leygardagur 21. apríl 1951síða 3

Nr. 22 FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR 21. apríl 1951 Ein løgin veltingarmáti, sigur onk- —— ; — me ur FÆROSK MARGARINE VITA No 1 VITAMINISERET Føroya S0SIAL-DEMOKRATUR | . | Forkláringin er einfald: hetta hevur | staðið í sama blað og er skrivað av | sama manni, sum ikki dugur at hugsa oo sær so stórt hús í Føroyum, ið nýtast Blaðstjóri kann til tubbakseinkarsølu. VILHELM SORENSEN Donsk handilstøð. Sjålvsagt. (Hepp- Prent: id bragd nr. 2.) FÆRØSKT PRODUKT í A. OSTER Eitt sindur av føroyskum tøðum HINT SSONOKT brúka flestir menn. Tað slagið er Dag- blaðið ríkt uppá. (T. d. var Dagblaðið + 13. april fult av »vanvirdisligum skitti.«) Seteplini hjå Dam frukta væl i Norðoyggjum. Fólkaflokkseplini aftur ímóti illa. (smb. uppgerð 8. nov. s. á.) Annars er at siga Dagblaðnum, at teir fáa ikki fleiri seteplir frá okkum í Norðoyggjum. Vit hava eingi eftir av teimum, ið teir fingu seinast. Vit hava bert góð seteplir eftir. (Tey seinastu, teir fingu frá okkum, eru við at doyggja út. Tey vóru mogin.) Av øðrum innihaldi í Knút Wangs eplalæru, ið sum kunnugt stóð í Dag- blaðnum 17. april, kann eisini nevnast ein sløk sneis av stavifeilum og øðr- um feilum; men teir duga smábørn- | ini at rætta sjålvi og koma óivað at Umboð: gera tað, um teir ikki vera mognir til tað tíð. Fyri yvirskotið av søluni av epla- læruni verða keyptar Knút Wang ein- ar Rættskrivingarreglur. 2 Tad eru roykpylsurnar id dugatær frå HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tå ið hurðin verður gloppað inn i royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at „búnast“ ... HOUL- he) ) BERGS. roykpylsur eru gjørdår av me fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, ON vælsalruðar og vælbúnar ... S. HOULBERG ”; KØDBYEN KØBENHAYN Bókaummæli. NÝGGJ EPLALÆRA eftir Knút Wang. B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Tá ið Dagblaðið skrivaði um >mog- ið< tubbak hildu vit tað vera prent- villu. So var ikki. Tað vísir seg nú. at tað var heilavilla. Beinan vegin sum stjórn Føroya lærarafelags biður fólk um at senda inn handrit til nýggjar skúlabøkur. kemur Dagblaðið við handriti til eina eplalæru. ætlað til læraraskålan, har hon tó ikki kan nýtast vegna trot upp á analfabetar. Hesi eplini vera íkki minst mogin. Teir ráða monnum (fråfallnum frá- haldsmonnum!) til at seta niður á vattlendi, goyma í blekkgløsum og leggja til spíringar í øli. Grót og skervur. Øll, id vilja keypa skerv ella gråt eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bílstjórar verða ámintir, at teir íkki kunnu heimta grét ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella eiaum umbeðsmana fyri kommununa. Froðbiar sóknar kommuna MINNIST BARNAHJÅLPINA! HEÐIN BRÚ: FEÐGAR A FERÐ 5 Tá ið hann kom inn, sat sýslumaðurin hvítklæddur og klareraði stokkar í hondina og fór til neytar. ein Onglending. Um kvøldið bant konan sær turriklæðið heilt framyvir, tók einar >Er syslumadurin inni?« spyr Kålvur og skelvur á málinum. >Tað eri eg«, sigur tann hvítklæddi maðurin. »Tygum?« mistrýr Kálvur. >Ég, ja, eg, for fanan«, lamenterar sýslumaðurin, støkkur upp av stólinum og reisir seg upp á tá fyri at gera seg stóran. Tá fánaði Kálvur: >Nei, eg helt, sýslumaðurin var ikki so vorðin. — Skuldi spyrja, nær ið grindarokningarnar koma«. - >Grindarokningarnar, ja, hvussu fanin er tað við hasum grinda- rokningunum?« Sýslumaðurini tagnar og hugsar djúpt, dunkar seg ymsastaðni í høvdið fyri at fáa okkurt at rørast innanfyri. So setir hann tumlarnar í ermaholini og hyggur beint upp undir loftið. Kálvur stendur í durunum og undrast: >Tann sum hevði dugað so fínar létur.« Men hann hugsaði eisini um, at tað hevði illa borið til at hugt beint uppeftir inni í roykstovuni hjá teimum, tí Fyrsta neytakonan, ið hittir hana, heldur fyri: >Tit fingu so fitt av grind«. »Ja, Jesus havi lov, hjá teimum varð væl burturúre. So tagdi hon aftur og bant. Næsta neytakonan: >Tað er ikki eiti á grind, ið tit hava fingiða. >Soleiðis er har, ið teir røsku menninir eru«, beit Ketilskona frá sær. Triðja neytakonan: »Tit fingu gilt burtur år Seyrvågsgrindini«. »Kors slåist kjaftarnar á tykkum, tað veri og haldist, eg var til- friðs, hvalurin stóð tvørturum í gørnunum á tykkum«. So legði Ketilskona undan í neytaflokkin. Tann triðja neytakonan undr- adist. Tey komu å samt um at senda Kålv til Seyrvågs at spyrja syslumannin, nær id grindarokningin kom, tað var altíð betri at vita tað. Kålvur bar seg undan, helt, tad var so undarligt at fara inn å fremmanda folk at spyrja, men hann læt seg siga korti. Hann er væl hyrdur, hann fer, kennir seg miklan mann, ti nå hevur hann stórørindi til Seyrvågs, til sjálvan sýslumannin, ja, ja. »Um fólk spyr, hvar eg fari, sigi eg so beint „at eg fari til sýslumannin. Á há, halda tey so, ikki eiti á ørindir, id tú hevur, Kálvure. Og hann ger seg bringubreiðan, setir albogarnar út frá sær og ginar av stað. Han heldur tað vera stuttligt at vera einsamallur, at sleppa at gera sum hann vildi, ropa, pissa og alt sovorðið. Hann ynskir, at:tað skal koma ein genta og taka hann. Tað hevði verið so stutt- ligt at sloppið at hildið um eina gentu einaferð, men tað var so undarligt soleisini at leggjast á eina av sær sjálvum. — »Hevdi ein komið og tíkið meg«. Við garðarnar í Seyrvági letur hann seg úr húðaskónum og stingur inn í garðin. letur seg aftur í svarta- skógvar og fer oman í bygdina. Nidri við strondina sær hann eina mannamúgvu, sum stendur undir einum neysti. Tað eru sjómenn, sum nýliga eru komnir aftur av skipi, Hesir menninir tosa ikki, standa bert og hyggja út yvir fjørðin í felagsskapi, við ørmnunm upp undir hendur niðri í buks- unum og høkuni niðri á nalva. Kálvur kemur til teirra og biður vóðan dag: »Kunna tit siga mær, hvar sýslumannshúsini eru?« Teir svara ikki aftur í fyrstuni, men so lyftir ein fótin upp og peikar við tufluni á sýslumannshúsini. Tá fór ein skjálfti ígjøgnum Kálv. hann helt hasi húsini vera ov fín fyri seg at fara inn i. men mannaði seg upp korti og fór niðaneftir. høsnini sótu uppi í erva, tey kundu altíð dríta. »Jii«, sigur sýslumaðurin og kemur tætt til Kálv, >Ég skal siga tygum, at grindarokningarnar koma ikki fyri nýggjárið, absolutt ikki fyri nýggjáriðe. So mól hann á hælinum og setti seg aftur at klarera Onglendingin. Kálvur fór avstað. Hann var errin, hann kom oman frá hús- unum, gekk og smálæði. >Er tað ikki øðrvísi enn so at koma inn, har sum fint er, so skal eg ikki smææst eina aðra ferð<. Hann hoykti seg eitt sindur í knøunum, flagsaði við kotavelinum og gól, men spakuliga, so eingin skuldi hoyra. Hetta var ein hugur, sum hevði lyndi til at koma yvir Kålv, tá ið hann var heilt glaður. Áðrenn hann fór til gongu avstað aftur, fór hann inn í ein handil og keypti sær eitt hålvt pund av keks. Tað var so uttanhanda at vera burtur í bygd og ikki fáa okkurt gott, og bomm, tað fylti so lítið. Beint sum Kálvur kom aftur úr Seyrvági, kemur Klávus inn á gólvið. Ketil og konan ganga og murra av illsinni: >. . í handa trællin, gongur sneytandi, kemur higar at seta seg. so vit fáa ikki talað eitt orð við Kálva. Klávus leggur seg á liðina á beinkin at roykja: >Tú hevur verið í Seyrvági, Kálvur. stórørindi veit eg?« Ketil og konan standa við eldin og hótta og blunka móti Kålvi, hvør skal siga: dyl fyri honum. Kálvur situr við einum leirfati á knøunum og sýpur nátturða. Hann hevði lyndi til at erra sær og sigur: >Ég var í Seyrvågi ja, hevði sýslumannsørindie. So seyp hann eina stóra skei og hugdi at Klåvusi.