leygardagur 2. september 1950síða 2

Nr. 35 Mjólkin — royndar- stoðin — fútagarðurin L. Zachariasen liggur og tog- ast í bløðunum við J. Húuusgaard. Hann sigur seg sum landsstyris- mann at hava greitt frá málin- um: Mjólkin í Hoydølum, og at tað helt hann seg skylda sjálv- stýrisflokkinum undan einum vali. So L. Zachariðsen er í hes- um måli farin at mjolka fyri upp undir honum íkki í sjålvstyrisflokkin val; fellur huga, at tad er hann ans hann, ið hevur skyldu at fåa málið aftur á beint. men og cin- Læknar i Havn mæla til, al Havnar kommuna skal keypa mjólkina av Hvitanesi og úr Hoyvik til hvønn dag kunnu verða leskað ein dropa av mjólk. Hetta er óivað eitt gott uppskot; men her må ið hvussu er berast so skjótt at, at neytaeigararnir ikki hava tikið neytini av, aðrenn hetta er fingið í lag. skúlan, so børnini Tad var nú tað. Men nú fara vit at loyva okk- um at seta fram 3. spurningar: 1) Er tað so, at royndarstøðin í Hoyvík skal verða niðurløsd? 2) Er tað so, at J. stjóri søkir um at fáa garðin, ið er hin gamli fútagarðurin í festi? 3) Var tað ikki menn úr teirri ætt, sum sat á fútagarðinum, tá hann varð tikin til royndarstøð. fingu fyrsta rætt til at festa hann? Huusgaard, beinast, um HOWARD KENNEDY Hin kanadiski verkfrødingurin, ið vida gilin er fyri kunnleika sín í íðnaðarmálum og sum sigst at hava gott skil á ollum, ið hevur við viðavøkslur al gera, er valdur at skipa fyri F. N.s hjálpar-veitan' í nær-eystri og fyrst og fremst í | FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR „Dagblaðið“ stuttligt. Í telefonmálinum greiddi P. M. Dam, William Smith og 3. Davidsen atkvøðu fyri minni- lutauppskotinum, 10 var sam- svarandi við lað góða úrslit, sum J. P. Davidsen hevur fingið. Telefonmálið hevur ligid undir honum, síðani Louis 7. varð sjúkur. Hey, so rópar »Dagbladid« at P. M. Dam anfyri styrid av nýggjum. hevur sett seg aft- Tað kann ikki hugsa sær, at P. M. Dam og menn greiða atkvøðu fyri ti, halda 1 hansara eru friir, ið leir hest. Men hvussu ofta Th. Petersen og hansara menn greitt atkvøðu fyri málum, sum fram, vera rættast og hevur ikki landsslýrið hevur selt málum, sum einans eru av praktiskari náttúru eins og tele- fonmálið. Men tað skal Mki dyljast, al tann avgerð, sum J. P. David- sen og landsstýrið hava líkið í tráðleysu lelefonini var ikki bara forsvarlig, men álli nógvar framm fyri tað, ið verða talan um. fyrimunir annars kundi Við hesi avgerð vunnu vil í fyrstu syftu minst 80.000 kr. og ein 6 tåttadan kaðal fram fyri ein 5 tálfuðan, talan var um í hinum bæði biligari og størri kapacitet og eflir kønamannn ummæli líka so gott. Og hartil kom eilt uppá sum tilboðnum, altso sera biligt og lagaligt lán Í million. Hetta skal I. P. Davidsen hava tøkk fyri! »Slora Nor- diska«, rikisumbodsmadurin og hjálpt hava til at fing- úrslilið. Eisini aðrir, ið ið hetta Vit væl og eru menn at takka eins at finnast at: og stridast okkara. Okkara støðu til sambandsleiðslunn og sam- rl i 7 ' | I SVIKALOTØN CI INKI brovlt. Tvørturimali. 11 orði - »Dagblu. fer at (4 3 4 - alda til Enn ei ei ) I din devo Á ffåavnini Í ar? men i SJAr Ios eg i Da inum, alleir ætindu vat halda havnarverkinum tila. Ju, »steinur brestur fyri manna Dein, að ætlar at hyggja at: drápinum. Á [i H d 14 EA 4 ! Á , <= Yi /1 Í + p UM IT yr 8 70 —————. Teir royna Hann, ið kennir menninar, ið skriva Dagblaðið, verður sjálv- sagt ikki bilsin yvir at síggja hettu blað dagliga sera hvítt til svari rætt til rangt. Her skal verða tikið fram citt um framferð og atburð hiaðsins. 18. august skrivar blaðið: „Javnaðarflokkurin hevur domi veruliga onga støðu á lingi enn, men blað teirra skrivaði á sinni, hvussu gott tað hevði verið við eini heimaverju í Føroyum.“ Hesi vóru orðini. Og tey sýna cin so makaleysan frekleika, at sjålvt Óli Andnegl og hansara harri fóna burtur. Nei, (il Dagblaðsins! 26. søgdu vit í hesum blaði, so tyd- harrar blaðstjórar februar Í ár iliga og klúrt frá okkara støðu Vit tóku longu tå so greiða støðu, at okk- til heimaverndina. um hevur ikki síðani nytst at kjakast við nakran um hetta Tit høvdu tá einki betri at taka til enn nakrar glósur til okkara, og tann stuttleika lótu vit tykk- um eiga. Men bæði tit og ting- menn tykkara standa í dag á sama støði, sum vit stóðu longu 26. februar. Tað, vit skrivaðu tá, hava tit nú orð fyri orð gjørt til tykkara hjartamál, og tøkk fái tit fyri tað. At tit samstundis blaka runu efir okkum og royna at ljugva okkum burtur frá støðu okkaru ja, tað er tykkum so líki, og tað kemur okkum heldur ikki óvart; ti slíkt er og hevur verið cydkenni tykkara. Er onkur, ið ivast í frásøgn okkara, gerið hann sær tá tann omak at lesa greinina i Foroya Sosial Demokrati 26. februar. Henda dagin kom blaðið sum cykablad og hevdj bara grein um hervernd. Javnaðarflokkurin hevur sjálvsagt havt somu støðu á tingi sum i blad sínum. og flokk- sagt frá ormaður hevdi á tingi, heint áðrenn SÍNS hesum Dagblaðið hættaði sær støðu at siga so ovugt frå javnaðar- flokksins. Tit harrar eru tit so illa fyrikomnir, og ér Dagbladsstjorar, politikkur fólkaflokksins so illa at holdum komin, at tit noydasl 2. september 1950 at brongla. at venda ranguna út á tykkum sjúlvum, so muran í tykkum kemur at liggja sjónsk fyri alra. manna eygum? Vit eru ikki greiðir yvir, hvat tit halda tykk- um vinna við slikari framferð: men vit ivast ikki í, at hon at enda man fara at koma tykkum sjálvum aftur um brekkur. Vit hildu í fyrstuni, at tit høvdu mistikið tykkum, og vit vænt- aðu, at tit fóru at koma aftur- um aftur. Tað gjørdu tit fyri so vítt eisini; men væl at merkja i somu foyruni, sum tit byrjaðu. So nå eru bædi vit og allir, id kenna málið, greiðir yvir, at lit „mistíkið“ tykkum við Og so er vist ikki stórt hava vilja. at gera vid tykkum; men vil skulu tó biðja tykkum leggja tykkum hetta forna ørindi i geyma: % „Høgdu teir hin gamla kall og hann Ilergeir unga; deyðan, søgdu menskir menn, . voldi hans onda tunga. *x Og igjár komu til so fram í blaði tykkara og søgdu frá at tingið hevði samtykt „at kanna møguleikar fyri sivilverju“, og so reksa Ut upp orð fyri orð alt tað, vit skulu uppá her í blað- num 26. febr. Hetta er stuttligt hjá okkum iggja, og vit kunnu ikki ann- að siga, enn at:tað er okkum ein leði, er gingið so fullkomuliga yvir til okkara sjónarmið í hesum at tingið sum heild sæð máli eisini tykkara menn á tingi; men tað mátti verið tykk um báðum harrum blaðstjórum hugstoytt soleiðis í tykkara egna blaði at verið noyddir til at giv- ið: tykkum sjálvum framman á. Vit, og allir, ið kenna vanligu framferd og athurð tykkara vænta ikki, at tit við einum orði vilja royna at umbera tykkum ivðvíkjandi ljóta skrivingarhátti tykkara. Ja, vit vænta ikki so mikið av tykkum, at tit vilja royna at káva útyvir nakað av teim rangu tíðindum lit hava borið út. Tit eru tykkum sjálvum líkir. og finna, sum fyrr sagt, ikki maka tykkara. Grót og skervur. ON, ið vilja keypa skerv ella gråt eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tev verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, skerv við kømmununa, uttan einum fyri Froðbhiar at lími av vegnevndini ella einum umboðsmann ikki kunnu heimta grót ella teir sóknar kommuna