týsdagur 8. mai 1951síða 4

Nr. 28 me | vilja langa mannin, gráta tær, og tá ið tær hava fangað hann, eta tær hann. L Ss þá í Dóttirin: Mamma, ein maður situr æ vid arbeiðsgentuni á knøunum niðri í kjallaranum. Mamman: Hvat ólukkan sigur tú.? Dóttirin: Apríl, apríl. Tað er pápi, sum hevur hana á knøunum. Pætur sat í stovuni og las í bibliuni. Konan og grannkonan sótu í køkin- 'num, drukku kaffi og møsnaðu so sígur hú | ið eina ferð hevur roynt såpusponir- nar, ið kallast RITA tær ongatid tagdu. Pætur við konuna: yKonufólk koma ikki at finnast í | himmiriki.« „Hví tå,« spyr konan. >Tí tað stendur i skriftini, »at har var kvirt eina løtug,< segði Pætur. $GR REKLAMA VINKONAN VITJAR Hvat er felags fyri einar karðar og Th. Petersen—Kristian Djurhuus? Karðarnir klórast og bítast um dag- in, hålsfevnast um náttina. Thorstein og Kristian klórast og bítast undan val- inum, hålsfevnast aftaná. Einir góðir karðar karða ullaviglar. Einir vána karðar karða tollviglar. DREKKA, BREYÐ, KEKS og FRUK A MARMULATA FÁAST HJÁ KEYPMANNI TYGARA VÍSDÓMSORÐ Tann, sum vil fornerma eina kvinnu skal bert siga okkurt ringt um allar — I kvinnur ella eisini okkurt gott um eina i Haldið á Soc alin einstaka kvinnu. Kvinnur eru sum krokodillur. Tá tær | Hetta vóru góð tíðindi at bera aftur at húsum. Fyri dag morgunin eftir fóru tey gomlu bæði at trætast uppi í seingini. Hon skuldi upp at heita ein drekkamunn, áðrenn teir fóru avstað. „Ligg tú við frið, stakkal, tað er líkari, at eg sum maður eri. fari upp fyrst«, sigur Ketil. Hon læt sær ikki siga, setti pleyrarnar út undan dýnuni og skuldi fram á gólv. Men tá tók hann og bendi hana flata aftur: >Nú skal tað verða, sum eg sigi«. So fór hann at kynda upp. Kálvur fekst ikki at vakna; gamli pjátraði uppi yvir honum. risti í hann. deildi. tók til at klípa, men ikki bar til, Kálvur bara mutlaði illfysin og rullaði sær innan í dynuni, líka snorksovandi. „Skamm og last í mannin, tað veri og haldist. blótast Ketil og tekur ein vátan vøtt og meiggjar høvdið á honum. Tá græt Kálvur, og konan var sum eitt fok av seingini: »Lat mars barnid vera. nemur tå hann aftur. skal tad ikki vera gott av«. hon tók ein vadmalstokk í hondina. >Eg hugsaði tað altid, tú for at gera herverk. tå kom upp í morgun<. ; »Lat liggja. lat liggja«. mutlar Ketil við uppgávurødd og fer al skøða seg. Konan ger tað sama, hon skøðir seg eisini, setir skjúrtið upp og knýtir turruklæðhornini aftur um hálsin. So fer hon at matgera. Ketil situr og gløir: »Hvar fer tú so snimma?« Tá lær hon upp á hann næstan við gentulátri: »Eg komi við. Heldur tå, eg vil lata teg einsamallan av húsunum í nátt ?« >Nú ger tú meg býttan. Skal tú av seingini í morgun og vestur á Vikar ?« »Ja. unnar tå mær ikki at sleppa at svala á mær eina løtu?< Hon kom við einum klovningi av foroyskum drýli at geva honum. >Eg veit ikki. hvat tú vil hava aftur við hesum bitanume. „Gev mær ein tålgamola«. So ótu tey drýl og tálg, drukku mjólkavatn oman á. hildu hend- urnar saman, tá ið tey vóru liðug. og bóðu Jesus hava lov. »Kålvur man ongan vanda hava av ut liggja einsamallur eftir? „Nei. heldur tú hann svevur ikki til áljóst er? Hann er eingin reivlingur«. . So løgdu tey á rossid og fóru av stað út í góðveðrið. Jørðin var stirðnað. Allar stjørnur skinu og mitt um hválvið hekk norðlýsið í síðum tjøldum. Rúmdirnar tóktust ovur víðar. Tað var mestsum åirnar ringdu, og rossið hógvaði í øði. So kvirr var stundin. Tey gomlu errast upp bæði og kendu seg ung í sinninum. Ketil vildi hava konuna at seta seg upp at ríða, men hon bað støðga enn, FØROYA .SOSIAL-DOEMKRATUR 8. mai 1951 4 rr Tað eru roykpylsurnar 'ð duga tær frá HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tå ið hurðin verður gloppað inn í royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at „búnast“... HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, vælsaltaðar og vælbunar ... S. HOULBERG ”; KØDBYE KØBENHAVN g e Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Grót og skervur. Øl, id vilja keypa skerv ella gråt eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bílstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðsmann fyri kommununa. Froðbiar sóknar kommuna Føroya Bjór Øl- og Mineralvatnsvirki Citrén sodavatn Máltráð nr. 4 Appelsin limonada Hindber limonada FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL Jerðber limonada Vanillie limonada Appolinaris kudar, ið sen. VG] o 1Ee N nr verdur Det sent fl feit Sendið tómt góðs aftur! EINAR WAAG r ce Haskur attur Klakksvík. til tey komu nidan um garðarnar: »Ti eg tori ikki at sita og breiða meg uppi á einum klyvjarossi, so fólk sær<. >Ver ikki býtt at leggja í tað. Tú er ikki stuðlaljótari enn aðrar, og nú gongur alt við hålvum tjógvunum niður undan skjúrtinum<. Tá ið Kálvur vaknaði aftur í hálvalýsingini, eftir drekka, nú var hann so svangur. segði hann. Tá ið hann einki svar fekk. harðnaði hann á málinum og dukaði í bróstið. Men alt var hvirt. bara høsnini, ið sótu eftir bitunum. fóru upp at gáka. Tá leyp hann á føtur, reiv roykstovuhurðina upp og rópti uttar: >Hví kunna tit ikki svara mær .. ?« Men hann hopraði afturå og stivnadi, lí lonin lá myrk og manntóm. Hann var sum eitt sil aftur í seingini og rullaði dýnuna rundan um seg. Eyguni stardu út í stovuna, og hvørja ferð. hann hoyrdi eitt kis, kølnaði hann um hárrøturnar og lovaði at halda uppat at synda. Best sum hann liggur. gongur hurðin og fólk kemur inn. Tá fekk legðist hann at rópa hann mót aftur: »Kom inn«, rópar hann. Hetta haiar. »Kom higar«, rópar hann aftur. Tá er tað Klávusardóttir. »Å, er tað tú. Eg helt tað var mamman, stamar Kålvur nipin úr hálvmyrkrinum. »Ja. eg komi at biðja eina glóð. Hirðingin hjá okkum er út- brend«. »Eingin er inni uttan eg. eg veit ikki. hvar tey eru«. >Tey fóru av húsum onkustaðni, eg sá tey fóru niðan gjøgnum geilarnar við rossic. »Vid rossi?... Kann tú ikki bíða her, til tað er heilt ljóst. eg ræðist so illa«. Jú. tað skuldi hon. »Eg kann fara uttar til fýrstaðin at seta meg. meðan tú letur teg í<. | Tá ið Kálvur er liðugur et lata seg i, fer hann uttar í roykstovuna og setir seg hinumegin fýrstaðin. So sita tey eina løtu tigandi. smá- flenna og hyggja niður fyri seg. Nú heldur Kálvur fyri: >Tað er stuttligt, at vit eru einsamøll inni, heldur tú ikki tað“ Jú. tað helt hon eisini. Aftur sótu tey og tagdu og struku eftir fýrstaðhornunum. Tá spyr Kálvur: »Hvussu livir pápi tin?« >Hann livir toliliga, men hann skal liggja so leingi. Nú eiga vit ongan, sum kann leggja nakað inn. Ég veit íkki. hvussu tað skal vera vorðið. vit eiga ikki ein døgurða longur«. »So er synd í tykkum, medni«, stamar Kålvur og fer yvir um «