tað annað vera enn tann bara hof ferdigheit Men menninir, sum gjøgnum eitt langt liv høvdu røkt land og sjógv saman við honum, segdu > Hofferdigur, hann Niklas Niklåi, nei, ikki heldur enn tu og eg « »Ja, men hvat er tað so? spurdu konurnar, >Vit mugu fáa tað at vita. e Nei, eingin visti nakað at sig Summi gittu* uppá, at hatturin var tað bar nú ikki'til, tí so hevði hann verið komin upp av sjågv, men avlagaður, og tað hevði rinið vatn við leið dagurin at påfuglafjødrina. — 1 tí skili fólk til songar, at eingin fekk nakað at kveldi fór og 24 vita. og hvert menniskja var firtið Niklåa komið teimum í hetta ólag á Niklas fyri at hann hevði Men morgunin eftir var uppaft- ur verri. tá hevði hann rakað skeggið, vaskað og greitt sær, pomadiserað hárið og tíkið sær fyri at taka hattin av fyri fólki. Knekkflipp og svart slips kom eisini uppundan posatrovggjuni Tá lætnaði frá hjartanum á >Áh, hann er vorðin tað annað vera, konufólkunum svakur, vit grunaðu longu í gjár. Hvat skal hann vanlukkudýrið, einsamallur liggja inni í hasari moldholuni« Men mannfólkini ivadust: >Svak ur er hann vallae Teir hevdu spurt hann um strevm, tað dugdi hann at greiða frá Ein hevd' eisini spurt hann: > Tú, Niklas Ni klái, hvussu er tað tú er vanur at rokna slektina niður frá Runta inum gamla? Tað visti hann greiðu á, so svakur kundi hann ikki vera „Kanska hann hevdi funnið eina skipskistue, helt ein kona ikki taka fyri. endu ein mann niðan at læna eina Ja, tú skal Teir held: >Royn so og hvgg eftir, um tú sær nakra skipskistu har hjá honum, okkurt við gjar ella skel makki uppiå, sum er líkt til at vera sjórikið Hann fór nidan, og meðan Niklas Niklái gróv uppi á loftinum heldini, royndi hann at hvggja fekk eisini lirkað hurð eftir allastaðnis ina inn har hann svav, men upp gjar sást íkki uppi á nøkrum ting! » Nei, at tu einki tað var nú altíð væntandi, hildu fólk tí { i 4 fann, VU fingid eitt sí: ssu skuldi hann i grundini hatt stórtfjekið ting sum eina skipskistu til hus so at bvødin visti ta0.« ø Ja, fekk ikki man tað ikki at vita soleisini umvegis, so má tað vera harvið, tí tað er eingin, ið vil gera rætt slætt seg so dittimyntan at leggja á hann at spyrja Niklas Níklái vat áður kom nevstið at tosa við hál sum oman undir hinar eina letu um morgnar fór so at fjasast við okkurt og kom aftur undir ne) stid, áðrenn fór at leggjast um kveldið. hann bar hann Tað hevði hann Men torv ikki longur, sum rimiligt var Dánjal til og gav honum vist fyrr leypin Táið henda torvberingin var løgdust øll á Dånjal at spyrja > Tú Dánjal, vorðið við Niklasi Niklåa?« 18t1 íkomin hvussu er tað nakað, hann setti bara torvleypin á trapp- Dånjal | einki um una og fór, men fyri fólki lætst hinn vita og var hulin »Ju, sær tå, Niklas Niklåi hann er nú kort- ini ikki so ringur at rokna út táið um kemur nakað ?< > Veit og Veit nú ikki er tað bóðu hi saman > Veits tú komið eg kat SK. € har. sørt Konurnar num inn at fáa sær kaffi Táið tær høvdu skonkt settu tær seg at spyrja: > Tú Dånial, hatta er ein so finur hatt- ur, Niklas Nikiåi hevur >Ja, finur, tað skuldi so verið tá ið tann stóri maðurin fer at fáa sær eitt plagg, so er tað fint.« Stóru menninirr Jesus komið konurnar Dánjal, suffaðu bidandi Hvussu hongur hetta saman tað ert til oo min,« hugdu uppå kanska táið So før Dánjal Jú, síggja tit, so ikki ringt at rokna tit, saman um kemur,« og var boðin inn aftur í næsta hús. Morgunin eftir roykti Niklas Niklåi sigar, hevði latið seg Í sjakettjakka og vest við urketu tverturum bukin Tev fyrstu ið hittu hann spurdu hvat í klokkan var, Íyri at vita umenn Ur var uppi i Jú hann hevði gullur Tá dánaðu konurnar: Jesus komi til min, hann hevur dripid ein mann og tikið klæðini av honum tað ber til! in serlingin Dånjal ikki annans Og has sum einki fæst it 19a hb. Táið óvitarnir hoyrdu um gull urið, fliktust Nikláa uttanum Niklas hevði verið bygdini fyrr, so tað mátti síggjast teir oullur ikki fýra og fimm í flokk nógv ið klokkan Teir gingu og spurdu hvussu val | fyrstani svaraði hann teim um, men so keddist hant tól ikki urið upp og svaraði bara okl urt býtt: klokkan er tríkorter til tretivu. klokkan er hmm minuttir vvir hálvgum fjøruti, okkurt so vorið Tað var alt í einum tit IT um bvødina, af gullurið hjá Niklas Níklái kundi ganga heilt npp fjørut! Men konurnar bára blástu »Neti Gud um vit trúgva eitt orð av hasume Um kvaldið boðaðu menninir til nótakast »Lat okkum so síggja hvussu hann fer at bera seg at Men hann sendi bara Dánjal Sjálvur kom hann at hyggja at Tá hevði hann samanlagda paraph hondini, príkaði í I við igvuna henni og rósti seiðinum Niðan belti var hann í teimum gomlu klæðunum, so hann va aði sær ikki um, hvar hann steig gekk bara har í fjeruni sum hinn og setti seg har á ein stein at tosa við teir sum drógu líni >Óskaterliga góður seiður,< heldur hann fyri, »hevdi tað ógv av honum,« tekur paraplýina og prikar í ein ungan á linuni g Drag nú so dúliga, hasin gamli, lat fåa at okkum kastið fer at lukkast.e hetta Teir á línuni spentu skelingar- har í fjeruna og bitu á kampi »Forbannad, hevði hann tagt, tað er kk hann situr har í hálskraga og spælir sær uttar at fara og prika kkum, sum standa her og teipa okkum.e Niklas Niklåi tók eina sigar g festi, blåsti rovkin út í stórum og gav seg Tå tók ein á línuni og gav hon um vaðvettin niður á hatti tað rann av bæði aftan og frammat Aðrir tókt upp 1 kneppið av lára g grýttu á hann so hann sat upp undir hendur í rúgvumt Men hann læi bara hóliga, reisti seg upp og helt fyri í ti hann hugdi niður eftir sær Nakað leiðis er ein nýsleiktur kálvur vorðin.. Paraplýin var brotin og til at Anna So Tað var so hann sá hatturin var ikki fór hann tá heim skýmligt á kveldinum, at ikki hver ið hevði blakað, men tað vóru teir á línum! Morgunin eftir fór róp um by gd eldur Niklas Menn lupu av seingini og ina, at var i hjá Niklåa bara verið Nr. 24 gripu tey vatniløt ið vóru fyri hond, so avstað Konurnar lupt angt skaða burturfrá vóru tað aðu tær Fáið tetr as Niklåi graferaði ngan kundi gera, }f IKK! | iðar husint og fot mi uttanfyrt Drált lil VE landslagið uttanum, mest han! eg eftir at fáa allar ment Inaåt um mt rennandi uppa ” nioanettir lag hallir d tungum vatniløtum ()g Hit ! jarl VAT ( i nabuna Diankat! gráum ferðama! ledurstivlar upp undir knæ, bleytat D skuggaðan hatt og spanskrer undir hondint Nógvir av mor ktftir, mistu Men aðrir k« SstOVttu rð vatniløtint nunum ví ham ndunum bara stívir og num mu brandunum og inar at koma við meira melda is Nikláa, pína stinga ( iði K skuldi nm |! han? ta. sleptu teir honum ikki up} skjó attur uppattur sleppur tu IKKI, tu ørur, og nú g vorðir vnna við tær til di la. men eg eri ikki erur Á eg vera g g tann teimum, hvus fallið lá taldi trellini í Hornalond slektina u reksaði erurr/< Og tá mað við t: gl ant egd ant á um niðanaftur eina bet teir høvdu gjørt og fort sekstar Tað a vnna við 1O1 m manns bórt sent var seks átta um fjall at fara, mer jórðingar og gid gang! var toluligt ferðir bað Niklas fyri sæt Ég eri íkki erur, eg Fleiri Niklái t g ska SIÐ sl ppið mær upp vid men sleppið mær at ganga koma til doktaran tykkum vilja tit sjálvur So roknadi hann apostl irnar kvað hovberatåttin, tos upp aði um ýtir, seyð og gikt, var skila ikki góður, men vildu teir lovsa hann Tá id teir komu á sjúkrahúsið,