leygardagur 12. mai 1951síða 3

Nr. 29 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Feroya S0SIAL-DEMOKRATUR Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER YMISK TÍÐINDI Í Vági hava teir sprongt Reginu sundur. Hon hevur ligið sum ein meinbogið fyri siglingina síðani hon varð niðursigld seinasta heyst M.b. >Jonna< var í Havn í fyrr- adagin við stjóranum og tveimum nevndarlimum fyri p.f. Logn í »Rådni« er í Onglandi til umval- ingar, hann hevur trupulleikar við at koma aftur. Í fyrradagin var tómligt í hvørj- ari krambúð í Havn, tær flestu neyðsynjarvørur so sum mjøl, margarin, kaffi og te vóru útseld- ar. Fólk leikaðu í fyri at keypa inn undir seg »hamstra«. Tilikum skilaloysi skuldi landsstýri sett forbod fyri við at biðja handils- menn ikki selt ov nógv til hvønn einstakan. Onkur situr og etur trått smør og margarin aftaná høg- tíðina. Fleiri opnir bátar sóust fara norð ur í Sundalagið og inn á Skála- jørðin søkladnir av vøru. Sum áður sagt frá í bløðunum var nevnd sett ið skuldi kanna nýtt grundarlag fyri prístalsút- rokningini, sum er eitt hitt størsta áhugamálið fyri arbeiðarin og fiskimannin, við tað at pristals- falsknanin (samb. 14. sept.) verð- ur rættad. Í nevndini eru: Jákup í Jåkups- stovu fyri Føroya arbeiðsmannafe- lag, Petur Egholm reiðarafelagið, lagið, Danjal Danielsen Velbastað búnaðarfelagið og Ingvard Jacob- sen Føroya fiskimannafelag. Nevndin hevur skipad seg vid Jåkup i Jåkupsstovu sum formann og Esbern Zachariasen, fulltrúa sum skrivara. Okkum kunnugt hevur hendan nevnd ongan fund havt enn. Um hesin spurningur id hendan nevnd er vald at vidgera, var loyst- ur ella so nær sum loystur, vildi hetta óførið id er yvir landinum i dag verði rætta betri, skjótari og ørðvísi. Seagull fekk leka á veg heim úr Íslandi. byrjaðu teir tí at landa beinan vegin. Hetta varð tó steðg- að, hon varð sigld til Havnar og tikin upp á Skipasmiðjuna, har hon verður standandi til verkfall- ið er av. >Tjaldur< verður ikki lossa. Allir bakarar máttu steðga frá ónsdegnum av. Stella Argus hevur landað 150 tons av saltfiski í Keypmanna- havn. Heðin Brit: Feðgar á ferð. 8. fýrstaðhornið: »Kom og friggja«. Hann skal taka {vørtur um hana, men hon verjir fyri sær: »Ikki uttan tå gevir mær eina kóking av tvosti«. >Tað skal ikki standast á!< Kálvur brendi í hjallin. Hon sat eftir og øtaðist: Hetta var ivaleyst bæði synd og skomm. Á restauratiónunum fæst einans keks aftur við kaffinum. 500 hvalir lótu lív á Hvalba í gjár. Hetta er fyrsta grindin í ár. N. $. Johannesens €fif. Betur royndist — £S50 6 es Í á 3 sé Datrónir Kal. 12 & 16 eru nú aftur á lagir. Licitation Gerð av o. u. 200 m. av veit til 47 høvuðsvatnleiðing frá nýggj vatnbrunninum við Villingafoss verður her boðið fram til almenna licitation. Frágreiðingar. treytir og tekningar fáast til láns ímóti 20.— kt I i vedhaldi á verkfrøðingaskrivstovu Torshavnar byråds frå leve degi 5 mai 1951, kl. 10. Skrivlig boð í afturlatnum konvolutti. merktur: >Boð uppá vatnleidingarveit«. verða send verkfrøðingaskrivstovuni í seinasta lagi týsdagin 15 mai 1951. kl. 12. og tå opnað. meðan teir. ið boðið hava eru hjástaddir. Tórshavn tann 3 mai 1951. TEKNISKA NEYND TORSHAVNAR BYRADS | Lastvognskoyring Anton Arge (y) Husabrugv TIf. 443. Telf. 192 og 51%. 12. maí 1951 Men hvaðani tær mundu hava fingið døgurðan? >Tú dóttirin. kom higar, stakkal<. rópar hann. Hon kemur. Men hvør fær at vita tað. Kálvur er ikki so býttur, at hann sigur frá. Og grindin er góð at fáa, tað er mangan meiri baks eftir einum grindaverdi, enn hetta at fríggja eina løtu við Kálvi. Hann man eisini vera småkrevjin. Hon fekk seg at læa. Klávus lá so eyðmjúkur í seingini og hugsaði mest um Gud og kobban. Lívið tyngdi hann nú, hann kendi seg útlúgvaðan og suff- aði. allur sum hann var. Konan kemur inn og spyr. hvussu til stendur. »Å tala ikki«, svarar hann. >Eg liggi uppifaraður. gamla, eg eri fyri ongum. Men gakk tú av mínum húsi. kona, og lukka mínar dyr, eg vil vera aleina fyri Guds ansikti hesa stund«. Og so vendi hann sær upp ímóti bróstinum, tí hann græt. »Hevdi eg havt útkomunas, gramdi hann seg, »ei skuldi eg gingið og stolið um dagarnar, hvør hjallshurð skuldi fingið frið fyri mær, nær havi eg gjørt sovorðið av huga? Ongantíð! Bogin og hugatungur havi eg valtrað millum hjallarnar á náttartíð, og hvørja náttina havi eg biðið eftir, at hetta skuldi vera seinasta ferð, eg gekk so. Og hvørja ferð, eg havi leskað mína tungu av annans manns ogn, havi eg so myriliga bidid Harran geva teimum tað tiggju ferðirnar aftur. O illa hevur tað gagnast mær, eg havi drigið at húsum, liggi tí her. karrlagin og eldur fyri tíðina. Men hvat var at gera? Svongdin vælsignað! Og ongantíð kom nøkur hjálp til mín. Hini fingu synir og hini fingu versynir. At takka fyri. at tey kunna ganga lógligar vegir. Vit fingu bert eitt dótturspjað. og hvat skal tað, stakkalt?« Hann græt og bad Harran taka seg burtur úr verðini, hann hevdi einki at liva eftir, honum leiddist við mammon. Men tá kendi hann døgurðsroyk. grind. og fekk lívshug aftur: >Grønskan er góð. tøkk fái Gud fyri hana, men at liggja á henni altíð, tað er so måttleyst«. Hann reistist upp undir seg í seingini, tók við báðum hondum fram fyri seg og risti á. Tað var ein freistandi eingil, hann tók, ein, sum Hlimaður hevði sent fyri at innpota honum neringssorg. Men nú hann reyk døgurðaroykin. varnaðist hann snarina. So tók hann aðra hondina í herðatoppin og hina í dintilin. hirdi so eingilin fram á golv: »Kom ikki aftur upp á handan måtan og lokka meg at liggja og stórsynda uppi í seingini«, >Hvaðani hava tit fingið døgurðan. góðan? >Vit.... Vit.... hava fingið hann.... Ketil hevur givið okkum hann«. »So, åja, stakkal«. Hann starir upp á gentuna. Hon rodnar og sleppir sær út. »Å Jesus komi til mín. skal tú nú eisini... eitt barn. Hann hevði verið best staddur. id var sloppin burtur úr hesum jammurdali og beinheilur inn um himmiríkis gátt Bøgarðurin var longu frá morgninum loðin av abbabørnum. sum sótu og bíðaðu eftir, at tey gomlu skuldu koma aftur við veiðini. Beint. tey vóru í eygsjón. tusti allur ridilin niðan ímóti teimum við levint og gang: Áhá, nú koma tey. »Abbi. gev mær eitt tuflu træ. Abbi, gev mær ein holabåt. Omman. gev mær ein fisk<. Tey yngstu komu stetlandi aftast. hjólbeint sum vatnkálvar. rópandi: >Áhá. abbi gev okkum kobba. gev okkum kobbax. Og tey vóru so nøsk., at gamla mátti taka eina vidju at kvista tey burtur frå kly ini við. Tá ið tey komu at gørðunum. lupu børnini undan oman gjøgnun bøin rópandi um hetta, at nú komu omman og abbin aftur av Vík- um. og alt sum tey høvdu við.“ Fólk tusti í vindeyguni og út á trappurnar al hyggja og Í »Tad man ganga í Ketilskonu. at:børnini boða øllum staðnum fi hon er so hulin Tá ið tey gomlu komu heim til sín sjálvs. sótu sonarkonurnar heinkinum. Summar høvdu byttu vid sær. aðrar hovdu kum Nei. tær høvdu verið ørindi barastani. vóru so dot r in ólvið sTað hevði verið stuttligt at fingið ein fisk. nú í uppiløgu Synirnir komu hendur í buksur gjøgnum túnið. stungu hovdini inn í dyr og lædu: >Mangan fanans lort dregur tú saman. páf So spyttu teir og fóru avstad aftur Tey gomlu vóru málleys og grísk sum omanlop. Men ark urnar vórðu sitandi. Tá ið Ketil hevdi borið alt inn « tovlt golvid, sótu tær og ólu tað við eygunum. meðan bort løgn up og gróvu. Tá helt Ketil: >Ja. tit kundu fingið nokur hovd okkur vorðið. men fiskin ætlaðu vit at:selja Tær tognadu í andliti og teskaðu sínámillum um sk Tær sótu strunkar og fistu. Ketilskona blotnaði. Tað vóru lev nevdars børn. hon harmaði