leygardagur 28. apríl 1951síða 4

Nr. 25 KROSSORÐAGÁTA 2 (Virðislønir: 15 kr., „Feðgar á ferða, 5 kr.) NIÐUR: 1. detta 2. friður 3. hugalig 4. lokin 5. flógv 6. nerta 7. sum 8. fuglaljóð 13. fjall á Borðoy 15. skreiddi 17. í báti 19. turr 20. viður 21. ljóð 23. bíbl. navn 25. kostur 26. róp 28. búgv 29. fuglur 31. velta 32. tosa 35. saman-lopið 36. likamslutur 38. i segli 10. skipastavir. flenti 12. tunna 14. seks 10. lasta 11. (rómartal) 15. ill 16. tveir eins 18. skip 20. skjól 22. í segli 24. rímar 25. mjørki 27, amboð 28. eldur 30. tóni 32. persønfornavn 33. sjúka 34. stilli 37. á rokningum YVIR: røsk 9. mannsnavn 1. líta 5. 38. sjóð 39. org 41. vindsamt 42. aldi. Navn: Loysningar mugu verða blaðnum í hendi innan mánadagin 7. maí. FÆROSK MARGARINE VITA No 1 VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Heðin Brú: Feðgar á ferð. 7. fyri tí ókenda havinum, tí havið kundi eisini hava blakað frå sær tað. sum ræðuligt var. upp á strondina. Kálvur turkar kaldasveittan av pannuni: >Pápin, finna vit nú eitt lík har niðri, hvat skulu vit so gera?« >Bið Gud sleppa okkum frå ti, men skuldu vit verið soleiðis fyri. so máttu vit fingið tað nidanfrå og gjørt boð av tík. ">Høvdu tygum torað at nortid við lík. påpin, tað kann spøkja<. >Tað er ikki altíð, tú sleppur frá ti, tú ikki torir. — Men verri mundi verið at gingið frá tí og latið tað ligið hjálparleyst á strondini«. »Hevdi tað so spøkt verri. påpin?« Ja, hvat heldur tå, um tað lå og fekk ikki kirkjugarð<. Kálvur skalv. so tenninar ringladu og stúrsaði við lívið. hevði hann havt hugsað um hetta. at teir kanska funnu eitt lík. so skuldi hann ikki verið farin. at vera undirgingin av spøkilsum. antin teir tóku líkið ella lótu tað liggja. tað var gresiligt. Hann kendi longu á sær. hvussu tað tusti aftan fyri hann. Teir koma oman at briminum. Har var einki lík, og Kálvur erraðist upp. fann ein torustein: »Påpin, skal eg taka henda heim vid ?« >Tað kann tå, men tað skuldi verið ein. faðir legði ein inn undir erundina. tá ið hann bygdi«. Hann skuldi taka hann við kortini. helt Kålvur, hann heiði ofta hugsað um, at tað hevdi verið gott at havt ein undir hovdaln tá ið toran gekk. helt hann. Teir finna nakrar brosmur, ein reyðfisk og nakrar fjalastubbar. Jara ikki spara at sanka saman. alt nyttar«, heldur Ketil. So bera teir sær alt í eina kullu eystast í víkini. fara so vestur við. ganga víkina á enda, men finna einki líkinda træ. >Tað kann koma, ugga leir seg, »dagurin er langur«. Og til einkis eru teir ikki komnir: fiskur og smásprek sløðast allastaðni. ein fugl skjóta teir sær eis'ni upp ímillum. Einaferð, teir koma vestan ífrá. nú síggja teir ein mann eysturi við kulluna. Tá er tað Klåvus, ið stendur og fyllir sær fiskin hjá leimum upp í leypin. Teir stúrsa við og støðga. Men tá ið Klávus sær teir. lær hann upp ímóti teimum og e. fryntligur: »Åh, tað eru tit, ið her eru. — Eg helt barastani. at fiskurin hjá tykkum lá so niðarlagani. brimið kundi farið að við honum. Høvdu tit tíkið hondina í at lyft upp á meg. skuldi eg borið hann nøkur fótaspor longri nidan«. Ketil lær innantanna: »Skamm og last sum hann kann lofta sre. heldur fyri: »Nei, man tað fara at bila at hava fiskin liggjandi FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR 28. april 1951 P.F. FØROYA BANKI (Stovnadur 1906) Suduroyar deild: TRONGISVAGI Tlf. 32 Høvudsskrivstova: TVURSHAVN Tlf. 6, 50, 365 Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/6 p. a. Renta av bankabók 31/2 9/9 p. a. Bankin er opin 11—15 — Leygardag 11—14 IRYGGINGARSAMBANDID FØROYAR telf. 372 telf. 372 telf. 372 Foroya Vanlukkutrygging telf. 221 Føroya Kríggstrygging.. Føroya Sjovåtrygging ... Førova Brunatrygging .. Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — Føroya Bjór Øl- og Mineralvatnsvirki Máltráð nr. 4 Citron sodavatn Appelsin limonada Hindber limonada FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL Jerðber limonada Vanillie limonada Appolinaris Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, ið senda kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! E I N A R W AA G Klakksvík. her, eg hugsi ikki<. So tekur hann leypin og hvølvir fiskin aftur í kulluna. >Nei, kanska. kanska«, lær Klávus. >Nú eru vit eisini triggir um at hava eyguni eftir honum. Eg havi nakrar fiskar eisini. sum eg kastaði upp í rúgvuna, tað er kanska beinast, eg koyri teir upp í aftur leypin«. Hann fer aftur í rågvuna. »Nei, eg hugsi, tú fer at lata vera, Klávus, tað, sum her er, hugsi eg, vit fara at kanna okkum til«. »Ja, nei, nei, tað var ikki soleiðis nettupp. at eg ætlaði at fara at take, eg ætlaði. . . e,. . . 6 men...e.. . hvat hevur gjørsi her vesturi i morgun. er nakað líkinda sprek komið upp á land ?« >Nei. vit hava einki funnið uttan smásprek<. Ája. ája, nei, tað er tað vant, vælsignad, einki plagar at duga, kann vera at leggja aftur at einum eldi soleiðsini. Hevði Jesus hildið hondina yvir okkum, so vit komu aftur at húsum í øllum góðum: annað er einki at vænta av hesari ferðini, lukkan. Ikki muna vera sonógvir dagarnir eftir nú, hugsi eg. tað líður móti síðstu lið, tekn bæði í sól og mána. Og síggja tit ikki, hvussu hiinmalins slúsur upplátast og útgýla seg yvir denna jammerdal, og sjá: flodirnar skulu stíga yvir sínar breddar og havið skal uypslúka det ganska land<. So fór Klávus. Tá læði Ketil í kíki: >Nú var skúrsur á honum, hann misti bitan úr hálsinum. Men Kálvur var undarliga við. Hetta var fyrstu ferð. hann hevði sæð fólk stolið og var nipin, ti hann sá einki ilt henda Klávusi afturfyri, hann sortnaði ikki í holdinum, og Hlimadur kom ikki og tók hann. Næstu ferð teir sóu Klåvus, kom hann við einum planka á økslini. »Hann sláist honum til. sum heldid hongur upp í konum øvunda feðgarnir. »Hatta var plankin, vit skuldu funnið<. »Men hvaðani er plankin komin ?< tosa teir víðari. >Vit hava rætt nú gingið víkina á enda, og útifyri fleyt hann ikki. ti so høvdu vit sæð hann líka væl sum Klåvus«. Teir hildu. tað mátti vere iað, at Klávus dugdi betur at leita enn teir. >Men bíða nú<. heldur Ketil. >vit skulu lúra honum snildirnar av<. So krógva teir sev millum grótið. Teir síggja Klåvus koma oman aftur at fjøruni. Hann gongur spakuliga framvid, klívur upp á ein stóran stein og hyggur Ul yvir sjógvin, so niður aftur. rakar við stavinum í tara og øðrum »fdan, halta gera vit eisini«, hugsa strandvarpi, sum liggur feðgarnir. — Men nú kemur Klávus at einari skúmfonn og siøðgar. + Tá vuksu eyguni í teimum, lí teir síggja hann fara inn í fonnina, ' På »