týsdagur 8. mai 1951síða 3

Nr. 26 Føroya | SOSIAL- DEMOKRATUR | | Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER YMISK TÍÐINDI BÁTAKEYP Jógvan Hansen, Hans P. Sivertsen, Norðdepli, Richard Johannesen, Mein- hard og Esbern Poulsen, Óli Sivertser:, Hans E. Johannesen, Hvannasundi hava keypt >Viðarnes< úr Lorvík fyri 74.000 kr. ÚTRÓÐURIN Í Klakksvík eru bert 4—5 bátar, ið avreiða. Hinir eru allir til ísfisk. Ein- stakir bátar fáa onkra góða setu, men yvirhøvur fáa bátarnir lítið og einki. Brandur fekk uppí í 5 setum. Á nøkr- um setum í vikuni (til fríggjadagin) fingu Glottin og Håenni um 220 kurv- ir hvor, Dragasund 450 kurvar. HEIMKALLADUR Tidindi vilja vera vid, at snarbod fóru til Íslands eftir Sjúrðarberg fyri | at fáa hann heim at landa áðrenn streikan byrjar. Veitt 200 tons. TIPS FOR FÆRØ-TURISTER eitur ein stutt og greið vegleiðing, ið Føroya ferðamannafelag hevur latið Heðin Brú: FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 8. maí 1951 prenta, serliga ætlað til danskar turist- ar, ið ætla sær higar. Her er stutt yvir- lit yvir ferðalíkindi, gistingarviður- skifti, veðurlag, rúsdrekkaviðurkifti, kostnaðin og annað. Hent og vælgjørd vegleiðing. MEIMKOMIN SKIP Atlantsfarið við 8000. Skálanes við 21.800 fiskum. SEYÐURIN Í flestu støðum er fyrst nú farið at lemba í álvara. Seyðurin er í flestu støðum illa fyrireikaður. Í einstøkum støðum stendur illa til. Í Viðvík á Við- oynni t. d. væl verri enn hi't ringa kavaárið 1947. KROSSORÐAGÁTAN Næsta krossorðagáta kemur í blað- ið komandi leygardag. L HEINESEN Tlgr. Glimma - Tlf. 83 & 240 Føroyskar vørur keypast: Hvit ull 16,50 kr. pr: kg Dimm ull 14,00 - Ullintir klåtar 1,70 - - - Salt. seydask. 21,50 - - stk. Salt. kålvask. 17.00 - - - Rotad rod Troyggjur, hvitar mynstrutar trýtráðaðar = 335.00 kr. pr. stk. Í býti móti verum. 275 - - - Feðgar á ferð. 8. snerkti: Ikki eiti á, sum tað er manntómt hjá tær í morgun. — Og so lædi hon upp á håd«. Kálvur var eitt hím, hann kom heim og fór at leika í eftir mati. >Hugsar tú ikki um at fara í turt, móðirin. áðrenn tú fær tær«, spyr >Nei, eg nerti tað ikki, eg eri so svangur, at eg vil doyggja<. Og so setti hann andlitið til og hálvgræt. Tá fór gamla eftir trognum: >Jesus náði meg fyri tær, letur tú hungursgeylini hoyrast út á geilar, tú kemur aftur ?< >Ég fari at leypa niðan til synirnar«, heldur Ketil, »kann henda, eg fái teir at leypa vestur á Vikar eftir tí, vit funnu«. Um eina løtu kemur hann aftur og setir seg tungt niður á brík- ina at fáa sær turt upp á beinini, hann situr so brúnasíður og físir í skeggið. Konan tekur einar hosur av fýrstaðnum og gevur honum: >Ja men hugsi eg hælsinarnar eru út ígjøgnum, tær aftur«. tað er so skjótt, eg taki »Gott er, gev mær nál og ein trådstubba, so rimpi eg tað aftur sjålvur«. »Nei, lat meg«. »Kom her, lat meg«. So ryktust tey, men Ketil vann. Tá var Kálvur sovnaður og lå vidopin á beinkinum og svav. Tað bar einki til við stoppingini hjá tráðurin heldur ikki. Konan gongur so smoykin og skavast Ketli, hann er so illur, at um roykstovuna eina løtu. DIVANTEPPIR Vakurt seymaði divanteppir, reyð, grøn, gul og carrylitt 125 kr. | TÓRSBÚÐ N. Finsensgøta 37. Tlf. 627 Licitati Gerð av o. u. 200 m. av veit til 4” høvuðs vatnleiðing frá nýggja valnbrunninum. við Villingafoss verður her boðið fram til almenna licitatión. Frágreiðingar, treytir og tekningar fáast til láns ímóti 20.— kr. i vedhaldi å verkfrøðingaskrivstovu Tórshavnar býráðs frå leygar- degi 5 mai 1951, kl. 10. Skrivlig boð í afturlatnum konvolutti, merktur: >Boð uppá vatnleidingarveit«, verða send verkfrøðingaskrivstovuni í seinasta lagi týsdagin 15 mai 1951, kl. 12, og tá opnað. meðan teir, ið boðið hava eru hjástaddir. Tórshavn tann 3 maí 1951. TEKNISKA NEYND TORSHAVNAR BÝRAÁÐS P.F. FØROYA BANKI (Stovnaður 1906) Hovuðsskrivstova: Suðuroyar deild: TURSHAYN TRONGISVAGI Tlf. 6, 50, 365 Tlf, 32 tenta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4%, p. a. Renta av bankabók 3!/ 9, p. a Bankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 ——— ———8I8 ——<——N<——IK———Ú—WiiiY———i—iørsasnara mær, men teir søgdu, teir vildu ikki gera sær fyri skommum, koma dragsandi við sovorðnum gjøgnum bygdina«. >Tað sigi eg«, illflennir konan, »ikki siti á, sum teir eru vorðnir rårir, síðan teir fóru undan minari hond, spillast av at bera nakrar brosmukálvar. Nei, eg havi sagt an so mangan: Tað eru konurnar, tjóvasettar, id beina fyri teimum. Líka veit eg, hvat tað er fyri slag, r, okkurt, sum hevur livað gentudagarnar teir hava fingið aftur at sí við galdur og gneggj í súr ygdunum. Tá ið tað so er gift, tað apa sær eftir teimum fínu. renna til handils og sita upp á stás, hugsar, tað skal kunna liva av at ganga og hálka við einari tvøgu allan dagin ígjøgnum. Og so er tað, Gud reddi meg. ongantíð so errið, sum tá ið tað eigur ikki serk upp á gumpin á sær longur« Ketil etur døgurða í tøgn, hyggur ikki uppúr. Tá ið hann er lið- ugur, fer hann í fjósið, kemur aftur við einum hoysoppi og setir seg við eldin at turka innan úr skónum. Tú fer aftur eftir skóm<, heldur konan. »ætlar tú tær ikki at binda frið enn ?< »Fridurin hjá mær verður helst íkki fyrr enn undir torvuni. KE: má royna at ragga vestur aftur á Vikar, nú eg havi fingið mær. Tai nyttar lítið at vinna nakað, skal tað ikki verða tikið til høldar<. Konan bæði gapar og gløðir: skal tú orka tað ?« >Her batar eingin orking. Heldur tú sýslumaðurin spyr eftir. hvat eg orki, tá ið hann kemur at krevja fyri grindarokningina? Eg veit ikki betur, enn at eg altíð havi noyðst at gjørt meir. enn eg Men eg veit ikki, hvussu o orki, so kann eg gera tað í kvøld við. »Tu man ikki vera rættsiktaður. Skal tú, ein oldingi, aðra nåttina avstað aftur vestur á Vikar, hvussu So kemur hon aftur til hansara, tekur hondina å knæid og ger seg orkulítla: >Tað var synd, neyðardýrið, at geva tær kruvt at fara i alt er: Tað sum ger minst, livir best... tú hevur baksast úti. Nú beinir tú okkum eisini fyri tráðnum, sum Konan ønti ikki, setti seg at skifta rotuskógvar. læt seg í reinar tú situr og slitur«. tuflur og hongdi eitt bunditurruklæð uttan á seg: >Nú fari eg niðan Ketil hevur høvdið til viks og sprænir inn undir beinkin: >Einar til prest at læna ross og tíggir. Hong nú tå skóevarnar aftur og far kruvdar hosur, tað liggur sektin á, men tað er tað, sum verri er: Vit og legg teg. So kunna tit fara eftir veiðini. tå ið tað lýsir í morein gg & 85 WE eiga fimm trøllvaksnar synir rundan um okkum — eg siti her á tí ári. — Nú verður tað, sum eg sigi Tá klárnaði Ketil sum eitt glar í andliti og sló konuna niður á økslina: >Tú er eitt jarn, gamla. Devilstíð skal tú verða býtt burtur fyri hetta yngra slagið, um enn tað er eitt sindur skinn hálvfjersinstjúgunda — at eg enn skal noyðast at halda meg vera tann frægasta. »Hvat søgdu synirnir ?< »Hvat teir søgu: Spottarins orð, tað var tað, ið eg fekk, teir fridari«. lædu meg út, ti eg lå og dró sovorðið saman«. Prestur lånti teimum ross. tað var ikki at siga. hann var bæði >Segði tú teimum um kobban ?< blíður og tydur, spurdi, hvussu gingist hevdi. yJú: Tað kundi líkjast mær at hava skotið ein kavrotnan kobba«. >Jú Harrin havi lov, eins betur<. segði konan og legði sær orðfelli »Vil hu teir so ikki fara vestur å Vikar eftir hasum fyri teg?« eftir Sýraki og segði honum, hvat teir høvdu funnið. >No-o! Teir kundu koma eina løtu í morgin at bera á veg við »So0, teir hava skotið ein kobba?« Ja. hann vildi keypa skinnið segði prestur.