leygardagur 14. apríl 1951síða 4

14. april 1951 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Nr. 21 Skipafelagið Feroyar | Telefonir 209 171 274 Tórshavn > + Tad eru roykpylsurnar id dugatær frå HOULBERG YVIR: 1. trolari 8. seymiamboð 9. stytting . . Ls 11. mål 12. stytting 13. bardagi Tubbakksplantan Matligt er, Og væl rýkur, tå ið hurðin verður gloppad inn í royk- 15. gentunayn 17. lík 19. skúli 20. hjúnarfelagir 22. er 23. í skúlastovuni 26. vøkstur 27. 28. ikki heilt gott. MOLE: . altargonga 2. å rokningum 3. stongsul EA 5 ílat 6 livir 7 religion 10 gular Sætt og hoyrt Nógv hevur verið talað og enn meira skrivað um landshandil við tubbakki. Vilja vit tí geva okkara lesarum nakr- ar upplýsingar um hesa merkiligu plantu, og aðrar ikki minni merkilig- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- 8 tals nossligar roykpvisur hanga lid HOUL- gjørdar av um lið til at , bunast" BERGs roykpylsur eru vælkryddraðar, fyrsta flokks tilfari, 12. liva 14. rúm 16. djór 18. reystmenni | „r råmartøl 25. gróðrar: Tubbakksplantan veksur vill í teim heitu løndunum. Løgurin av henni er drepandi eitur fyri førilýs. Tad sum ikki verður nýtt til hetta brúk verður etið ella brent. Hon gevur teimum, ið elsalrðar og vælbúuar .. $. HOULBERG 21. hólt 24. blóina 26. raymagn. e Umboð: B. Mortensen dyrka hana, fitt av peningi. Hon gev- Tórshavn . tí. 8 KØDBYEN KØBENHAVN ur eisini teimum, ið selja hana eitt 2 sindur av peningi. Tubbakksplantan er i mangar måtar skaðilig. Doktarar ráða ofta fólki frå at roykja, tá teir hava nógv at gera. Tubbakksplantan er í mongum lut- Tubbakksbladid, tá tað er um lík okkara vælkendu plantu Dimm- | verksmiðju, krevur nógv alætting. Hin fyrra veksur við sólar- | Dagblaðið vil vera vid, at ljós, hin seinna við »ordets lys<. og | finnist ikki í Førovum. at báðum fáa fólk kann setast á stovn. r húsmóðirin Tubbakksblaðið og Dagblaðið hava | í gróðrarhúsum her hjá okkum. stórar líkheitir í vissum førum. sum t. | gjaldoyristrotið er ein meinbogi fyri at d. tolli. | fyta inn fræ. Tær royndir, ið gjørdar vidgjort í | hava verið við dagbladsfræ freista ikki húsarúm. Tað er gramt at renna eina ferð hevur men roynt sápuspøni nar, 10 kallast til eftirfylgjan. upp á slokk. sum Knút Vang er besta | dømi um. Tubbakksplantan er. tá FEET LAT TEN DS Il OO 00) so stórt hús einkarsøla meldur í saman um av teim Ti It fáa høvdið, og ikki so sjáldan spýggju. Tubbakksblaðið, tá tað er viðgjørt. | kemur. skaðaurt. Rætt munnu doktu Tubbakksblaðið veksur ikki vilt her | er sera viðkvæm vøra, tolir t. d. ikki | arnir hava. Hygga nú Knút Vance. bestu málingina hjá o Eitt blað treivst áður væl | fugt. Byggjast mega ti stórar fugtfriar | hann hevur fingið so illt í búkin. og í Føroyum. M | ter hjá okkum, men er nú vid at van- | goymslur. Er á í nåmindum, må hon | tað einans av at hoyra um tubbakk: td 200 S IN Má af U trivnast, tað er Dagblaðið. Fróðir | tyrvast. (Si Dagblaðið: >Hvør vil | einkarsølu. ; hava mogið tubbakk<.) Tubbakksblaðið kundi óivað vaksið * menn hava ikki kunnað ávíst, at tað Tórshavn - Telf. 323 ; sama artin. — - er (Plantulæra fyri fólkaflokksskúlan Lias Berint gevur honum brennivín. Tá ið teir koma aftur, tríva teir í at kvøða, rykkja í akslarnar hvør á øðrum og læa. »Ja, ja, nú fer aldurin at boyggja, men tað var tann dagur, tá ið vit lógu frammi á odda. javnaldurin«. Og so brettu teir sæ stigu fast. »Nei, nú skulu vit til at bjóða up på, ikki eru vit verri rakdirðlar enn so, at vit kunna altíð keypa ein hval ella báðar tveir<. Teir diki og dálkað seg, tí teir vilja líkjast grindamonnum. Teir spenna bringuna út úr sær, hava langt ímillum knøini og seta føturnar nógv úteftir, meðan teir sita. Teir slurka og blunka til konufólkini, sum stóðu frammi á gólvinum. Annar er málmaður og ger eitt nýtt orð, kallar tað fyri grindaslurk. Hin er ítróttarmaður og leggur seg eftir at slurka elegant. Sukrið rørdu teir í við einum rivjabeini, sum teir læna ímillum sín. Konufólkini trunkaðust rundan um teir troðka seg framat, har sýslumaðurin stendur og selir. stungu seg upp fyri vindeyguni og fram fyri dyrnar. Tær vildu »Nummar 183 — 3 skinn,« rópar sýslumaðurin. »Eitt bod upp síggja teir, tí teir vóru ógiftir. á hann. Annars var húsið fult av vátum erindamonnum, sum bidadu Sjey krónur — og ein hålv, átta krónur, fleiri 8 krónur. — 11 eftir seðlum og sótu og tagdu, meðan regnið glumdi á og eldurin krónur . . .« Hann kom upp í 18 krónur. >Nummar 184 — 18 skinn, eitt boð upp á hann,« rópar sýslu- glógvaði millum teinarnar í komfýrshurðini. Feðgarnir vóru sloppnir í ein bát at fiska upp. Tá ið seðlarnir vóru útkomnir, funnu teir ein stóran hval, sum var komin inn í eina lítla vík burturfrá og lá fjaldur í tara. Tá vóru teir fróir. Kálvur bara læði, tók sær fyri at gálva eftir einum manni, sum stóð í ein- um øðrum báti og øvundaði teir. Men feðgarnir vóru ikki einsam- maðurin aftur. Tá støðgaði boðið við 9 kr. fekk yvirboð 13, »hasin hvalurin skal vera min«, læt Hann fekk aftur yvirboð og beyð 15. Tá lá. Sýslumaðurin vendi sær á, hugdi hvør ið var, skrivaði navnið upp og gav Ketli ein seðil. Gamli aði seg út aftur úr mannamúgvuni og gjørdi seg råevismiklan, bar Ketil rópti 11, honum. skorð- allir, teir vóru fimm á bátinum. á ið teir komu upp aftur á land, var sýslumaðurin farin at selja. høvdið høgt. Men tá ið hann kom niðan aftur á vøllin til sonin, Teir kendu hann á húgvuni. Hann stóð á einum kneysa mitt í fánaði hann, tí eyguni stóðu stív í Kálvi. >Pápin. ein 18 skinns- mannamúgvuni og rópti hvalir upp. Menn róptu boð upp gjøgnum fiskur fyri fimtan «krénur, er tað ikki gråuliga dýrt tilsamans ?« ag »Ju, jú, tað er Høvdið datt niður á bringu na á gamla. rúgvuna. Sýslumaðurin tók tey upp aftur. inntil allir tagdu, so sló hann blýantin í nakkan á einum manni, ið gekk frammanfyri og hann orkaði ikki at siga talið. Kálvur fór at gráta og helt hond ina fyri andlitið, so fólk skuldu ikki síggja. Ketil varð Blanka skrivaði upp. Feðgarnin fara niðan á vøllin at seta seg. Tá var klárað upp og turt. >Pápin, hetta verður ein góð ferð higar til. »Ja, tað må sigast heldur hin gamli. >Vit fáa so fitt fyri einki burtur av hvalinum, vit funnu, og so fáa vit uppfiskingarløn«. »Ja, so spardu vit ferðina til Seyrvågs«, sigur Kálvur. »Eg fekk økslina afturgjørda fyri einki, og fløskan, vit fingu frå doktar- anum, hon kann eisini teljast vid«: Ketil læði: >Ja, ja, tað er ikki einki um tað. Men lað tú sigur. er ikki vert, vil sita her, er tað toliligt keyp. so áttu vit at fingið okkum nøkur skinn afturat. eg fari aftur í grind. hugsi eg«. Men nú teir koma oman hagar. skølingum og skræddum koti: hugsaði tað. sita heima, tá ið grind er í oynnic. so mikið stimbur er í tær Tað verður nokk So fóru teir. kemur Lias Berint. ein lítil maður >Á góðan dag; javnaldurin. Lg enn. seinur dagur, áðrenn at tå fær ter ikki at >Ája. víst eri eg komin, men tað er nú mest av vana. skal eg síga tær. ikki av tí eg orki Lias Berint stingur honum inn í oyra: inntil eg komi aftur«. ver tú her. »Kålvur. Hoyr meg eitt orð So fara teir um sýn. gjort: »Å Jesus komi til mín, eg doyggi av harmi«, suffar hann, »ikki akkar: lívføddu dagar hava vit sett okkum í sovorðna skuld. Men gjørt er lagnan má ráða. Koma aftur um aftur kann eg ikki. fyri skommuin«. Tað vóru tveir sorgarskoriar at oman at leita eftir hvalinum. edråur av hesum. hann hevði gjort, tad er at gera sæi íggja. tå ið teir fóru Teir bátarnir Seinrapartin kom illvedur. opnu sluppu ikki á stað, sigldu inn aftur á Seyrvág. Teir flestu tóku hvalirnar heilar við sær og skóru upp har inni. Tá id feðgarnir komu upp á land við sínum hvali. var so seint. al tað gjørdist einki vid hann tað kvøldið. 1ad einasta var at fån folk at hjålpa sær at draga hann upp og | honum. Nú var kókað tvøst at fáa í hvørjum húsi. so tað ugeaði teir. »Hevdi eg fingið tvøst og ikki henda vælsignaða ereyi<. helt Ketil vid sonin. »so hevdi hasin brennivínsdropin. eg drakk. einki gjørt mær. og so var hvalurin ikki keyptur<. væl og so fara teir niðan aftur undir heyggin at vitja fløskuna. men ganga frá Peir eia sev mettar. tað var við lungum huga. teir tóku tøppin úr og fineu sær ein dropa. teir sótu bert og hingu framyvir.