leygardagur 19. oktober 1946síða 1

£ på FØROYA - IOKRATUR BRÓÐURSKAPUR JAVNAÐUR Blaðiá verður bílagt á posthúsinum, og kostar kr. 2,00 + porto um fjórðingsárið Lýsingaprísur fyri mm: 12 oyru á 1. síðu, 10 oyru á 3. og 4. síðu Leygardagin 19. oktober 1946 20. árg. Til SIGURD Frælsi. Gatið ikki nakrar vorðnir eru danskir „ukademikarar““ reypandi Føroyingar, sum niðri á Keypmannahavrarháskúlanum ella gingið hava niðri í Danmerk í áravís tyggja niður í okkum hvat satt frælsi er. Latið eisini okkum seta hart móti herðum og ikki lata sovorðnar menn bera eitt útlendskt diktatur Allir sóu, at tað var henda leiðin, ið bjargaði heiminum undan einum ikki til. Tað var hitt bretska valdsræði, sum mannasegan líka veit samveldið, hitt stóra bretska hús lagið, id tá ið eingin vón var at hóma, við sínum samhaldi stóð og bardi fingu V ir aldri hann av sær, so onnur lond } ; KOMMA stundir at fyri seg Ongland, einsamalt kundi tað slíkt. Men hjålondini, ið útint tað vóru tey friu trúgv stóðu meginlandinum við líð, og hjålpiu tí at bera sigurin heim. VISA tikki, og kundi ivaleyst europæisk sega sæd ødrvisi út í dag, um so hevði verið. Verðin num og ti san Men ar rovndir fara at mis- roynir at bjarga frið- na 'frælsinum fyri mannaættini stórur ótti er fyri. at he eydnast. Og orsøkin er hin nati- onali ilitankin, hin nationala sjúkan. Har eru loysingarmenninir uppi í, einovedir stara inn Í sum seg sjálvan, eins og teir førøysku loys- ingarmenninir, og bara síggja eina : 1069 y , sæenmi + EO te inn å okkum. Norðanlondini. sum eins væl, um hugs: n og fyri henni vílja teir H ð rætt varð atborid, kundu staðið forkoma ellum hinum aldið høvdid kalt og nýtið tykkara egnu hugsunnarevni. | |. ; - fit eingia hvati art 93 ny y 9 9 sameind, vóru í fyrstu atløgu Vit síggja, hvat ið so sagt verð- , i nu. sín til i; sc hag on | ur, at félkaatkvødan her heima Føroyingar, hetta eru avgerðar- , var í Feroyum, lósu niðri á teim- stigin til jarða, tey høvdu onga OF i LD tíðir, vit standa í um ríku og fjálgu flatlondum og megi at gera mótsteðu. Tey eru | gav einki demo! ratiskt grundarlag , >. t . 1 TIK DD alp atior 4 7 . í : ; E HAR mine oo tev | , Kilini eit fyri at lovsa heilt við Danmark. Hetta er ein brimgangur Í segu | sótu og sungu fosturlandssangir eins og tey breisku fólkin ein Í ep 4 : hevur at Teir sum siga annað, hóast teir so okkara og latið íkki nakrar menn, sum stóra partin av ævi síni hava gingið og spákað á Keypmanna- havnargetum koma og villa okkum og siga okkum, hvussu vit skulu venda okkum, og hvat id gagnlig- ast er fyri feðiland okkara. Teirra fosturlandskærleiki er bara orð og keipur. Tá ið á stendur eru teir egoistar, ið loypa frå og einki gera. Teir hava ælt upp í sær har niðri ina undirlutakenslu, og hana skulu teir fylla niður í okkum. Teir skulu koma aftur við klók- skapinum og visdóminum og skipa ella flosoferadi við pípu í munn- eitt veldigt »Åtlantis« heruppi lósu donskum studningspengum, meðan inum um fyri og livdu av »landasvikjar her landid >húskallarnire og baldust eftirt ikki ganga til grundar. arnir« heima og strevaðust, at skuld Latið ikki tílíkar menn nu, upp- gongutíðirnar komu, koma so sjålv- klókir og erpnir og læra okkum eina stirvda og einoygda »nati- forkomið Europa, fert hana í blóðigan bar- onalismue, sum hevur daga ferð eftir ferð og slítið hana slekt, og søge teirra sameiningarroyndir, men tær gjerd ust av ringum atburði av ongum. Um tær royndirnar kundu eydn ast, og menn við teimum rettu hugsjónunum stóðu á odda, kundu hesi lond verið ein sterk fólkaeind, ið kundi havt verið ein týdningar- mikil táttur i europæiskum poli. Í hava lært eitt sindur av lógfreði, vilja við móti ellum voldum og rættiligum princippnm fremja eitt stýrisleg eftir sínum egna tykki og eftir hinum feroyska hyggja íkki fólkav iljanum (Framhald á 2. síðu) TAÐ ER TVÆTL AT LÍKNA FØROYAR SAMAN VIÐ NOREG OG ÍSLAND fyri og stjórna okkara viðurskifti, | upp í devðarak . . . . … , yr % om , urtid ikki eftir hesum tvætlutu monn- menn, sum bert hava slitið sær Eingin maður verðini fer L eina exXamiu og ongantíð eru roynd- | kalla nnan mann fosturlands- | Unnum longur, men nýtið vit og skil sjålv ir i livsins leikum. Teir hava ong- ! svíkjura, hóast hann heldur, at antíð havt ein ábyrgdarsess í lív- | land hansara stendur seg best át Dagblaðið: og menn tess nýt rum. Vit standa se á berum, a inum — kanska sitið á einum | vera í felagsskapi við annað land. | í heilum Noregs og Íslands stríð ð er beinanvegin láturligt at krakki í einari danskari sakferara- Verðin hevur nógv demi í dag | at seta sjálvsteðugt ríki á stovn ugsa um, at nakrir menn skulu skrivstovu ella á einari býráðs. | um ymiskar tjóðskaparflokkar, sum | sum eina fyrimynd. vit Feroving- | ætla at fara at kvetta og gera skrivstovu. saman standa í einum politiskum | ar hava at taka eftir og fylgja | okkum til ein fullvorðnan stat. Hesir menninir rópa úr Dan- | felagsskapi, og tó liva fríir, liva Øll, sum hugsa seg um eitt | Vit eiga ongar royndar menn. merk ella hidani úr Feroyum eyk- | sítt tjóðskaparliga lív og hava sínar | sindur, vita, at henda samanlíkn- | Menn okkara hava ikki vant seg nevni eftir landsmonnum sínum, | egnu fíggjarligu og vinnuligu | ingin passar ikki. | Á sendimannastovum í útheiminum, ið ikki eru sintir sum teir og sum | stovnar. Noreg kom aftur at Sveríki sum | teir duga knappliga at tingast vid hava aðra áskoðan hvat best er Vit minnast, at ein hin mætasta | sjålvstødugt ríki í 1814, tað hevði | fremmanda menn -- tað sást best fyri okkara dýra feðiland — og | frælsishetja í heiminum, Bretin | allar stovnar tá og tað ekti um | nú »Hroar« var her. hugur teirra er beinavegin at beina | Winston Churchill, ið fyrst eggj- | teir og styrkti teir í samfeld 100 Vit hava havt ein bardaga í fyri teimum — „rudda burtur aði landsmonnum sínum og síðan | ár inntil 1905, tá ið tað sleit seg | mong Harrans ár, sum hevur ligið »4r segumi< allar menn, ið andeva | hinum sameindu tjóðunum til bar- | úr felagsskapinum við Sveríki. sum marran á okkum og hindrað ímóti ætlan teirra — loysingar- | daga móti hinum nazistisku og Ísland fekk fult sjálvstýri í 1918, | at gera nakað positiyt — bara politikkurin skal fremjast við eit- | facistisku valdsmonnum, ið týna | men kvittadi ikki heilt við Danir | klandrast. Kriggið kom, og vit um nazistiskum harðræði. Teir | vildu alt frælsi um allan heim, nú | fyrrenn nú í 1943. Alla hesa tíð | tjentu hóp av pengum, men einki kalla menninar, ið ikki hava hug fyri stuttum helt reðu, har hann bygdu teir upp tað og teir stovn- varð pjert, ti bæði klandraðust vit at fremja hesa bráðu loysingina, | mælti Europa til at savna seg | ar, ið hvert sjálvstaðugt ríki skal | so ræðuliga, og so fingu vit einki fyri »danskar håskallar« og landa- | saman í sambandsstatir eins og | hava, um tað skal liva sum mo- | at gera ella byggja nakað av heldur. svikjarar, fimta kolonna, sum vil Amerika hevur gjert. Fingu teir | dernaður statur Tað gav at býta, hvussu væl, stinga knivin í bakið á ;inum egnu ikki hetta í lag, helt hann, gekk Tað vandi eisini menn hesa tíð, | ið royndirnar at spæla statur tá landsmønnum. allur heimurin til grundar. ið taka kundu stjørnarstørv og | eydnaðist. Slík ókvæmisorð, uppøsandi og Tað er so statt víða hvar, at | sendimannastarv, og tí eru teir á Tá skuldu vit royna at fáa ein stríðsvekjandi, blaka hesir menn: | menn, ið eingin tjóðskaparligur | einhvenn hátt búnir at fara til | hægstarætt, tí okkara rættarskipan inir frå sær, hesir menninir, sum | svíkur er í, mæla til at ganga | loysing. var ikki meiri enn hálv. Men tað tå ið tann ringa og svanga tíðin sameiningarleiðina. Vit har aftur ímóti standa á | var ein syndarlig reynd. Og hann,